แชร์ประสบการณ์ เป็นซึมเศร้า ก่อนจบปี 4 🥹
เริ่มเรื่องเลยตอนไปฝึกงาน (สหกิจศึกษา) เราเจอเพื่อนร่วมงาน Toxic มากๆ มีคนรอบข้างคอยบอกคอยเตือน แต่เราคิดว่าเรารับมือได้ ไหว แต่พอเจอเข้าจริง ปึ้งเลย ฝึกไป 6 เดือน (เราฝึกทั้งหมด 8 เดือน) อาการเริ่มหนัก ก่อนหน้านี้เรามีอาการมาตลอด ตั้งแต่ 3 เดือนแรก และเป็นหนักมาเรื่อยๆ ร้องไห้เฉยๆ ไม่อยากไปฝึกงาน เหนื่อย กลัว ไม่ก ล้าเผชิญหน้า กังวลไปหมด จนแฟนบอกว่าลองไปหาหมอเถอะ เพราะสภาพเราคือไม่ไหว เราเลยยอมไป
ไปหาหมอวันแรก เราร้องไห้หนักมาก ร้องไปเล่าไป กว่าจะจบ มันอัดอั้นมากๆ หายใจไม่ออก ในใจไม่อยากพูดออกมาเพราะยิ่งพูดยิ่งรู้สึกแย่กับตัวเองแบบสุดๆ เพราะที่ผ่านมา เราไม่เคยเล่า หรือไประบายกับใครเลย เก็บไว้คนเดียวตลอด มันเลยเป็นเรื่องยากมากๆ สำหรับเรา ในการที่จะเล่ามันออกมาจนหมด แอบไปหาหมอโดยไม่บอกคนในครอบครัว เพราะกลัวเค้าจะกังวลไปด้วย แล้วก็แอบกินยามาตลอด หลายเดือนจนถึงปัจจุบัน แต่ตอนนี้ครอบครัวรับรู้ทุกอย่าง หลังฝึกจบ กับการที่เราไม่ต้องไปเจอเรื่อง เจอคน Toxic อาการเราดีขึ้นมากๆ ค่อยมาเล่าต่อ เพราะตอนกินยาแรกๆทรมานสุดด 🤣✨
จากประสบการณ์ตรงที่น่าสัมผัสนี้ อยากเพิ่มข้อคิดว่า การเผชิญกับเพื่อนร่วมงานที่มีพฤติกรรม Toxic นั้นส่งผลกระทบต่อสุขภาพจิตได้มากกว่าที่คิด ไม่เพียงแต่ความเครียดในที่ทำงานเท่านั้น แต่ยังสามารถลุกลามไปสู่ความรู้สึกโดดเดี่ยวและหมดแรงใจในการทำงาน และในชีวิตประจำวันได้ด้วย ถ้าใครกำลังเผชิญสถานการณ์แบบนี้ แนะนำว่าควรระวังสัญญาณผิดปกติของตัวเอง เช่น การรู้สึกเหนื่อยล้าโดยไม่มีสาเหตุ, ร้องไห้บ่อย ๆ หรือรู้สึกกังวลตลอดเวลา การไม่เก็บปัญหาไว้คนเดียวแต่ลองหาคนที่ไว้ใจได้พูดคุยหรือปรึกษาจะช่วยลดความอัดอั้นได้มาก นอกจากนี้ การขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตก็เป็นทางเลือกที่สำคัญและไม่ควรมองข้าม หลายคนคิดว่าเป็นเรื่องอ่อนแอ แต่จริง ๆ แล้วเป็นการดูแลตัวเองอย่างหนึ่ง เพื่อฟื้นฟูใจและความสุขในชีวิตกลับมาได้เหมือนเดิม การที่ผู้เขียนได้ออกมาแชร์ประสบการณ์นี้ ทำให้เห็นว่าแม้ในช่วงเวลาที่ยากลำบากแต่การยอมรับความช่วยเหลือและพูดคุยเปิดใจ สามารถเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้อาการดีขึ้นได้จริงๆ และหลังจากเลิกเจอคนที่เป็นต้นเหตุแล้วก็ทำให้อาการซึมเศร้าลดลงอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเพื่อนๆ คนไหนกำลังผ่านช่วงเวลาลำบาก หรือต้องเจอปัญหาผู้คนที่เป็นพิษในชีวิตการทำงาน อย่าลืมดูแลใจตัวเอง เพราะไม่มีใครสมควรต้องทนอยู่กับความทุกข์เพียงลำพัง การแบ่งปันเรื่องราว ความรู้สึก และขอความช่วยเหลือเป็นสิ่งที่ช่วยให้เราผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากเหล่านั้นไปได้จริงๆ
