Mercury Planets : ดาวพุธ ดาวเคราะห์ 🇹🇭

🔥Pictures used to accompany the description:

1. The gravitational redshift of a light wave as it moves upwards against a gravitational field (Caused by the yellow star below).

2. "Lava Falls on Mercury", cover of If magazine, June 1954

3. The perihelion precession of Mercury

4. One of Eddington's photographs of the 1919 solar eclipse experiment, presented in his 1920 paper announcing its success

5. The LAGEOS-1 Satellite. (D=60 cm)

6. Actual 3:2 spin-orbit resonance of Mercury

7. Artist's image of the accretion disc in ULAS J1120+0641, a very distant quasar containing a supermassive black hole with a mass two billion times that of the Sun

8. Bending light around a massive object from a distant source. The orange arrows show the apparent position of the background source. The white arrows show the path of the light from the true position of the source.

Mercury in fiction

Fictional depictions of Mercury, the innermost planet of the Solar System, have gone through three distinct phases. Before much was known about the planet, it received scant attention. Later, when it was incorrectly believed that it was tidally locked with the Sun creating a permanent dayside and nightside, stories mainly focused on the conditions of the two sides and the narrow region of permanent twilight between. Since that misconception was dispelled in the 1960s, the planet has again received less attention from fiction writers, and stories have largely concentrated on the harsh environmental conditions that come from the planet's proximity to the Sun.  A planet closer to the Sun than Mercury was once hypothesized to exist based on then-unexplained anomalies in Mercury's orbit that have since been explained by the effects of general relativity. This hypothetical planet, Vulcan, has appeared in several stories.

Early depictions

Mercury's closeness to the Sun makes astronomical observations difficult, and throughout most of history little was consequently known about the planet, which was reflected in fiction writing.

It has appeared as a setting in fiction since at least the work L'Adone by Giambattista Marino, which also visits the Moon and Venus. The first novel focused specifically on Mercury was the 1750 novel Relation du Monde de Mercure (English title: The World of Mercury) by Chevalier de Béthune, which is unusual for the time in not using the fictional extraterrestrial society for purposes of satire or utopian fiction. 1 in W. S. Lach-Szyrma's 1883 novel Aieriel, or A Voyage to Other Worlds, Mercurians are depicted as living in the planet's atmosphere. John Munro's 1897 novel A Trip to Venus portrays a brief visit to Mercury as well as Venus. The first English-language work of fiction set primarily on Mercury was William Wallace Cook's 1905 novel Adrift in the Unknown, or Adventures in a Queer Realm, a satire on United States capitalism. Homer Eon Flint's 1919 short story "The Lord of Death" depicts the ruins of a previous civilization now extinct on Mercury.

Tests of general relativity

Tests of general relativity serve to establish observational evidence for the theory of general relativity. The first three tests, proposed by Albert Einstein in 1915, concerned the anomalous precession of the perihelion of Mercury, the bending of light in gravitational fields, and the gravitational redshift. The precession of Mercury was already known; experiments showing light bending in accordance with the predictions of general relativity were performed in 1919, with increasingly precise measurements made in subsequent tests; and scientists claimed to have measured the gravitational redshift in 1925, although measurements sensitive enough to actually confirm the theory were not made until 1954. A more accurate program starting in 1959 tested general relativity in the weak gravitational field limit, severely limiting possible deviations from the theory

In the 1970s, scientists began to make additional tests, starting with Irwin Shapiro's measurement of the relativistic time delay in radar signal travel time near the Sun. Beginning in 1974, Russell Alan Hulse, Joseph Hooton Taylor Jr. and others studied the behaviour of binary pulsars experiencing much stronger gravitational fields than those found in the Solar System. Both in the weak field limit (as in the Solar System) and with the stronger fields present in systems of binary pulsars the predictions of general relativity have been extremely well tested. In February 2016, the Advanced LIGO team announced that they had directly detected gravitational waves from a black hole merger. This discovery, along with additional detections announced in June 2016 and June 2017, tested general relativity in the very strong field limit, observing to date no deviations from theory.

Classical tests

Albert Einstein proposed  three tests of general relativity, subsequently called the "classical tests" of general relativity, In 1916:

1. Yhe perihelion precession of Mercury's orbit

2. The deflection of light by the Sun

3. The gravitational redshift of light

In the letter to The Times (of London) on November 28, 1919, he described the theory of relativity and thanked his English colleagues for their understanding and testing of his work. He also mentioned three classical tests with comments:

"The chief attraction of the theory lies in its logical completeness. If a single one of the conclusions drawn from it proves wrong, It must be given up, to modify it without destroying the whole structure seems to be impossible."

