Two broken people trying to understand life.
Yes, I read this story according to Khun Ran (again). When I read this book, I thought of myself when I read about the blind eye in the maze. It had a lot of insight and incomprehension in the characters. Some strokes wanted to support, sometimes wanted to shake my mind hard. But smug, it was enough to understand all the actions of both Connell and Mary Ann that they were just teenagers who were trying to live and understand their lives in the midst of capitalist society. The breakdown of both of them led us to help our lives get along. We liked the ending, even though the writer had a very open ending. But we feel that they both grow up, understand life more, understand each other more.
Sally Rooney, the author of the Marxist idea, quite heavily inserted. Every time a character speaks about capitalism, we accidentally look at it. In a lot, hahahaha. But I have to say that it is a book that people like. If you don't like it, you probably don't like it at all. But personally, I like it. I myself, when I think of these two teenagers, I feel not alone. I finished reading that no matter how broken my life is, I still have to live and gradually learn my life until I die.
📚 Normally is not love.
✍️ Sally Rooney.
✏️ Nutchanan is brave.
# Normally is not love # Book review # As you read # Pae read# Read backpack
หนังสือ "ปกติคือไม่รัก" ของ Sally Rooney ไม่ใช่แค่เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างสองวัยรุ่นเท่านั้น แต่ยังสะท้อนภาพสังคมที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและการดิ้นรนเพื่อหาความหมายของชีวิตในยุคปัจจุบัน ตัวละครอย่างคอนเนลล์และแมรี่ แอนเป็นตัวแทนของคนหนุ่มสาวที่ต้องเผชิญกับความปวดร้าวทั้งจากความคาดหวัง การเปลี่ยนแปลงทางสังคม และความไม่แน่นอนในตัวเอง ความเข้าใจในชีวิตที่ตัวละครทั้งสองค่อยๆเรียนรู้ไม่ใช่เรื่องง่าย ท่ามกลางแรงกดดันของระบบทุนนิยมที่ Sally Rooney แทรกแนวคิดมาร์กซิสต์เข้ามา พวกเขาต้องหาทางประคับประคองตัวเองเพื่อไม่ให้จิตใจพังทลายลงไปกว่าเดิม การอ่านหนังสือเล่มนี้จึงเหมือนการเดินทางของผู้อ่านที่ได้ไตร่ตรองถึงความหมายของการเติบโต, ความเจ็บปวด, และการให้อภัยตัวเอง นอกจากนี้การจบแบบปลายเปิดของเรื่องยังสะท้อนความจริงในชีวิตที่ไม่มีใครมีคำตอบชัดเจนว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อไป ความไม่สมบูรณ์ของความสัมพันธ์และความก้าวหน้าของแต่ละคนจึงเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องราวสมจริงและกินใจมากขึ้น สารจากเรื่องนี้สำหรับผู้อ่านที่เคยรู้สึก "พัง" หรือหลงทางในชีวิต คือการที่เรายังต้องเดินหน้าต่อ และเรียนรู้อย่างช้าๆ ให้เวลาช่วยเยียวยา สำหรับผู้ที่สนใจหนังสือแนวที่พาให้คิดถึงชีวิตและสังคมอย่างลึกซึ้ง "ปกติคือไม่รัก" เป็นตัวเลือกที่ดีมาก โดยเฉพาะเมื่อได้อ่านผ่านมุมมองของผู้เขียนที่กล้าสำรวจความทุกข์และความหวังในคนรุ่นใหม่ ทั้งนี้ ในการอ่านคุณอาจต้องเปิดใจรับแนวคิดที่สะท้อนระบบทุนนิยมและใช้มุมมองวิพากษ์สังคมอย่างจริงจัง เพื่อเชื่อมโยงความรู้สึกและความหมายในชีวิตที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
