EP พิเศษ ความรู้สึกของคนทีหายไป
จุดเริ่มต้นของสามปีนั้น
มันเริ่มจากเช้าวันธรรมดา
ที่ไม่ธรรมดาอีกต่อไป
วันแรกที่ชั้นบล็อกทุกคนออกจากชีวิต
ไม่มีเสียงแจ้งเตือน
ไม่มีชื่อใครโผล่ขึ้นมา
ไม่มีอะไรให้รอ
และไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว
ชั้นลืมตาตื่นขึ้นมา
สิ่งแรกที่รู้สึกไม่ใช่ความเศร้า
แต่คือ
ความโล่งใจ
โล่งใจแบบที่เหมือนคนเพิ่งวางของหนักที่แบกมานานหลายปีลงกับพื้น
ไหล่ที่เคยเกร็งตลอดเวลา มันผ่อนลงเองโดยที่ชั้นไม่ได้สั่ง
ชั้นหายใจลึกกว่าทุกวัน
และคิดกับตัวเองว่า
“มันจบแล้วสักที”
ตอนนั้นชั้นไม่รู้เลยว่า
การจบ
ไม่ได้แปลว่า
มันหายไป
เพราะในความเงียบที่ชั้นเลือก
เศษความทรงจำ
ไม่ได้หายไปไหน
มันแค่
รอ
—
ช่วงสัปดาห์แรก
ทุกอย่างดูง่ายกว่าที่คิด
ไม่มีใครทำให้เสียใจ
ไม่มีใครทำให้ต้องคิดมาก
ไม่มีใครทำให้ต้องตั้งคำถามกับคุณค่าของตัวเอง
มันสงบ
สงบจนชั้นเริ่มเชื่อว่า
ชั้นรอดแล้วจริง ๆ
แต่ความจริงคือ
ชั้นแค่ยังไม่เจอ
มัน
—
เดือนแรก
ชั้นเริ่มเห็นมันในสิ่งเล็ก ๆ
เพลงบางเพลง
สถานที่บางที่
คำพูดบางคำ
มันไม่ได้มาแบบรุนแรง
แต่มาแบบเงียบ ๆ
เหมือนเงาที่เดินตามหลัง
ชั้นยังใช้ชีวิต
ยังหัวเราะ
ยังทำเหมือนว่าทุกอย่างปกติ
แต่ตอนกลางคืน
ตอนที่ไม่มีอะไรให้หนี
ความทรงจำจะนั่งลงข้าง ๆ
โดยไม่ขออนุญาต
—
ปีแรก
ชั้นเริ่มเข้าใจว่า
การบล็อกทุกคน
ไม่ได้แปลว่าชั้นจะบล็อกตัวเองจากอดีตได้
เพราะคนที่ชั้นหนี
ไม่ใช่แค่พวกเขา
แต่คือ
ตัวชั้นเองในตอนนั้น
ชั้นเริ่มเห็นตัวเองชัดขึ้น
เห็นความอ่อนแอ
เห็นความพยายาม
เห็นความโง่
และเห็นความจริงใจ
ที่ครั้งหนึ่ง
ไม่เคยมีใครปกป้องมัน
รวมถึงตัวชั้นเอง
—
ปีที่สอง
มันไม่เจ็บเหมือนเดิมแล้ว
แต่มันยังอยู่
เหมือนแผลเป็น
ที่ไม่ได้ปวด
แต่ยังบอกว่า
มันเคยเกิดขึ้นจริง
ชั้นเริ่มสร้างชีวิตใหม่
ช้า ๆ
เงียบ ๆ
ไม่มีใครปรบมือ
แต่ก็ไม่มีใครทำลายมันอีก
—
ปีที่สาม
เช้าวันหนึ่ง
ชั้นลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
เหมือนวันแรก
แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม
คราวนี้
มันไม่ใช่ความโล่งใจที่ “มันจบแล้ว”
แต่มันคือความสงบ
ที่รู้ว่า
ต่อให้ความทรงจำยังอยู่
มันก็
ตามไม่ทันชั้นแล้ว
เพราะชั้น
ไม่ได้เป็นคนเดิม
ที่ต้องหนีอีกต่อไป
ประสบการณ์การบล็อกคนรอบข้างและการเผชิญกับความว่างเปล่าในจิตใจ เป็นสิ่งที่หลายคนอาจไม่กล้าทำ แต่สำหรับหลายคนที่เคยลอง ทำให้เห็นว่าการเลือกตัดขาดจากบางสิ่งบางคนในชีวิตอาจเป็นการเริ่มต้นที่ทำให้เราได้กลับมารู้จักตัวเองอีกครั้ง ฉันเองก็เคยต้องผ่านช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจบล็อกคนรอบตัวเพื่อรักษาความสงบสุขของใจ ช่วงแรกมันเหมือนกับการวางของหนักที่เคยแบกไว้มานานลงพื้น โล่งใจจนเกิดความสงบภายในใจ แม้จะมีความทรงจำตามมาแบบเงียบ ๆ ในช่วงกลางคืน แต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้ทำให้ฉันหยุดเดินหน้าได้ การเผชิญหน้ากับอดีตและตัวเองในปีแรกหลังการบล็อกทำให้ฉันได้เห็นความอ่อนแอและความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง และแม้ในปีต่อ ๆ มา ความรู้สึกเจ็บปวดอาจไม่ลดลงทั้งหมด แต่ฉันเริ่มยอมรับและเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันเหมือนแผลเป็นที่เตือนใจว่าชีวิตไม่ได้สมบูรณ์แบบแต่ก็ยังคงเดินหน้าต่อไปได้ ขอแนะนำสำหรับใครที่กำลังเผชิญกับความว่างเปล่าและความรู้สึกว่าตัวเองหายไป อย่ากลัวที่จะให้เวลากับตัวเอง อย่ากลัวที่จะตัดขาดหากมันทำให้คุณสงบและกลับมารักตัวเอง หากใครผ่านช่วงเวลานั้นมา จะรู้ว่าความสงบและการเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริงไม่ได้ต้องทำให้ทุกอย่างหายไป แต่คือการยอมรับและใช้ชีวิตในแบบที่ต่างจากเดิมโดยไม่ต้องหนีอีกต่อไป