Perihelion precession of Mercury

Under Newtonian physics, an object in an (isolated) two-body system, consisting of the object orbiting a spherical mass, would trace out an ellipse with the center of mass of the system at a focus of the ellipse. The point of closest approach, called the periapsis (or when the central body is the Sun, perihelion), is fixed. Hence the major axis of the ellipse remains fixed in space. Both objects orbit around the center of mass of this system, so they each have their own ellipse. However, a number of effects in the Solar System cause the perihelia of planets to precess (rotate) around the Sun in the plane of their orbits, or equivalently, cause the major axis to rotate about the center of mass, hence changing its orientation in space. The principal cause is the presence of other planets which perturb one another's orbit. Another (much less significant) effect is solar oblateness. Mercury deviates from the precession predicted from these Newtonian effects. This anomalous rate of precession of the perihelion of Mercury's orbit was first recognized in 1859 as a problem in celestial. mechanics, by Urbain Le Verner. His re-analysis of available timed observations of transits of Mercury over the Sun's disk from 1697 to 1848 showed that the actual rate of the precession disagreed from that predicted from Newton's theory by 38" (Arcseconds) per tropical century (later re-estimated at 43" by Simon Newcomb in 1882), A number of ad hoc and ultimately unsuccessful solutions were proposed, but they tended to introduce more problems. Le Verrier suggested that another hypothetical planet might exist to account for Mercury's behavior. The previously successful search for Neptune based on its perturbations of the orbit of Uranus led astronomers to place some faith in this possible explanation, and the hypothetical planet was even named Vulcan. Finally, in 1908, W. W. Campbell, Director of the Lick Observatory, after the comprehensive photographic observations by Lick astronomer, Charles D. Perrine, at three solar eclipse expeditions, stated, "In my opinion, Dr. Perrine's work at the three eclipses of 1901, 1905, and 1908 brings the observational side of the famous intramercurial-planet problem definitely to a close Subsequently, no evidence of Vulcan was found and Einstein's 1915 general theory accounted for Mercury's anomalous precession. Einstein wrote to Michele Besso, "Perihellon motions explained quantitatively... you will be astonished". In general relativity, this remaining precession, or change of orientation of the orbital ellipse within its orbital plane, is explained by gravitation being mediated by the curvature of spacetime. Einstein showed that general relativity agrees closely with the observed amount of perihelion shift. This was a powerful factor motivating the adoption of general relativity. Although earlier measurements of planetary orbits were made using conventional telescopes, more accurate measurements are now made with radar. The total observed precession of Mercury is (574.10±0.65)" per century relative to the Inertial ICRF.

The other planets experience perihelion shifts as well, but, since they are farther from the Sun and have longer periods, their shifts are lower, and could not be observed accurately until long after Mercury's. For example, the perihelion shift of Earth's orbit due to general relativity is theoretically 3.83868 per century and experimentally (3.8387±0.0004)"/cy, Venus's is 8.62473"/cy and (8.6247 ±0.0005)"/cy and Mars' Is (1.351 ±0.001)"/cy. Both values have now been measured, with results in good agreement with theory. 15 The periapsis shift has also now been measured for binary pulsar systems, with PSR 1913+16 amounting to 4.2" per year, These observations are consistent with general relativity.  It is also possible to measure periapsis shift in binary star systems which do not contain ultra-dense stars, but it is more difficult to model the classical effects precisely for example, the alignment of the stars' spin to their orbital plane needs to be known and is hard to measure directly. A few systems, such as Di Herculis, tal have been measured as test cases for general relativity.

Deflection of light by the Sun

Henry Cavendish in 1784 (In an unpublished manuscript) and Johann Georg von Soldner in 1801 (Published in 1804) had pointed out that Newtonian gravity predicts that starlight will bend around a massive object. The same value as Soldner's was calculated by Einstein in 1911 based on the equivalence principle alone. However, Einstein noted in 1915 in the process of completing general. relativity, that his 1911 result (and thus Soldner's 1801 result) is only half of the correct value. Einstein. became the first to calculate. the correct value for light bending: 1.75 arcseconds for light that grazes the Sun. The first observation of light deflection was performed by noting the change in position of stars as they passed near the Sun on the celestial sphere. The observations were performed by Arthur Eddington and his collaborators (see Eddington experiment) during the total solar eclipse of May 29, 1919, When the stars near the Sun (at that time in the constellation Taurus) could be observed. Observations were made simultaneously in the cities of Sobral, Ceará, Brazil and in São Tomé and Principe on the west coast of Africa. The result was considered spectacular news and made the front page of most major newspapers. It made Einstein and his theory of general relativity world-famous. When asked by his assistant what his reaction would have been if general relativity had not been confirmed by Eddington and Dyson in 1919, Einstein famously made the quip: "Then I would feel sorry for the dear Lord. The theory is correct anyway.

The early accuracy, however, was poor and there was doubt that the small number of measured star locations and instrument questions could produce a reliable result. The results were argued by some to have been plagued by systematic error and possibly confirmation bias, although modern reanalysis of the dataset  suggests that Eddingtoni's analysis was accurate The measurement was repeated by a team from the Lick Observatory led by the Director W. W. Campbell in the 1922 eclipse as observed in remote Australian station of Wallal,  With results based on hundreds of star positions that agreed with the 1919. results  and has been repeated several times since, most notably in 1953 by Yerkes Observatory astronomers  and in 1973 by a team from the University of Texas,  Considerable uncertainty remained in these measurements for almost fifty years, until observations started being made at radio frequencies, The deflection of starlight by the nearby white dwarf star Stein 2051 B has also been measured.

Gravitational redshift of light

Gravitational redshift § Experimental verification Einstein predicted the gravitational redshift of light from the equivalence principle in 1907, and it was predicted that this effect might be measured in the spectral lines of a white dwarf star, which has a very high gravitational field. Initial attempts to measure the gravitational redshift of the spectrum of Sirius-B were done by Walter Sydney Adams in 1925, but the result was criticized as being unusable due to the contamination from light from the (much brighter) primary star, Sirius. The first accurate measurement of the gravitational redshift of a white dwarf was done by Popper in 1954, measuring a 21 km/s gravitational redshift of 40 Eridani B,

The redshift of Sirius B was finally measured by Greenstein et al. in 1971, obtaining the value for the gravitational redshift of 89 + 16 km/s, with more accurate measurements by the Hubble Space Telescope showing 80.4 ± 4.8 km/s.

Tests of special relativity

The general theory of relativity incorporates Einstein's special theory of relativity, and hence tests of special relativity are also testing aspects of general relativity. As a consequence of the equivalence principle, Lorentz invariance holds locally in non-rotating, freely falling reference frames. Experiments related to Lorentz invariance special relativity (that is, when gravitational effects can be neglected) are described in tests of special relativity.

