Special EP. The feeling of missing people.
The beginning of those three years.
It starts from a weekday morning.
That's not common anymore.
The first day I blocked everyone out of their lives,
There was no alarm.
No one's name popped up.
There's nothing to wait for.
And there's nothing more to lose.
I opened my eyes and woke up.
The first thing it feels is not sadness.
But is
Relief.
Relieved like a person just putting a heavy item that has been carrying for years to the ground.
The shoulder that's been tensed all the time, it's relaxed without my orders.
I breathe deeper every day.
And think to yourself,
"It's over."
I had no idea
The ending.
Doesn't mean
It's gone.
Because in the silence I chose,
Remnants of memory
Not gone anywhere
It's just
Wait.
-
During the first week,
Everything looks easier than it looks.
No one regrets it.
Nobody makes you think too much.
No one makes it necessary to question their own worth.
It's calm.
So calm that I began to believe
I really survived.
But the truth is,
I just haven't found it yet.
It's
-
First month
I started seeing it in small things.
Some songs
Some place.
Some words
It didn't come violent.
But come quietly.
Like a shadow walking behind
I still live.
Still laughing
Still acting like everything is normal
But at night,
When there's nothing to escape.
Memories will sit down next door.
Without asking permission.
-
First year
I'm starting to understand
Blocking everyone
Doesn't mean I can block myself from the past.
Because the person I escaped
Not just them.
But is
I myself at the time.
I'm starting to see myself better.
Saw weakness.
Saw the effort.
Seeing stupidity
And see sincerity.
That once
No one's ever protected it.
Including myself.
-
Second year
It doesn't hurt the same.
But it's still there.
Like a scar.
That doesn't hurt.
But also said
It used to actually happen.
I started building a new life.
Slowly.
Be quiet.
No one applauded.
But no one else destroyed it.
-
Third year
One morning,
I opened my eyes and woke up again.
Like the first day
But the feeling is not the same.
This time
It's not a relief that "it's over."
But it's peace.
That knows that.
Even if the memory is still
It was
I didn't catch up.
Because of me.
Not the same person
To run anymore.
ประสบการณ์การบล็อกคนรอบข้างและการเผชิญกับความว่างเปล่าในจิตใจ เป็นสิ่งที่หลายคนอาจไม่กล้าทำ แต่สำหรับหลายคนที่เคยลอง ทำให้เห็นว่าการเลือกตัดขาดจากบางสิ่งบางคนในชีวิตอาจเป็นการเริ่มต้นที่ทำให้เราได้กลับมารู้จักตัวเองอีกครั้ง ฉันเองก็เคยต้องผ่านช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจบล็อกคนรอบตัวเพื่อรักษาความสงบสุขของใจ ช่วงแรกมันเหมือนกับการวางของหนักที่เคยแบกไว้มานานลงพื้น โล่งใจจนเกิดความสงบภายในใจ แม้จะมีความทรงจำตามมาแบบเงียบ ๆ ในช่วงกลางคืน แต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้ทำให้ฉันหยุดเดินหน้าได้ การเผชิญหน้ากับอดีตและตัวเองในปีแรกหลังการบล็อกทำให้ฉันได้เห็นความอ่อนแอและความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง และแม้ในปีต่อ ๆ มา ความรู้สึกเจ็บปวดอาจไม่ลดลงทั้งหมด แต่ฉันเริ่มยอมรับและเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันเหมือนแผลเป็นที่เตือนใจว่าชีวิตไม่ได้สมบูรณ์แบบแต่ก็ยังคงเดินหน้าต่อไปได้ ขอแนะนำสำหรับใครที่กำลังเผชิญกับความว่างเปล่าและความรู้สึกว่าตัวเองหายไป อย่ากลัวที่จะให้เวลากับตัวเอง อย่ากลัวที่จะตัดขาดหากมันทำให้คุณสงบและกลับมารักตัวเอง หากใครผ่านช่วงเวลานั้นมา จะรู้ว่าความสงบและการเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริงไม่ได้ต้องทำให้ทุกอย่างหายไป แต่คือการยอมรับและใช้ชีวิตในแบบที่ต่างจากเดิมโดยไม่ต้องหนีอีกต่อไป
