ถ้าคุณเป็นสาย “ข้าวผัดหมูไม่ใส่ผัก” เหมือนกัน บอกเลยว่าทำให้อร่อยได้แบบไม่ต้องมีเทคนิคซับซ้อนค่ะ ฉันชอบทำวันที่อยากกินอะไรเร็วๆ แต่ยังอยากได้รสแบบร้าน จุดสำคัญจริงๆ คือ “ข้าว” กับ “ไฟ” แค่นั้นเอง 1) เลือกข้าวให้ถูก (ช่วยให้ข้าวร่วนโดยไม่ต้องพึ่งผัก) ฉันจะใช้ข้าวสวยค้างคืนหรือข้าวที่หุงเสร็จแล้วพักให้เย็นก่อนอย่างน้อย 1-2 ชม. ถ้าข้าวยังร้อนและชื้น โอกาสแฉะสูงมาก เวลาใช้ข้าวค้างคืนให้บี้ข้าวให้แตกเป็นเม็ดๆ ก่อนลงกระทะ จะผัดง่ายและไม่จับตัวเป็นก้อน 2) หมูนุ่มแบบไม่ต้องหมักนาน ถ้ามีเวลา 10 นาที ฉันจะคลุกหมูสันนอก/หมูบดกับซีอิ๊วขาวนิดเดียว + พริกไทย + แป้งมันปลายช้อน (ช่วยล็อกน้ำในเนื้อ) ใครไม่อยากใช้แป้ง ข้ามได้ แต่แป้งมันนิดเดียวช่วยให้หมูนุ่มขึ้นจริง 3) ลำดับการผัดที่ทำให้ “หอม” และ “ไม่แฉะ” - ตั้งกระทะให้ร้อนก่อน ใส่น้ำมันเล็กน้อย - ใส่หมูลงผัดให้สุกเกือบหมด ตักหมูพักไว้ (กระทะจะมีน้ำมันและกลิ่นหมูติดอยู่) - ใส่กระเทียมสับ (ถ้าชอบ) ผัดแค่พอหอม - ใส่ข้าวลงไป ใช้ตะหลิวกด/สับให้เม็ดข้าวกระจาย แล้วค่อยคลุก - ค่อยใส่หมูกลับลงไป ปรุงรสตอนท้าย 4) ปรุงรสให้อร่อยแบบร้าน (ทำง่ายๆ ก็ได้) รสที่ฉันใช้บ่อย: ซีอิ๊วขาว + ซอสปรุงรส + น้ำตาลปลายช้อน (ตัดรส) แล้วปิดท้ายด้วยพริกไทยเยอะหน่อย ถ้าอยากได้สีและกลิ่นแบบร้าน ใส่ซีอิ๊วดำหวานนิดเดียวพอให้สี ไม่งั้นจะหวานนำ 5) ทริค “ข้าวผัดสูตรไม่มีเทคนิค” แต่ได้กลิ่นกระทะ ไฟแรงช่วงใส่ข้าวและคลุกให้ทั่ว อย่าใส่ซอสลงบนข้าวกองเดียว ให้หยดรอบๆ กระทะแล้วค่อยคลุก กลิ่นจะหอมกว่า และลดโอกาสข้าวแฉะด้วย 6) แก้ปัญหายอดฮิต - ข้าวแฉะ: ไฟอ่อนเกิน/ข้าวชื้นเกิน แก้โดยเร่งไฟ ผัดเร็วๆ กระจายข้าวให้บาง และอย่าเติมซอสเยอะ - จืด: เพิ่มซีอิ๊วขาวทีละนิด แล้วชิมก่อนทุกครั้ง - หมูแข็ง: อย่าผัดหมูนานเกิน และเลือกส่วนหมูที่ไม่แห้งเกินไป ส่วนตัวฉันชอบกินคู่แตงกวาหรือพริกน้ำปลา (แยกต่างหาก ไม่ถือว่าใส่ผักในข้าวผัดนะคะ) ได้ความสดตัดเลี่ยนแบบพอดี ลองทำดูแล้วปรับรสตามที่ชอบได้เลยค่ะ