Modern tests

The modern era of testing general relativity was ushered in largely at the Impetus of Dicke and Schiff who laid out a framework for testing general relativity  They emphasized the importance not only of the classical tests, but of null experiments, testing for effects which in principle could occur in a theory of gravitation, but do not occur in general relativity. Other important theoretical developments included the inception of alternative theories to general relativity, in particular, scalar-tensor theories such as the Brans-Dicke theory The parameterized post-Newtonian formalism in which deviations from general relativity can be quantified; and the framework of the equivalence principle. Experimentally, new developments in space exploration, electronics and condensed matter physics have made additional precise experiments possible, such as the Pound-Rebka experiment, laser interferometry and lunar rangefinding.

Post-Newtonian tests of gravity

Early tests of general relativity were hampered by the lack of viable competitors to the theory: it was not clear what sorts of tests would distinguish it from its competitors. General relativity was the only known relativistic theory of gravity compatible with special relativity and observations. This changed in 1960 with the introduction of Brans-Dicke theory which provided an alternative theory also in agreement with experimental observations, Ultimately, this led to the development of the parametrized post-Newtonian formalism by Kenneth Nordtvedt and Clifford Martin Will, which parametrizes, in terms of ten adjustable parameters, all the possible departures from Newton's law of universal gravitation to first order in the velocity of moving objects (ie to first order in v/c, where v is the velocity of an object and c is the speed of light). This approximation allows the possible deviations from general relativity, for slowly moving objects in weak gravitational fields, to be systematically analyzed. Much effort has been put into constraining the post-Newtonian parameters, and deviations from general relativity are at present severely limited.

The experiments testing gravitational lensing and light time delay limits the same post-Newtonian parameter, the so-called Eddington parameter y, which is a straightforward parametrization of the amount of deflection of light by a gravitational source. It is equal to one for general relativity, and takes different values in other theories (Such as Brans Dicke theory). It is the best constrained of the ten post-Newtonian parameters, but there are other experiments designed to constrain the others. Precise observations of the perihelion shift of Mercury constrain other parameters, as do tests of the strong equivalence principle. One of the goals of the BepiColornbo mission to Mercury, is to test the general relativity theory by measuring the parameters gamma and beta of the parametrized post-Newtonian formalism with high accuracy. The experiment is part of the Mercury Orbiter Radio science Experiment (MORE), The spacecraft was launched in October 2018 and is expected to enter orbit around Mercury in November 2026.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

April 30 , 2026, 22 : 22 p.m 🇹🇭

----------------+++

🔥ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

1. การเลื่อนความถี่เนื่องจากแรงโน้มถ่วงของคลื่นแสงขณะเคลื่อนที่ขึ้นไปต้านกับสนามโน้มถ่วง (เกิดจากดาวสีเหลืองด้านล่าง)

2. "ลาวาไหลลงสู่ดาวพุธ", ภาพปกนิตยสาร If, มิถุนายน 1954

3. การเคลื่อนที่ของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวพุธ

4. หนึ่งในภาพถ่ายของเอ็ดดิงตันเกี่ยวกับการทดลองสุริยุปราคาในปี 1919 ซึ่งนำเสนอในบทความของเขาในปี 1920 ที่ประกาศความสำเร็จของการทดลองดังกล่าว

5. ลาเจออส-1 ดาวเทียม (D=60 ซม.)

6. อัตราส่วนการสั่นพ้องระหว่างสปินและวงโคจรที่แท้จริงของดาวพุธคือ 3:2

7. ภาพจำลองของจานสะสมมวลใน ULAS J1120+0641 ซึ่งเป็นควาซาร์ที่อยู่ไกลมากและมีหลุมดำมวลมหาศาลที่มีมวลสองพันล้านเท่าของดวงอาทิตย์

8. การหักเหของแสงรอบวัตถุขนาดใหญ่จากแหล่งกำเนิดแสงที่อยู่ไกลออกไป ลูกศรสีส้มแสดงตำแหน่งที่ปรากฏของแหล่งกำเนิดแสงด้านหลัง ลูกศรสีขาวแสดงเส้นทางของแสงจากตำแหน่งที่แท้จริงของแหล่งกำเนิดแสง.

ดาวพุธในนิยาย

(Mercury in fiction)

เรื่องราวสมมติเกี่ยวกับดาวพุธ ดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดในระบบสุริยะ ได้ผ่านสามช่วงที่แตกต่างกัน ก่อนที่จะมีการค้นพบข้อมูลเกี่ยวกับดาวเคราะห์ดวงนี้มากนัก มันจึงได้รับความสนใจน้อยมาก ต่อมา เมื่อมีความเชื่อผิดๆ ว่าดาวพุธถูกล็อกด้วยแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์ ทำให้มีด้านกลางวันและด้านกลางคืนถาวร เรื่องราวส่วนใหญ่จึงมุ่งเน้นไปที่สภาพของสองด้านนั้นและบริเวณแสงสนธยาถาวรระหว่างสองด้านนั้น นับตั้งแต่ความเข้าใจผิดนั้นถูกหักล้างในทศวรรษ 1960 ดาวเคราะห์ดวงนี้ก็ได้รับความสนใจจากนักเขียนนิยายน้อยลงอีกครั้ง และเรื่องราวส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่สภาพแวดล้อมที่รุนแรงอันเกิดจากความใกล้ชิดของดาวเคราะห์กับดวงอาทิตย์ ครั้งหนึ่งเคยมีการตั้งสมมติฐานว่ามีดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่าดาวพุธ โดยอ้างอิงจากความผิดปกติในวงโคจรของดาวพุธที่ยังไม่สามารถอธิบายได้ในขณะนั้น ซึ่งต่อมาได้รับการอธิบายโดยผลของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป. ดาวเคราะห์สมมุติที่ชื่อวัลแคนนี้ ปรากฏอยู่ในเรื่องราวหลายเรื่อง.

