วิธี Move on เมื่อความสัมพันธ์เกือบ 4 ปี ต้องจบลง
วันนี้ผมได้มีโอกาสกลับมาอ่านจดหมายที่เขียนไว้เมื่อ 7 เดือนที่แล้ว (ที่ไม่ได้ถูกส่งไป)
เป็นความสัมพันธ์ในช่วงนึงกับคนคนนึงที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิท เกือบ 4 ปี ผ่านเหตุการณ์ในชีวิตหลายๆอย่างมาด้วยกัน แต่ด้วยวุฒิภาวะในตอนนั้น เลยต้องจบความสัมพันธ์ลง ใช้เวลาเยียวยาตัวเองน่าจะเกือบ 2 ปี แบบ completely ( หายไปจากโลกโซเชี่ยล 1 ปีเต็ม และก็กลับมายังม ีตะกอนความคิดถึงอยู่ ) จำไม่ได้ว่าช่วงนั้นเจออะไรมา แล้วนึกถึง เพราะตอนนั้นคิดว่าคนที่เข้าใจเรามากที่สุดน่าจะคือเขา (แต่ไม่ได้พูดคุยหรือติดต่ออะไรกันเลย)
ผมก็เลยตัดสินใจเขียนจดหมาย เจตนาแรก ตั้งใจจะส่งหาเลย จำได้ว่าช่วงนั้นออกไปเจอสังคมใหม่ๆ ไปลองทำอะไรใหม่ๆ หาความหมายของชีวิต ไปต่างประเทศ เจอผู้คนใหม่ๆ อ่านหนังสือเยอะๆ ฟังพอตแคส จนเข้าใจปมปัญหาตั้งแต่เด็ก การแสดงความรัก รูปแบบความรักที่เราเป็น กลับมาอยู่กับตัวเองแบบ 100 % แล้วมันค่อยๆเก็บชิ้นส่วนทีละชิ้น สองชิ้นมาประกอบกันเรื่อยๆ
วันที่เขียนจดหมายหาคือวันที่คิดว่า ความคิดมันอยู่ในหัวมากเกินไปแล้ว ถ้าเราเก็บไว้มันก็จะไม่เป็นเรื่องดี การเขียนช่วยบำบัดได้จริงๆ เขียนสิ่งที่รู้สึกออกมา ไม่ต้องเรียบเรียงให้สวยงาม นึกอะไรออกก็เ ขียน แล้วสมองมันจะจัดการระบบความคิดไปเอง เขียนไปยังไงไม่รู้ เขียนครบ 3 หน้า ปลงเลย
จำได้ว่าตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกใหม่ๆ
หลังจากนั้นไม่มีการโหยหา คิดถึง รู้สึกโดดเดี่ยวอีกเลย เหมือนพาตัวเองไปเจอ closure (บทสรุปตอนจบ) ที่ค้างคามายาวนาน แล้วผมพึ่งกลับมาอ่านอีกรอบวันนี้ เหมือนเขียนไม่จบด้วย 55555555555555555555 แล้วก็ไม่มีความรู้สึกอยากส่งหรืออยากพูดคุยอะไร ตอนนั้นตอนเขียนน่าจะโอเครู้ว่าเขาสบายดีก็ดีแล้ว เขาก็เหมือนเพื่อนที่เราสนิทมากคนนึงในช่วงนึงของชีวิต
แค่ยอมรับความจริงว่ามันจบลงแล้ว และเราได้เรียนรู้อะไรมาจากเหตุการณ์เหล่านั้น มองหาข้อดีที่ความสัมพันธ์มันได้จบลง เข้าใจรู้จักตัวเองมากขึ้น ถ้าถึงเวลาต้องปล่อย เราก็ต้องปล่อย ทุกวันนี้เวลาไปที่ๆเคยไปด้วยกัน ก็คือจำได้ว่าเคยมาด้วยกัน แล ้วก็จบแค่นั้น ไม่มีใครลืมใครได้หรอก เก่งจุง
