Grow up, so know...
Time passed too fast. I still thought
Want to grow up quickly
In conclusion, when really grown up
Don't want to grow up
Things that always wanted to escape
Is a house that likes to be so picky.
Want to be free, do what you want to do
Sleep late. You can eat whenever you want.
Or can do a cold afternoon laundry
The plates don't wash. The house doesn't sweep.
But it can't be done.
When you grow up, there is freedom. IT typing can be done above.
But when not doing it, it feels bad
When you start at two ends,
Why? It misses that picky.
The alarm call to eat in the morning. Call to do over there.
Why is rice anywhere not as delicious as home?
Seafood is not cheap, not as fresh as home.
What is this nostalgia?
When you grow up, you know what you want to escape.
It's Ama Agong's love. Ai Agu.
In the end, it is that good hope.
I miss you so much. I want to go home.
# Grow up and know that # Miss the people in the sky # miss ♪ Go home
เมื่อเวลาผ่านไป หลายคนคงมีความรู้สึกคล้ายๆ กันว่าเมื่อยังเด็กอยากเป็นผู้ใหญ่อย่างรวดเร็ว เพื่อจะได้มีอิสระในการทำสิ่งต่างๆ ตามใจตัวเอง แต่เมื่อโตขึ้นจริงๆ กลับพบว่า การมีอิสระนั้นมาพร้อมกับความรับผิดชอบและเรื่องที่ต้องเผชิญอีกมากมาย ซึ่งทำให้รู้สึกเหนื่อยและคิดถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ที่เคยคิดว่าอยากหนีไป ผมเองก็เคยรู้สึกแบบนี้ ตอนที่ยังเป็นเด็ก ผมอยากจะโตขึ้นไวๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องถูกจู้จี้จากพ่อแม่ อยากจะทำสิ่งที่ตัวเองชอบได้เต็มที่ แต่พอโตขึ้นจริงๆ กลับพบว่าความจู้จี้ของครอบครัวนั้น เป็นสิ่งที่แฝงไปด้วยความรักและความห่วงใยมากมาย เช่น เสียงเรียกปลุกให้ตื่นไปกินข้าวตอนเช้า หรือการที่แม่ทำกับข้าวฝีมืออาม่า ที่ไม่ว่าไปลองกินที่ไหนก็ไม่เหมือนกันเลย และอาหารทะเลสดๆ ที่บ้านก็ยังเป็นที่สุดสำหรับผม บางครั้งความจู้จี้จุกจิกที่เคยรำคาญ สุดท้ายกลายเป็นที่ที่ให้ความอบอุ่นใจมากที่สุด ซึ่งทำให้ผมเริ่มเข้าใจว่าการได้กลับบ้าน และอยู่กับครอบครัว คือการพักผ่อนและเติมพลังที่ดีที่สุดถึงแม้จะไม่มีเงินติดตัวมากมาย แต่การอยู่กับครอบครัวก็ทำให้รู้สึกอยู่ได้อย่างมีความสุข ประสบการณ์นี้สอนให้ผมรู้ว่า “ความรัก” ที่แท้จริงไม่ได้แสดงออกมาแบบหวือหวา แต่มันคือความใส่ใจและความคุ้นเคยที่อยู่ในรายละเอียดเล็กๆ ของชีวิตประจำวัน เช่น การที่แม่ยังคงห่อกับข้าวให้เสมอ หรือแม้กระทั่งมอไซค์คันเก่าที่มีอายุเท่าเรา ซึ่งทุกอย่างล้วนเต็มไปด้วยความทรงจำและความผูกพันที่ลึกซึ้ง สุดท้าย การเรียนรู้ที่จะเห็นคุณค่าของสิ่งเล็กๆ เหล่านี้ คือการทำให้ชีวิตโตขึ้นอย่างแท้จริง เพราะมันทำให้เราเข้าใจความหมายที่แท้จริงของความรักและครอบครัว และทำให้เรารู้สึกคิดถึงบ้าน คิดถึงคนที่เรารัก ถึงแม้ว่าจะต้องออกไปเผชิญโลกกว้าง ยังไงก็ไม่มีที่ไหนเหมือนบ้านเรา.