การแสดงภาพในช่วงแรก

(Early depictions)

เนื่องจากดาวพุธอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มาก

การสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์จึงทำได้ยาก และด้วยเหตุนี้ ตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ของประวัติศาสตร์ จึงมีคนรู้จักเกี่ยวกับดาวเคราะห์ดวงนี้น้อยมาก ซึ่งสะท้อนให้เห็นในงานเขียนประเภทนิยาย

ดาวพุธปรากฏเป็นฉากในนิยายมาอย่างน้อยก็ตั้งแต่ผลงานเรื่อง L'Adone ของ Giambattista Marino ซึ่งกล่าวถึงดวงจันทร์และดาวศุกร์ด้วย นิยายเรื่องแรกที่เน้นเฉพาะดาวพุธคือนิยายเรื่อง Relation du Monde de Mercure (ชื่อภาษาอังกฤษ: The World of Mercury) ในปี 1750 โดย Chevalier de Béthune ซึ่งถือว่าผิดปกติสำหรับยุคนั้นตรงที่ไม่ใช้สังคมต่างดาวในนิยายเพื่อจุดประสงค์ในการเสียดสีหรือนิยายยูโทเปีย ในนิยายเรื่อง Aieriel, or A Voyage to Other Worlds ของ W. S. Lach-Szyrma ในปี 1883 ชาวดาวพุธถูกพรรณนาว่าอาศัยอยู่ในชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ นิยายเรื่อง A Trip to Venus ของ John Munro ในปี 1897 บรรยายถึงการไปเยือนดาวพุธและดาวศุกร์อย่างสั้นๆ งานเขียนภาษาอังกฤษเรื่องแรกที่ดำเนินเรื่องหลักๆ บนดาวพุธคือนวนิยายเรื่อง Adrift in the Unknown, or Adventures in a Queer Realm ของวิลเลียม วอลเลซ คุก ในปี 1905 ซึ่งเป็นการเสียดสีระบบทุนนิยมของสหรัฐอเมริกา เรื่องสั้น "เจ้าแห่งความตาย" ของโฮเมอร์ อีออน ฟลินต์ ที่เขียนขึ้นในปี 1919 บรรยายถึงซากปรักหักพังของอารยธรรมโบราณที่สูญพันธุ์ไปแล้วบนดาวพุธ.

การทดสอบ ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป

(Tests of general relativity)

การทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปมีจุดประสงค์เพื่อสร้างหลักฐานเชิงสังเกตสำหรับทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป การทดสอบสามครั้งแรกซึ่งเสนอโดยอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ในปี 1915 เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ผิดปกติของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวพุธ การโค้งงอของแสงในสนามโน้มถ่วง และการเลื่อนความถี่เนื่องจากแรงโน้มถ่วง การเคลื่อนที่ผิดปกติของดาวพุธนั้นเป็นที่รู้จักกันอยู่แล้ว การทดลองที่แสดงให้เห็นการโค้งงอของแสงตามการทำนายของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปนั้นได้ดำเนินการในปี 1919 โดยมีการวัดที่แม่นยำมากขึ้นในการทดสอบครั้งต่อๆ มา และนักวิทยาศาสตร์อ้างว่าได้วัดการเลื่อนความถี่เนื่องจากแรงโน้มถ่วงในปี 1925 แม้ว่าการวัดที่ละเอียดอ่อนเพียงพอที่จะยืนยันทฤษฎีได้จริงนั้นจะยังไม่เกิดขึ้นจนกระทั่งปี 1954 โครงการที่แม่นยำยิ่งขึ้นซึ่งเริ่มต้นในปี 1959 ได้ทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปในขีดจำกัดของสนามโน้มถ่วงที่อ่อนแอ ซึ่งจำกัดความเป็นไปได้ลงอย่างมาก ในทศวรรษ 1970 นักวิทยาศาสตร์เริ่มทำการทดสอบเพิ่มเติม โดยเริ่มจากการวัดค่าความล่าช้าของเวลาเชิงสัมพัทธภาพในการเดินทางของสัญญาณเรดาร์ใกล้ดวงอาทิตย์โดยเออร์วิน ชาปิโร ตั้งแต่ปี 1974 เป็นต้นมา รัสเซลล์ อลัน ฮัลส์ โจเซฟ ฮูตัน เทย์เลอร์ จูเนียร์ และคนอื่นๆ ได้ศึกษาพฤติกรรมของพัลซาร์คู่ที่ประสบกับสนามโน้มถ่วงที่รุนแรงกว่าที่พบในระบบสุริยะ

ทั้งในขอบเขตสนามอ่อน (เช่นในระบบสุริยะ) และในขอบเขตสนามที่แรงกว่าซึ่งมีอยู่ในระบบพัลซาร์คู่ การคาดการณ์ของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปได้รับการทดสอบอย่างดีเยี่ยมแล้ว ในเดือนกุมภาพันธ์ 2016 ทีม Advanced LIGO ประกาศว่าพวกเขาตรวจพบคลื่นความโน้มถ่วงโดยตรงจากการรวมตัวของหลุมดำ การค้นพบนี้ พร้อมกับการตรวจจับเพิ่มเติมที่ประกาศในเดือนมิถุนายน 2016 และมิถุนายน 2017 ได้ทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปในขอบเขตสนามที่แรงมาก โดยจนถึงปัจจุบันยังไม่พบความเบี่ยงเบนจากทฤษฎีแต่อย่างใด.

การทดสอบแบบ คลาสสิก

(Classical tests)

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เสนอการทดสอบสามประการของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ซึ่งต่อมาเรียกว่า "การทดสอบแบบคลาสสิก" ของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ในปี ค.ศ. 1916:

1. การเคลื่อนที่ของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของวงโคจรของดาวพุธ

2. การหักเหของแสงโดยดวงอาทิตย์

3. การเลื่อนความถี่แสงเนื่องจากแรงโน้มถ่วง

ในจดหมายถึงหนังสือพิมพ์เดอะไทมส์ (แห่งลอนดอน) เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1919 เขาได้อธิบายทฤษฎีสัมพัทธภาพและขอบคุณเพื่อนร่วมงานชาวอังกฤษที่เข้าใจและช่วยทดสอบงานของเขา นอกจากนี้เขายังกล่าวถึงการทดสอบแบบคลาสสิกสามประการพร้อมข้อคิดเห็นว่า "เสน่ห์หลักของทฤษฎีนี้อยู่ที่ความสมบูรณ์เชิงตรรกะ หากข้อสรุปเพียงข้อเดียวที่ได้จากทฤษฎีนี้พิสูจน์แล้วว่าผิด ก็ต้องละทิ้งมันไป การแก้ไขทฤษฎีโดยไม่ทำลายโครงสร้างทั้งหมดดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้".

