Mercury Planets : ดาวพุธ ดาวเคราะห์ 🇹🇭

🔥Pictures used to accompany the description :

1. Topography of Mercury based on MDIS (Mercury Dual Imaging System) data

2. Estimated details of the impact of MESSENGER on April 30, 2015

3. Mariner 10, the first probe to visit Mercury

4. Mercury transiting the Sun as viewed by the Mars rover Curiosity (June 3, 2014).

5. MESSENGER being prepared for launch

6. Mercury, from Liber astronomiae, 1550

7. Ibn al-Shatir's model for the appearances of Mercury, showing the multiplication of epicycles using the Tusi couple, thus eliminating the Ptolemaic eccentrics and equant.

8. Water ice (yellow) at Mercury's north polar region

9. Transit of Mercury. Mercury is visible as a black dot below and to the left of center. The dark area above the center of the solar disk is a sunspot.

Observation history

Ancient astronomers

The earliest known recorded observations of Mercury are from the MUL. APIN tablets.

These observations were most likely made by an Assyrian astronomer around the 14th century BC.  The cuneiform name used to designate Mercury on the MUL.APIN tablets is transcribed as UDU.IDIM.GU\U4.UD ("the jumping planet"). Babylonian records of Mercury date back to the 1st millennium BC. The Babylonians called the planet Nabu after the messenger to the gods in their mythology. The Greco-Egyptian  astronomer Ptolemy wrote about the possibility of planetary transits across the face of the Sun in his work Planetary Hypotheses. He suggested that no transits had been observed either because planets such as Mercury were too small to see, or because transits were too infrequent.

In ancient China, Mercury was known as "the Hour Star" (Chen-xing 辰星). It was associated with the direction north and the phase of water in the Five Phases system of metaphysics, Modern Chinese, Korean, Japanese and Vietnamese cultures refer to the planet literally as the "water star” (水星), based on the Five elements,  Hindu mythology used the name Budha for Mercury, and this god was thought to preside over Wednesday, The god Odin (or Woden) of Germanic paganism was associated with the planet Mercury and Wednesday, The Maya may have represented Mercury as an owl (or possibly four owls; two for the morning aspect and two for the evening) that served as a messenger to the underworld. Mercury was sometimes known as Stilbon (Greek: Στίλβων) meaning 'the shining, glittering"  In medieval Islamic astronomy, the Andalusian astronomer Abū Ishaq İbrahim al-Zarqali in the 11th century described the deferent of Mercury's geocentric orbit as being oval, like an egg or a pignon, although this insight did not influence his astronomical theory or his astronomical calculations, In the 12th century, Ibn Bajjah observed "two planets as black spots on the face of the Sun", which was later suggested as the transit of Mercury and/or Venus by the Maragha astronomer Qotb al-Din Shirazi in the 13th century, Most such medieval reports of transits were later taken as observations of sunspots, In India, the Kerala school astronomer Nilakantha Somayaji in the 15th century developed a partially heliocentric planetary model in which Mercury orbits the Sun, which in turn orbits Earth, similar to the Tychonic system later proposed by Tycho Brahe in the late 16th century.

Research with space probes

Exploration of Mercury

Reaching Mercury from Earth poses significant technical challenges, because it orbits so much closer to the Sun than Earth. A Mercury bound spacecraft launched from Earth must travel over. 91 million kilometres (57 million miles) into the Sun's gravitational potential well. Mercury has an orbital speed of 47.4 km/s (29.5 ml/s), whereas Earth's orbital speed is 29.8 km/s (18.5 mi/s), Therefore, the spacecraft must make a larger change in velocity (delta-v) to get to Mercury and then enter orbit as compared to the delta-v required for, say, Mars planetary missions. The potential energy liberated by moving down the Sun's potential well becomes kinetic energy, requiring a delta-v change to do anything other than pass by Mercury. Some portion of this delta-v budget can be provided from a gravity assist during one or more fly-bys of Venus. To land safely or enter a stable orbit the spacecraft would rely entirely on rocket motors. Aerobraking is ruled out because Mercury has a negligible atmosphere. A trip to Mercury requires more rocket fuel than that required to escape the Solar System completely. As a result, only three space probes have visited it so far. A proposed alternative approach would use a solar sail to attain a Mercury-synchronous orbit around the Sun.