เวลามีคนมาถาม ว่าเศร้า ทำยังไงดี ผมจะแนะนำ ถ้าเรารู้สึกอะไรให้เขียนออกมา ตอนนี้ผมบันทึกเรื่องราวเต็มสมุดไปหมด น่ารักด้วยทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดีที่เราเรียนรู้มา พอเวลาผ่านไปแล้วย้อนกลับมาอ่าน ว่าเราเคยเจออะไรมาบ้างในชีวิต
สรุปคือ ที่ทำให้ก้าวผ่านความเศร้าได้ น่าจะตอนเขียน มันมีช่วงนึกถึงตอนจบความสัมพันธ์กัน แล้วชีวิตเขาดีขึ้น ชีวิตเราก็ดีขึ้น มองเห็นข้อดีที่จบ พอมันผ่านตา ผ่านมือ ผ่านหัว คิดได้ปุ้ป เลย อ่าว ก็ดีแล้วนี่ที่เรื่องราวมันจบแบบนี้ มันไม่มีข้อเสียอะไรเลย ทุกคนก็ได้บทเรียนกัน ก็เลยทำใจได้เลย (แนะนำให้เขียนผ่านสมุดมากกว่าพิมพ์ในมือถือนะครับ)
จากประสบการณ์ตรงในการ Move on หลังจากความสัมพันธ์ที่ยาวนานเกือบ 4 ปี สิ่งที่ช่วยได้มากคือการเปิดใจและให้เวลากับตัวเองในการเยียวยาจิตใจจริงๆ ผมพบว่าการเขียนจดหมายถึงตัวเอง หรือแม้แต่เขียนจดหมายถึงคนที่เคยสัมพันธ์ด้วย เป็นการปลดปล่อยความรู้สึกภายในได้อย่างเต็มที่ สามารถบันทึกความคิด ความรู้สึก รวมถึงความเจ็บปวดที่อาจรู้สึกติดค้างอยู่ในใจ การเขียนนี้ไม่จำเป็นต้องเรียบเรียงสวยงาม เพียงแค่ปล่อยใจให้บันทึกสิ่งที่รู้สึกออกมาอย่างตรงไปตรงมา เพราะสมองจะช่วยประมวลผลและจัดระเบียบความคิดในภายหลัง นอกจากนี้การก้าวออกไปพบกับสังคมใหม่ๆ การลองทำสิ่งใหม่ๆ การเดินทางไปต่างประเทศ หรือแม้แต่การอ่านหนังสือและฟังพอดแคสต์ที่สร้างแรงบันดาลใจ จะช่วยเปิดมุมมองใหม่ๆ และเสริมสร้างความเข้าใจตนเองมากขึ้น เพราะความสัมพันธ์ที่จบลงไม่ได้หมายความว่าเราผิดหรือแพ้ แต่เป็นบทเรียนและประสบการณ์ชีวิตที่ทำให้เราเติบโตขึ้น สิ่งสำคัญที่ผมอยากแนะนำคือการยอมรับความจริงว่าเรื่องราวนั้นได้จบลงแล้ว และทุกคนที่เกี่ยวข้องต่างได้รับบทเรียนซึ่งกันและกัน แม้บางครั้งเราจะยังคงคิดถึงหรือมีตะกอนความรู้สึกหลงเหลืออยู่ แต่การให้เวลากับตัวเองในการปล่อยวางและเดินหน้าต่อไปจะช่วยให้ใจสงบลงอย่างแท้จริง Lastly, หลีกเลี่ยงการเก็บความรู้สึกไว้แต่ในใจ การเขียนลงสมุดบันทึกนั้นแนะนำมากกว่าพิมพ์ในมือถือ เพราะการเขียนด้วยมือช่วยให้สมองและหัวใจได้เชื่อมโยงและปลดปล่อยความรู้สึกได้ดีกว่า จากนั้นเมื่อเวลาผ่านไปย้อนกลับมาอ่าน จะเห็นได้ว่าชีวิตได้ผ่านอะไรและเติบโตขึ้นอย่างไร ความสัมพันธ์ที่จบไปไม่ใช่ความล้มเหลว แต่มันคือบทสรุปที่ช่วยให้เราเจอกับตัวเองในเวอร์ชันที่เข้มแข็งและสงบขึ้นกว่าเดิม