การเคลื่อนที่ของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวพุธ ตามหลักฟิสิกส์ของนิวตัน วัตถุในระบบสองวัตถุ (ที่แยกตัวอยู่) ซึ่งประกอบด้วยวัตถุที่โคจรรอบมวลทรงกลม จะเคลื่อนที่ไปตามวงรี โดยมีจุดศูนย์กลางมวลของระบบอยู่ที่จุดโฟกัสของวงรี จุดที่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด เรียกว่า จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด (หรือเมื่อวัตถุศูนย์กลางคือดวงอาทิตย์ เรียกว่า จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด) จะคงที่ ดังนั้นแกนหลักของวงรีจึงคงที่ในอวกาศ วัตถุทั้งสองโคจรรอบจุดศูนย์กลางมวลของระบบนี้ ดังนั้นแต่ละวัตถุจึงมีวงรีของตัวเอง อย่างไรก็ตาม ผลกระทบหลายอย่างในระบบสุริยะทำให้จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวเคราะห์เคลื่อนที่

(หรือเมื่อวัตถุศูนย์กลางคือดวงอาทิตย์ เรียกว่า จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด) จะคงที่ ดังนั้น แกนหลักของวงรีจึงคงที่ในอวกาศ วัตถุทั้งสองโคจรรอบศูนย์กลางมวลของระบบนี้ ดังนั้นแต่ละดวงจึงมีวงโคจรเป็นวงรีของตัวเอง อย่างไรก็ตาม ปรากฏการณ์หลายอย่างในระบบสุริยะทำให้จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวเคราะห์หมุนรอบดวงอาทิตย์ในระนาบวงโคจร หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ทำให้แกนเอกหมุนรอบศูนย์กลางมวล ส่งผลให้ทิศทางในอวกาศเปลี่ยนแปลงไป สาเหตุหลักคือการมีอยู่ของดาวเคราะห์ดวงอื่นที่รบกวนวงโคจรของกันและกัน ผลกระทบอีกประการหนึ่ง (ซึ่งมีความสำคัญน้อยกว่ามาก) คือความแบนของดวงอาทิตย์ ดาวพุธเบี่ยงเบนจากการเคลื่อนที่แบบพรีเซสชันที่ทำนายได้จากผลกระทบแบบนิวตันเหล่านี้ อัตราการเคลื่อนที่แบบพรีเซสชันที่ผิดปกติของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของวงโคจรของดาวพุธนี้ได้รับการยอมรับครั้งแรกในปี 1859 ว่าเป็นปัญหาในกลศาสตร์ท้องฟ้า โดย Urbain Le Verner

การวิเคราะห์ใหม่ของเขาเกี่ยวกับการสังเกตการณ์การเคลื่อนผ่านของดาวพุธบนจานดวงอาทิตย์ที่มีเวลาบันทึกไว้ตั้งแต่ปี 1697 ถึง 1848 แสดงให้เห็นว่าอัตราการเคลื่อนผ่านจริงนั้นแตกต่างจากที่ทำนายไว้จากทฤษฎีของนิวตันถึง 38" (อาร์คเซคอนด์) ต่อศตวรรษสุริยคติ (ต่อมาไซมอน นิวคอมบ์ได้ประมาณค่าใหม่ที่ 43" ในปี 1882) มีการเสนอวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าหลายวิธีซึ่งท้ายที่สุดก็ไม่ประสบความสำเร็จ แต่กลับนำไปสู่ปัญหามากขึ้น เลอ แวร์ริเยร์เสนอว่าอาจมีดาวเคราะห์สมมติอีกดวงหนึ่งที่สามารถอธิบายการเคลื่อนผ่านของดาวพุธได้การค้นหาดาวเนปจูนที่ประสบความสำเร็จก่อนหน้านี้โดยอาศัยการรบกวนวงโคจรของดาวยูเรนัส ทำให้เหล่านักดาราศาสตร์เริ่มเชื่อมั่นในคำอธิบายที่เป็นไปได้นี้ และดาวเคราะห์สมมุติฐานนั้นก็ได้รับการตั้งชื่อว่าวัลแคน ในที่สุด ในปี 1908 ดับเบิลยู. ดับเบิลยู. แคมป์เบล ผู้อำนวยการหอดูดาวลิค หลังจากที่ชาร์ลส์ ดี. เพอร์รีน นักดาราศาสตร์ของลิค ได้ทำการสังเกตการณ์ด้วยภาพถ่ายอย่างครอบคลุมในการสำรวจสุริยุปราคา 3 ครั้ง ก็ได้กล่าวว่า "ในความเห็นของผม งานของดร. เพอร์รีน ในสุริยุปราคา 3 ครั้งในปี 1901, 1905 และ 1908 ทำให้ด้านการสังเกตการณ์ของปัญหาดาวเคราะห์ภายในวงโคจรของดาวพุธอันโด่งดังนั้นสิ้นสุดลงอย่างแน่นอน" ต่อมา ไม่พบหลักฐานของดาววัลแคน และทฤษฎีบททั่วไปของไอน์สไตน์ในปี 1915 ก็ได้อธิบายการเคลื่อนที่ผิดปกติของดาวพุธ ไอน์สไตน์เขียนถึงมิเชล เบสโซว่า "การเคลื่อนที่ของจุดใกล้ที่สุดของวงโคจรได้รับการอธิบายแล้ว" คุณจะต้องประหลาดใจ" ในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป การเคลื่อนที่ที่เหลืออยู่ หรือการเปลี่ยนแปลงทิศทางของวงรีวงโคจรภายในระนาบวงโคจรนั้น อธิบายได้ด้วยแรงโน้มถ่วงที่ส่งผ่านความโค้งของกาลอวกาศ ไอน์สไตน์แสดงให้เห็นว่าทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปสอดคล้องกับปริมาณการเปลี่ยนแปลงจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดที่สังเกตได้อย่างใกล้ชิด นี่เป็นปัจจัยสำคัญที่กระตุ้นให้มีการนำทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปมาใช้ แม้ว่าการวัดวงโคจรของดาวเคราะห์ในยุคแรกๆ จะทำโดยใช้กล้องโทรทรรศน์แบบธรรมดา แต่ปัจจุบันการวัดที่แม่นยำกว่านั้นทำได้ด้วยเรดาร์ การเคลื่อนที่ทั้งหมดที่สังเกตได้ของดาวพุธคือ (574.10±0.65)" ต่อศตวรรษ เทียบกับระนาบวงโคจรเฉื่อย ICRF.

ดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ ก็มีการเปลี่ยนแปลงจุดใกล้ดวงอาทิตย์เช่นกัน แต่เนื่องจากอยู่ไกลจากดวงอาทิตย์มากกว่าและมีคาบการโคจรที่ยาวกว่า การเปลี่ยนแปลงจึงน้อยกว่า และไม่สามารถสังเกตได้อย่างแม่นยำจนกระทั่งหลังจากดาวพุธผ่านไปนานแล้ว ตัวอย่างเช่น การเปลี่ยนแปลงจุดใกล้ดวงอาทิตย์ของวงโคจรโลกตามทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปนั้น ตามทฤษฎีแล้วคือ 3.83868 ต่อศตวรรษ และจากการทดลองคือ (3.8387±0.0004)"/ศตวรรษ ส่วนของดาวศุกร์คือ 8.62473"/ศตวรรษ และ (8.6247 ±0.0005)"/ศตวรรษ และของดาวอังคารคือ (1.351 ±0.001)"/ศตวรรษ ปัจจุบันค่าทั้งสองนี้ได้รับการวัดแล้ว และผลลัพธ์สอดคล้องกับทฤษฎีเป็นอย่างดี 15 ขณะนี้ได้มีการวัดการเลื่อนจุดใกล้ที่สุดของวงโคจร (periapsis shift) สำหรับระบบพัลซาร์คู่แล้ว โดย PSR 1913+16 มีค่าเท่ากับ 4.2" ต่อปี การสังเกตการณ์เหล่านี้สอดคล้องกับทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป นอกจากนี้ยังสามารถวัดการเลื่อนจุดใกล้ที่สุดของวงโคจรในระบบดาวคู่ที่ไม่มีดาวฤกษ์หนาแน่นมากได้ แต่การสร้างแบบจำลองผลกระทบแบบคลาสสิกนั้นทำได้ยากกว่าตัวอย่างเช่น จำเป็นต้องทราบการจัดเรียงของสปินของดาวฤกษ์กับระนาบวงโคจร ซึ่งยากที่จะวัดโดยตรง ระบบบางระบบ เช่น Di Herculis tal ได้รับการวัดเพื่อใช้เป็นกรณีทดสอบสำหรับทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป.

การหักเหของแสงโดย ดวงอาทิตย์

(Deflection of light by the Sun)

เฮนรี คาเวนดิช ในปี 1784 (ในต้นฉบับที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์) และโยฮันน์ เกออร์ก ฟอน โซลด์เนอร์ ในปี 1801 (ตีพิมพ์ในปี 1804) ได้ชี้ให้เห็นว่าแรงโน้มถ่วงของนิวตันทำนายว่าแสงดาวจะเบี่ยงเบนไปรอบๆ วัตถุที่มีมวลมาก ค่าเดียวกันกับที่โซลด์เนอร์คำนวณได้นั้น ไอน์สไตน์คำนวณได้ในปี 1911 โดยอาศัยหลักการสมดุลเพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ตาม ไอน์สไตน์ได้ตั้งข้อสังเกตในปี 1915 ในกระบวนการพัฒนาทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปว่า ผลลัพธ์ของเขาในปี 1911 (และดังนั้นผลลัพธ์ของโซลด์เนอร์ในปี 1801 เป็นเพียงครึ่งหนึ่งของค่าที่ถูกต้อง ไอน์สไตน์จึงเป็นคนแรกที่คำนวณค่าที่ถูกต้องสำหรับการเบี่ยงเบนของแสงได้ นั่นคือ 1.75 อาร์คเซคอนด์ สำหรับแสงที่เฉียดดวงอาทิตย์ การสังเกตการณ์การเบี่ยงเบนของแสงครั้งแรกนั้น ทำได้โดยการสังเกตการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งของดาวฤกษ์ขณะที่พวกมันเคลื่อนผ่านใกล้ดวงอาทิตย์บนทรงกลมท้องฟ้า การสังเกตการณ์นี้ดำเนินการโดยอาร์เธอร์ เอ็ดดิงตัน และผู้ร่วมงานของเขา (ดูการทดลองของเอ็ดดิงตัน) ในระหว่างสุริยุปราคาเต็มดวงเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 1919 เมื่อสามารถสังเกตดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ (ในขณะนั้นอยู่ในกลุ่มดาววัว) ได้ การสังเกตการณ์เกิดขึ้นพร้อมกันในเมืองโซบรัล เซอารา บราซิล และในเซาตูเมและปรินซิเป บนชายฝั่งตะวันตกของแอฟริกา ผลลัพธ์ถือเป็นข่าวที่น่าตื่นเต้นและขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์หลักส่วนใหญ่ ทำให้ไอน์สไตน์และทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของเขามีชื่อเสียงไปทั่วโลก เมื่อผู้ช่วยของเขาถามเขาว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรหากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปไม่ได้รับการยืนยันโดยเอ็ดดิงตันและไดสันในปี 1919 ไอน์สไตน์ตอบอย่างมีชื่อเสียงว่า "ถ้าอย่างนั้นผมคงรู้สึกเสียใจแทนพระเจ้า ทฤษฎีนี้ถูกต้องอยู่แล้ว".

