“ผมไม่คิดว่าผิด” ใช้เถียงข้อกฎหมายไม่ได้ และ ไม่ใช่คำพิพากษาของศาล
☕️มีคนแชร์ข้อความทำนองว่า
“ตอนพรรคส้มยกมือให้อนุทิน คนเพื่อไทยด่ากันใหญ่ แต่ต่อมาเพื่อไทยก็ยกมือให้อนุทินเหมือนกัน แล้วทำไมไม่ด่าพรรคตัวเอง?”
.
โจทย์นี้ผิดตั้งแต่เอาคำว่า “ยกมือให้คนเดียวกัน” มาแทนข้อเท็จจริงทั้งหมด
.
ตอนพรรคส้มยกมือให้อนุทิน พรรคส้มอยู่ในฐานะผู้มีอำนาจชี้ขาด แต่อนุทินมาจากพรรคอันดับสาม ทั้งที่ขณะนั้นก็มีข้อครหาทางการเมืองหลายเรื่องอยู่แล้ว พรรคส้มยังตัดสินใจเลือกอนุทิน โดยอธิบายว่า “ควบคุมง่ายกว่า” และมี MOA เรื่องแก้รัฐธรรมนูญเป็นหลักประกัน
.
สุดท้าย MOA ไปไม่ถึงเป้าหมายตามที่คาด ขณะที่ภูมิใจไทยได้โอกาสครองอำนาจ วางเกมการเมือง และเดินเข้าสู่การเลือกตั้งครั้งใหม่ในฐานะที่ได้เปรียบกว่าเดิม
.
ดังนั้น คำถามที่พรรคส้มต้องตอบจึงไม่ใช่แค่ “ยกมือให้ใคร” แต่คือ ในวันที่ตัวเองมีทางเลือก ทำไมจึงเลือกทางนั้น และรับผิดชอบต่อผลของการเลือกอย่างไร
.
ส่วนหลังเลือกตั้ง 2569 สมการเปลี่ยนไปแล้ว ประชาชนลงคะแนนใหม่ ภูมิใจไทยกลายเป็นพรรคอันดับหนึ่งและเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล ขณะที่เพื่อไทยเหลือ 74 เสียง
.
เพื่อไทยตัดสินใจร่วมรัฐบาล ประชาชนวิจารณ์ได้เต็มที่ ถ้าทิ้งหลักการก็ด่าได้ ถ้าทำงานไม่ได้ก็ต้อง รับผิดชอบ ไม่มีข้อยกเว้น
.
แต่ความผิดพลาดของเพื่อไทยในวันนี้ ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปทำให้การตัดสินใจของพรรคส้มในวันนั้นกลายเป็นถูก
.
นี่คือสิ่งที่ตรรกะ “ก็เหมือนกันนี่” มองข้าม
.
การเมืองไม่ได้วัดกันแค่ว่า ปลายปากกาเขียนชื่อใคร แต่ต้องดูว่า ณ เวลานั้นใครมีอำนาจ มีทางเลือกอะไร ให้เหตุผลอะไรกับประชาชน และการตัดสินใจของตัวเองสร้างผลอะไรตามมา
.
ที่จริงปีใหม่คุ้นกับตรรกะแบบนี้ดี
.
ประเภทที่คิดว่า “คุณเอ่ยชื่อจริงผมได้ ผมก็เอาชื่อจริง ชื่อเก่า หรือข้อมูลส่วนตัวของคุณไปเผยแพร่ได้เหมือนกัน”
.
ทั้งที่คนหนึ่งเลือกเปิดเผยตัวตนต่อสาธารณะด้วยตัวเอง หวังทำมาหากินกับชื่อเสียงของตนเอง ขณะที่อีกคนใช้นามแฝงและไม่ประสงค์เปิดเผยข้อมูลส่วนตัว
.
แค่ตัด บริบท สิทธิ เจตนา และผลกระทบ ทิ้งเสียให้หมด ทุกอย่างบนโลกก็ทำให้ “เหมือนกัน” ได้ทั้งนั้น
.
“ก็ยกมือให้คนเดียวกัน”
กับ
“ก็เอ่ยชื่อจริงเหมือนกัน”
.
