เวลาเห็นคำว่า “สุคุนะ” โผล่ในฟีดทีไร จะมีสองเสียงตีกันตลอด: ฝั่งที่บอกว่าโครตเท่ โครตมีออร่า กับฝั่งที่บอกว่าโรคจิต เป็นตัวร้ายชัด ๆ แล้วทำไมคนถึงยัง “อวย” กันเยอะในมหาเวทย์ผนึกมาร? 1) คาแรกเตอร์แบบ “ราชา” ทำให้ความโหดดูมีสไตล์ สุคุนะเปิดตัวมาก็ทำให้เรารู้เลยว่าไม่ใช่ตัวร้ายสายงอแงหรือมีปมขอความเห็นใจ เขามั่นใจ พูดตรง ๆ และปฏิบัติกับมนุษย์เหมือนของเล่นแบบไม่ปิดบัง ความชั่วของเขาเลยถูกตีความเป็น “ความเท่” ได้ง่าย เพราะมันมาในแพ็กเกจของความนิ่ง ความเหนือกว่า และภาพลักษณ์ราชาคำสาปที่ยืนหนึ่งในโลก JJK 2) ความน่าเกลียดทางอารมณ์: มาฮิโตะ “กวนประสาท” มากกว่าที่คนรับได้ หลายคนไม่ได้เกลียดความเลวเท่ากัน แต่เกลียด “ความรู้สึกที่ถูกยั่ว” มากกว่า มาฮิโตะเป็นตัวร้ายที่ยิ้มแบบกวน ๆ สนุกกับความทุกข์คนอื่น และชอบเล่นกับจิตใจเหยื่อ/พระเอกให้เจ็บลึก พอมันใกล้ตัว (เหมือนเจอคน toxic ในชีวิตจริง) คนดูเลยอินกับความหงุดหงิด และเกลียดแบบพุ่งขึ้นทันที ต่างจากสุคุนะที่โหดก็จริง แต่โหดแบบ “สุดโต่ง” จนบางทีมันกลายเป็นความบันเทิง/ความตื่นตาแทน 3) พลัง +ซีนจำ ทำให้เกิด “ความชอบเชิงสุนทรียะ” ตัวละครในมหาเวทย์ผนึกมารที่คนจำได้ มักมีซีนเด่น บุคลิกชัด และมีออร่าตั้งแต่เดินเข้าฉาก สุคุนะเป็นแบบนั้นเป๊ะ ๆ แถมการเล่าเรื่องก็ป้อนโมเมนต์ให้คนรู้สึกว่าเขาน่ากลัวแต่ก็น่ามอง ทำให้เกิดความชอบแบบ “ชอบดู” แม้จะไม่เห็นด้วยกับการกระทำ 4) แล้วคำค้น “สุคุนะน่ารักๆ” มาจากไหน? ส่วนตัวคิดว่ามันมาจากการที่แฟน ๆ ชอบทำคอนเทนต์ตัดภาพ/แฟนอาร์ต/มุกให้ตัวร้ายดูซอฟต์ลง พอมีเวอร์ชันน่ารัก คนก็เข้าถึงง่ายขึ้น เหมือนเราเลือกมุมที่อยากชอบ และละไว้ซึ่งมุมที่โหดเกินรับไหว สรุปคือเราอาจไม่ได้เกลียดความเลวแบบ “มาตรฐานเดียว” แต่เลือกเกลียดตามอารมณ์ที่ตัวละครทำให้เรารู้สึก: สุคุนะคือความเท่แบบอันตราย ส่วนมาฮิโตะคือความกวนที่แทงใจดำ แล้วสำหรับเพื่อน ๆ ล่ะ ทำไมถึงชอบ/ไม่ชอบสุคุนะ? หรือมีตัวร้าย JJK คนไหนที่รู้สึกว่า “เลวแต่เท่” กว่านี้อีก?