อย่างไรก็ตาม ความแม่นยำในช่วงแรกค่อนข้างต่ำ และมีข้อสงสัยว่าจำนวนตำแหน่งดาวที่วัดได้น้อยและปัญหาของเครื่องมือจะสามารถสร้างผลลัพธ์ที่เชื่อถือได้หรือไม่ บางคนโต้แย้งว่าผลลัพธ์นั้นเต็มไปด้วยข้อผิดพลาดอย่างเป็นระบบและอาจมีอคติในการยืนยัน แม้ว่าการวิเคราะห์ข้อมูลใหม่ในปัจจุบันจะชี้ให้เห็นว่าการวิเคราะห์ของเอ็ดดิงตันนั้นถูกต้อง การวัดนี้ได้รับการทำซ้ำโดยทีมงานจากหอดูดาวลิค นำโดยผู้อำนวยการ ดับเบิลยู. ดับเบิลยู. แคมป์เบล

(Director W. W. Campbell)

ในสุริยุปราคาปี 1922 ซึ่งสังเกตการณ์จากสถานีวอลลาลอันห่างไกลในออสเตรเลีย โดยผลลัพธ์ที่ได้จากตำแหน่งดาวหลายร้อยดวงนั้นสอดคล้องกับผลลัพธ์ในปี 1919 และได้รับการทำซ้ำหลายครั้งนับตั้งแต่นั้นมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปี 1953 โดยนักดาราศาสตร์จากหอดูดาวเยอร์เคส และในปี 1973

โดยทีมงานจากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ความไม่แน่นอนจำนวนมากยังคงมีอยู่ในการวัดเหล่านี้เป็นเวลาเกือบห้าสิบปี จนกระทั่งเริ่มมีการสังเกตการณ์ที่ความถี่วิทยุ การเบี่ยงเบนของแสงดาวโดยดาวแคระขาว Stein 2051 B ที่อยู่ใกล้เคียงก็ได้รับการวัดเช่นกัน.

การเลื่อนไปทางแดงของแสงเนื่องจากแรงโน้มถ่วง

การเลื่อนความถี่เนื่องจากแรงโน้มถ่วง § การทดลอง

การตรวจสอบ ไอน์สไตน์ทำนายไว้

การเลื่อนความถี่แสงเนื่องจากแรงโน้มถ่วงจาก

หลักการสมดุลในปี ค.ศ. 1907 และมันก็เป็นเช่นนั้น

คาดการณ์ว่าผลกระทบนี้อาจเกิดขึ้นได้

วัดจากเส้นสเปกตรัมของสีขาว

ดาวแคระ ซึ่งมีระดับสูงมาก สนามโน้มถ่วง ความพยายามเบื้องต้นที่จะ วัดค่าการเลื่อนความถี่เนื่องจากแรงโน้มถ่วงของ สเปกตรัมของดาวซิริอุสบีนั้นจัดทำโดยวอลเตอร์ ซิดนีย์ อดัมส์ ในปี 1925 แต่ผลลัพธ์คือ

ถูกวิจารณ์ว่าใช้การไม่ได้เนื่องจากการปนเปื้อนจากแสงจาก (มาก) ดาวฤกษ์หลักดวงแรกคือดาวซิริอุส (สว่างกว่า) การวัดแรงโน้มถ่วงอย่างแม่นยำ

การวัดค่าการเลื่อนไปทางแดงของดาวแคระขาว ดำเนินการโดย ป๊อปเปอร์ในปี 1954 วัดความเร็วได้ 21 กม./วินาที การเลื่อนความถี่เนื่องจากแรงโน้มถ่วงของ 40 Eridani B ในที่สุดก็มีการค้นพบค่าเรดชิฟต์ของดาวซิริอุส บีแล้ว วัดโดย Greenstein และคณะ ในปี 1971 โดยได้ค่าการเลื่อนความถี่เนื่องจากแรงโน้มถ่วงเท่ากับ 89 ± 16 กม./วินาที และการวัดที่แม่นยำกว่าโดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลแสดงค่า 80.4 ± 4.8 กม./วินาที.

การทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ

(Tests of special relativity)

ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปได้รวมเอาทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษของไอน์สไตน์ไว้ด้วย ดังนั้น การทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษจึงเป็นการทดสอบแง่มุมต่างๆ ของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปด้วยเช่นกัน ผลที่ตามมาจากการสมมูลกันคือ ความไม่แปรเปลี่ยนของลอเรนซ์นั้นเป็นจริงในระดับท้องถิ่นในกรอบอ้างอิงที่ไม่หมุนและตกอย่างอิสระ การทดลองที่เกี่ยวข้องกับความไม่แปรเปลี่ยนของลอเรนซ์ในทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ (กล่าวคือ เมื่อสามารถละเลยผลกระทบจากแรงโน้มถ่วงได้) ได้รับการอธิบายไว้ในหัวข้อ การทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ.