จึงเป็นวิธีคิดชนิดเดียวกัน คือ เก็บเฉพาะส่วนที่เหมือน แล้วทิ้งข้อเท็จจริงที่ทำให้มันต่าง เพื่อพาตัวเองไปถึงข้อสรุปที่อยากได้
.
และต่อให้เชื่อสนิทใจว่า
“ผมไม่คิดว่ามันผิด”
ก็ไม่ได้ทำให้สิ่งนั้นถูกขึ้นมาได้
.
เพราะ สามัญสำนึกของผู้กระทำ ใช้อธิบายความคิดของตัวเองได้ แต่ใช้ลบสิทธิของคนอื่นไม่ได้
.
และที่สำคัญ
“ผมไม่คิดว่าผิด” ใช้เถียงข้อกฎหมายไม่ได้ และ ไม่ใช่คำพิพากษาของศาล
#ปีใหม่กาแฟขม☕️
จากประสบการณ์และการติดตามข่าวสารการเมืองไทย พบว่าตรรกะ “ก็เหมือนกันนี่” ที่มักถูกนำมาใช้ในการถกเถียงทางการเมือง และแม้ในชีวิตประจำวันโดยทั่วไป มักทำให้เกิดความเข้าใจผิดและนําไปสู่การตัดสินใจที่ผิดพลาดได้ง่ายมาก การเปรียบเทียบหรือมองทุกอย่างด้วยมุมเดียวกัน โดยไม่พิจารณาบริบท ทางเลือก เจตนา และผลกระทบในแต่ละสถานการณ์ ทำให้เนื้อหาของการอภิปรายเสียความลึกซึ้งและไม่ตรงกับความเป็นจริง สิ่งที่สำคัญอย่างมากคือการเข้าใจว่าการตัดสินใจของใครก็ตามในโลกการเมืองต้องดูองค์ประกอบหลายอย่าง เช่น อำนาจในขณะนั้น ข้อจำกัดทางการเมือง และความรับผิดชอบต่อผลลัพธ์ เพราะการกดปุ่ม “ยกมือให้” ไม่ใช่แค่การเลือกตามใจชอบ แต่คือการที่ผู้มีอำนาจตัดสินใจโดยมีเหตุผลและผลประโยชน์แฝงอยู่ รวมถึงการคิดคำนึงถึงผลกระทบต่อประชาชนและอนาคตของประเทศ ในอีกมุมหนึ่ง การใช้ตรรกะที่ว่า “ผมไม่คิดว่าผิด” มักจะสะท้อนมุมมองส่วนตัวซึ่งไม่สามารถนำมาใช้แทนข้อกฎหมายหรือคำพิพากษาของศาลได้ ซึ่งทำให้การเถียงหรือโต้แย้งขาดน้ำหนักทางกฎหมายและอาจก่อให้เกิดความเข้าใจผิดในสังคมได้ นอกจากนี้ยังต้องยอมรับว่าการเคารพสิทธิของผู้อื่นและการยึดถือกติกากฎหมายเป็นหัวใจหลักของสังคมที่มีความเป็นธรรม สำหรับผู้ที่สนใจการเมืองและกฎหมายในไทย การติดตามกรณีศึกษาที่เกิดขึ้นจริง รวมถึงการสังเกตและวิเคราะห์อย่างละเอียดเกี่ยวกับจุดยืน ท่าทาง และเหตุผลของแต่ละพรรค ช่วยให้เห็นภาพรวมของเกมการเมืองที่ซับซ้อน และสามารถสร้างมุมมองที่รอบด้านมากขึ้น โดยไม่ตกเป็นเหยื่อของตรรกะที่หลอกลวงหรือการโฆษณาชวนเชื่อที่อาจทำให้เข้าใจผิดได้ง่าย ๆ ท้ายที่สุด การเรียนรู้ที่จะถามคำถามเชิงลึกกับข้อมูล เช่น “ทำไมถึงเลือกทางนี้?” หรือ “ผลที่ตามมาคืออะไร?” จะช่วยเพิ่มความเข้าใจและความรับผิดชอบต่อการตัดสินใจทั้งในระดับบุคคลและระดับองค์กร ทำให้สามารถแยกแยะระหว่างความจริงกับข้ออ้างที่ดูง่ายแต่ไม่ถูกต้องได้อย่างมีประสิทธิภาพ
