EP พิเศษ ความรู้สึกของคนทีหายไป
จุดเริ่มต้นของสามปีนั้น
มันเริ่มจากเช้าวันธรรมดา
ที่ไม่ธรรมดาอีกต่อไป
วันแรกที่ชั้นบล็อกทุกคนออกจากชีวิต
ไม่มีเสียงแจ้งเตือน
ไม่มีชื่อใครโผล่ขึ้นมา
ไม่มีอะไรให้รอ
และไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว
ชั้นลืมตาตื่นขึ้นมา
สิ่งแรกที่รู้สึกไม่ใช่ความเศร้า
แต่คือ
ความโล่งใจ
โล่งใจแบบที่เหมือนคนเพิ่งวางของหนักที่แบกมานานหลายปีลงกับพื้น
ไหล่ที่เคยเกร็งตลอดเวลา มันผ่อนลงเองโดยที่ชั้นไม่ได้สั่ง
ชั้นหายใจลึกกว่าทุกวัน
และคิดกับตัวเองว่า
“มันจบแล้วสักที”
ตอนนั้นชั้นไม่รู้เลยว่า
การจบ
ไม่ได้แปลว่า
มันหายไป
เพราะในความเงียบที่ชั้นเลือก
เศษความทรงจำ
ไม่ได้หายไปไหน
มันแค่
รอ
—
ช่วงสัปดาห์แรก
ทุกอย่างดูง่ายกว่าที่คิด
ไม่มีใครทำให้เสียใจ
ไม่มีใครทำให้ต้องคิดมาก
ไม่มีใครทำให้ต้องตั้งคำถามกับคุณค่าของตัวเอง
มันสงบ
สงบจนชั้นเริ่มเชื่อว่า
ชั้นรอดแล้วจริง ๆ
แต่ความจริงคือ
ชั้นแค่ยังไม่เจอ
มัน
—
เดือนแรก
ชั้นเริ่มเห็นมันในสิ่งเล็ก ๆ
เพลงบางเพลง
สถานที่บางที่
คำพูดบางคำ
มันไม่ได้มาแบบรุนแรง
แต่มาแบบเงียบ ๆ
เหมือนเงาที่เดินตามหลัง
ชั้นยังใช้ชีวิต
ยังหัวเราะ
ยังทำเหมือนว่าทุกอย่างปกติ
แต่ตอนกลางคืน
ตอนที่ไม่มีอะไรให้หนี
ความทรงจำจะนั่งลงข้าง ๆ
โดยไม่ขออนุญาต
—
ปีแรก
ชั้นเริ่มเข้าใจว่า
การบล็อกทุกคน
ไม่ได้แปลว่าชั้นจะบล็อกตัวเองจากอดีตได้
เพราะคนที่ชั้นหนี
ไม่ใช่แค่พวกเขา
แต่คือ
ตัวชั้นเองในตอนนั้น
ชั้นเริ่มเห็นตัวเองชัดขึ้น
เห็นความอ่อนแอ
เห็นความพยายาม
เห็นความโง่
และเห็นความจริงใจ
ที่ครั้งหนึ่ง
ไม่เคยมีใครปกป้องมัน
รวมถึงตัวชั้นเอง
—
ปีที่สอง
มันไม่เจ็บเหมือนเดิมแล้ว
แต่มันยังอยู่
เหมือนแผลเป็น
ที่ไม่ได้ปวด
แต่ยังบอกว่า
มันเคยเกิดขึ้นจริง
ชั้นเริ่มสร้างชีวิตใหม่
ช้า ๆ