การทดสอบสมัยใหม่

(Modern tests)

ยุคสมัยใหม่ของการทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปเริ่มต้นขึ้นส่วนใหญ่จากแรงผลักดันของดิคเคและชิฟฟ์ ซึ่งได้วางกรอบสำหรับการทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป พวกเขาเน้นย้ำถึงความสำคัญไม่เพียงแต่ของการทดสอบแบบคลาสสิกเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการทดลองแบบศูนย์ (null experiments) ซึ่งเป็นการทดสอบผลกระทบที่ในทางทฤษฎีอาจเกิดขึ้นได้ในทฤษฎีแรงโน้มถ่วง แต่ไม่เกิดขึ้นในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป การพัฒนาทางทฤษฎีที่สำคัญอื่นๆ ได้แก่ การเกิดขึ้นของทฤษฎีทางเลือกอื่นๆ นอกเหนือจากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทฤษฎีสเกลาร์-เทนเซอร์ เช่น ทฤษฎีแบรนส์-ดิคเค รูปแบบพารามิเตอร์หลังนิวตัน ซึ่งเป็นการเบี่ยงเบนจากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป สามารถวัดปริมาณได้ และกรอบของหลักการสมดุล ในทางทดลอง ใหม่

พัฒนาการด้านการสำรวจอวกาศ

อิเล็กทรอนิกส์ และฟิสิกส์สสารควบแน่น

ได้ทำการทดลองที่แม่นยำเพิ่มเติมได้ เช่น การทดลอง Pound-Rebka การแทรกสอดของเลเซอร์ และการวัดระยะทางบนดวงจันทร์.

การทดสอบแรงโน้มถ่วงหลังยุคนิวตัน

(Post-Newtonian tests of gravity)

การทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปในระยะแรกนั้นประสบปัญหาเนื่องจากขาดทฤษฎีอื่นที่สามารถนำมาเปรียบเทียบกับทฤษฎีนี้ได้ กล่าวคือ ยังไม่ชัดเจนว่าการทดสอบแบบใดที่จะสามารถแยกแยะทฤษฎีนี้ออกจากทฤษฎีอื่นๆ ได้ ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปเป็นทฤษฎีสัมพัทธภาพเชิงแรงโน้มถ่วงเพียงทฤษฎีเดียวที่เข้ากันได้กับทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษและการสังเกตการณ์ สถานการณ์นี้เปลี่ยนไปในปี 1960 เมื่อมีการนำเสนอทฤษฎีของแบรนส์-ดิค (Brans-Dicke) ซึ่งเป็นทฤษฎีทางเลือกที่สอดคล้องกับการสังเกตการณ์เชิงทดลองเช่นกัน ในที่สุด สิ่งนี้ได้นำไปสู่การพัฒนารูปแบบหลังนิวตันแบบมีพารามิเตอร์ (parametrized post-Newtonian formalism) โดยเคนเนธ นอร์ดท์เวดท์ (Kenneth Nordtvedt) และคลิฟฟอร์ด มาร์ติน วิลล์ (Clifford Martin Will) ซึ่งกำหนดพารามิเตอร์ในรูปของพารามิเตอร์ที่ปรับได้สิบตัว สำหรับความเบี่ยงเบนที่เป็นไปได้ทั้งหมดจากกฎแรงโน้มถ่วงสากลของนิวตันในอันดับแรกของความเร็วของวัตถุที่เคลื่อนที่ (กล่าวคือ ในอันดับแรกของ v/c โดยที่ v คือความเร็วของวัตถุ)

การประมาณค่านี้ช่วยให้สามารถอธิบายความเบี่ยงเบนที่เป็นไปได้จากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป สำหรับวัตถุที่เคลื่อนที่ช้าในสนามโน้มถ่วงที่อ่อน

ต้องได้รับการวิเคราะห์อย่างเป็นระบบ ต้องใช้ความพยายามอย่างมากได้ถูกนำมาใช้เพื่อจำกัด

พารามิเตอร์หลังนิวตัน และค่าเบี่ยงเบน

จากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปในปัจจุบันจำกัดอย่างรุนแรง.

การทดลองที่ทดสอบแรงโน้มถ่วง

(The experiments testing gravitational)

การหักเหของแสงและการหน่วงเวลาของแสงมีข้อจำกัดเหมือนกันพารามิเตอร์หลังนิวตัน หรือที่เรียกว่า

พารามิเตอร์ y ของเอ็ดดิงตัน ซึ่งเป็นการกำหนดพารามิเตอร์แบบตรงไปตรงมาของ

ปริมาณการหักเหของแสงโดยแหล่งกำเนิดแรงโน้มถ่วง มีค่าเท่ากับหนึ่งสำหรับ ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป และมีค่าที่แตกต่างกันทฤษฎี) มันเป็นทฤษฎีที่มีข้อจำกัดดีที่สุดในบรรดาทฤษฎีทั้งสิบ

ในทฤษฎีอื่นๆ (เช่น พารามิเตอร์หลังนิวตันของ Brans-Dicke) แต่ก็มีการทดลองอื่นๆ ที่ออกแบบมาเพื่อจำกัดค่าของทฤษฎีเหล่านั้น การสังเกตการณ์ที่แม่นยำของการเปลี่ยนแปลงจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวพุธช่วยจำกัดค่าของพารามิเตอร์อื่นๆ เช่นเดียวกับการทดสอบหลักการสมดุลที่เข้มงวด หนึ่งในเป้าหมายของภารกิจ BepiColorno ไปยังดาวพุธ คือการทดสอบทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปโดยการวัดพารามิเตอร์แกมมาและเบตาของรูปแบบหลังนิวตันแบบพารามิเตอร์ด้วยความแม่นยำสูง การทดลองนี้เป็นส่วนหนึ่งของการทดลองวิทยาศาสตร์วิทยุวงโคจรดาวพุธ (MORE) ยานอวกาศลำนี้ถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2561 และคาดว่าจะเข้าสู่วงโคจรประมาณ ดาวพุธในเดือนพฤศจิกายน ปี 2026.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 30 เดือน เมษายน พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 22 : 22 น. 🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#GalaxyMapsThailand🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