これは52ヘルツ🌊良いです。。。 誰にも聞こえない音波。 🐋
💬ヶ月でタイ語の翻訳に戻ります。⭐
この本は期待を裏切らない。。。 映画化されたり、多くの人に慰めの本になったりしたヒット本です。🙂
🐋52ヘルツです。。。 誰にも聞こえない音波。🎧
✏️その子町田🇯🇵
カテゴリー:小説/日本文学
世界で最も孤独なクジラは52ヘルツのクジラです。
📖あらすじ（自分で）
孤独と孤立の中で育った若い女性、三島希子は、心の痛みから一息つくために、大都市での生活から逃げ出して、海辺の小さな町で再出発することを決めました。ある日、彼女は長髪の少年、ぼろぼろの虫に出会い、偶然の出会いでも言葉を発しませんでしたが、希子はすぐにその子供が彼女にとても似ていると感じました。🧒
おそらく彼らは運命が出会う2匹の「クジラ」であり、いつか彼らが送り出された「声」を聞くことを願っています。。。 彼らの心を慰めるために。❤️🩹
この本の私
この本は現在と過去を交互に行き来し、主人公について、彼が経験したこと、新しい人生を始める前にどれだけ傷ついたか、家族、人間関係、社会、すべてが私たちを形作った方法を徐々に知ることができます。それは私たちに、誰もが実際に心に「亀裂」を持っていると思わせます。人生がとても難しいと感じた時期があったに違いありません。行きましょう、でも私はみんなにそれを伝えたいです。。。
「たとえ私たちが死んでも、いつも立ち上がって生まれ変わることを忘れないでください。あなたが望まない日でも、私たちの魂のもう半分、またはクジラの🐋が私たちを残りの人生に戻すために待っているかもしれません。」
🤍すべての食事がおいしい食事であり、毎晩すべての人の人生で完全な睡眠を願っています。🤍
#52誰にも聞こえないヘルツの音波 #レモンに従って読む8 #bbreadsomebooks #ハートブック #好きな本
ถ้าคุณกำลังลังเลว่า “หนังสือ 52 เฮิรตซ์…คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน” เหมาะกับเรามั้ย ขอแชร์มุมอ่านแบบคนอ่านจบแล้ว (และยังรู้สึกอุ่น ๆ อยู่) เผื่อช่วยตัดสินใจได้ค่ะ อย่างแรกที่ชอบมากคือบรรยากาศ “เมืองเล็กริมทะเล” ของเรื่อง มันทำหน้าที่เหมือนที่พักใจจริง ๆ ตัวเอกอย่างคิโกะไม่ได้หนีไปเพื่อให้ทุกอย่างหายทันที แต่ไปเพื่อให้ตัวเองมีที่ยืนหายใจได้ก่อน แล้วค่อย ๆ เรียนรู้ว่าจะอยู่กับรอยร้าวยังไง จุดนี้ทำให้เล่มนี้เป็นหนังสือฮีลใจที่ไม่โลกสวย อ่านแล้วรู้สึกว่า ความเศร้าไม่ได้ถูกรีบปัดทิ้ง แต่ถูกรับฟังอย่างตั้งใจ ธีม “วาฬ 52 เฮิรตซ์” ก็ถูกใช้ได้สวยมาก ในเชิงสัญลักษณ์มันเหมือนเสียงที่ส่งไปแล้วไม่มีใครได้ยิน—ความโดดเดี่ยวที่คนจำนวนมากเคยเจอ ไม่ว่าจะอยู่ในครอบครัว ความสัมพันธ์ หรือสังคม พอคิโกะเจอเด็กชายที่เงียบและบอบช้ำ (มูชิ/เด็กผมยาว) เราจะรู้สึกทันทีว่าเขาทั้งคู่เหมือนวาฬคนละตัวที่กำลังพยายามสื่อสารด้วยวิธีของตัวเอง หนังสือพาเราไปดูว่า “การได้ยินกัน” บางครั้งไม่จำเป็นต้องเริ่มจากคำพูด แต่อาจเริ่มจากการอยู่ตรงนั้น ไม่ตัดสิน และให้พื้นที่ปลอดภัย ในแง่การเล่าเรื่อง เล่มนี้สลับปัจจุบัน-อดีต ทำให้ตอนแรกอาจต้องจับจังหวะนิดนึง แต่พอไหลแล้วจะยิ่งอิน เพราะทุกชิ้นส่วนในอดีตช่วยอธิบายว่าทำไมตัวละครถึงเป็นแบบนี้ เหมือนเราได้ค่อย ๆ เปิดสมุดบันทึกทีละหน้า (ใครชอบจดโน้ต/ทำ journal ระหว่างอ่าน เล่มนี้เหมาะมาก เพราะมีประโยคที่อยากขีดเส้นใต้หลายจุด) เหมาะกับใคร? - คนที่ชอบนิยายญี่ปุ่นแนวอบอุ่นปนหม่น พูดเรื่องบาดแผลในใจแบบละเมียด - คนที่กำลังเหนื่อยกับชีวิต/ความสัมพันธ์ และอยากได้หนังสือที่ “อยู่เป็นเพื่อน” มากกว่ามาสอน - คนที่ชอบเรื่องที่มีโทนทะเล ฝน เมืองชายขอบ และการเริ่มต้นใหม่แบบค่อยเป็นค่อยไป ทริคเล็ก ๆ ตอนอ่านของเรา: อ่านช้า ๆ วันละนิด แล้วหยุดตรงบทที่สะเทือนใจเพื่อพักหายใจ (บางช่วงเนื้อหาแตะประเด็นหนัก ๆ) จากนั้นลองจด 1 ประโยคที่รู้สึกว่าเป็น “เสียงของเรา” ในวันนั้น เหมือนเราส่งคลื่น 52 เฮิรตซ์ของตัวเองออกไปบ้าง ปิดท้าย ถ้าถามว่าควรอ่านมั้ย—สำหรับเราเล่มนี้ไม่ได้ทำให้หายเศร้าในทันที แต่ทำให้รู้สึกว่า “ความเหงาเราไม่แปลก” และยังมีโอกาสเจอใครสักคนที่ได้ยินเสียงเราในแบบที่เราเป็นค่ะ