Mariner 10

The first spacecraft to visit Mercury was NASA's Mariner 10 (1974-1975),

The spacecraft used the gravity of Venus to adjust its orbital velocity so that it could approach Mercury, making it both the first spacecraft to use this gravitational "slingshot" effect and the first NASA mission to visit multiple planets. Mariner 10 provided the first close-up images of Mercury's surface, which immediately showed its heavily cratered nature, and revealed many other types of geological features, such as the giant scarps that were later ascribed to the effect of the planet shrinking slightly as its iron core cools.

Unfortunately, the same face of the planet was lit at each of Mariner 10's close approaches This made close observation of both sides of the planet impossible,. and resulted in the mapping of less than 45% of the planet's surface, The spacecraft made three close approaches to Mercury, the closest of which took it to within 327 km (203 ml) of the surface, At the first close approach, instruments detected a magnetic field, to the great surprise of planetary geologists-Mercury's rotation was expected to be much too slow to generate a significant dynamo effect. The second close approach was primarily used for Imaging, but at the third approach, extensive magnetic data were obtained. The data revealed that the planet's magnetic field Is much like Earth's, which deflects the solar wind around the planet. For many years after the Mariner 10 encounters, the origin of Mercury's magnetic field remained the subject of several competing theories.

On March 24, 1975, just eight days after its final close approach, Mariner 10 ran out of fuel. Because its orbit could no longer be accurately controlled, mission controllers instructed the probe to shut down. Mariner 10 is thought to be still orbiting the Sun, passing close to Mercury every few months.

MESSENGER

A second NASA mission to Mercury, named MESSENGER (Mercury Surface, Space ENvironment, GEochemistry, and Ranging), was launched on August 3, 2004. It made a fly by of Earth in August 2005, and of Venus in October 2006 and June 2007 to place it onto the correct trajectory to reach an orbit around Mercury, A first fly-by of Mercury occurred on January 14, 2008, a second on October 6, 2008, and a third on September 29, 2009, Most of the hemisphere not imaged by Mariner 10 was mapped during these fly-bys. The probe entered an elliptical orbit around the planet on March 18, 2011. The first orbital image of Mercury was obtained on March 29, 2011. The probe finished a one-year mapping mission and then entered a one-year extended mission into 2013.With more observation and mapping of Mercury, MESSENGER observed the 2012 Solar maximum.

The mission was designed to clear up six key issues: Mercury's high density, its geological history, the nature of its magnetic field, the structure of its core, whether it has ice at its poles, and where its tenuous atmosphere comes from. To this end, the probe carried Imaging devices that gathered much-higher-resolution images of much more of Mercury than Mariner 10, assorted spectrometers to determine the abundances of elements in the crust, and magnetometers and devices to measure velocities of charged particles. Measurements of changes in the probe's orbital velocity were expected to be used to infer details of the planet's interior structure, MESSENGER's final maneuver was on April 24, 2015, and it crashed Into Mercury's surface on April 30, 2015, The spacecraft's Impact with Mercury occurred at 3:26:01 p.m. EDT on April 30, 2015, leaving a crater estimated to be 16 m (52 ft) in diameter.

BepiColombo

The European Space Agency and the Japanese Space Agency developed and launched a joint mission called BepiColombo, which will orbit Mercury with two probes: one to map the planet and the other to study its magnetosphere, BepiColombo was launched on October 20, 2018. It will release a magnetometer probe into an elliptical orbit, then chemical rockets will fire to deposit the mapper probe into a circular orbit. Both probes will operate for one terrestrial year. The mapper probe carries an array of spectrometers similar to those on MESSENGER, and will study the planet at many different wavelengths including infrared, ultraviolet, X-ray and gamma ray, BepiColombo conducted the first of its six planned Mercury flybys on October 1, 2021,and the sixth was completed on January 9, 2025. The spacecraft will enter the planet's orbit in 2026.

Observation history

Ancient astronomers

The earliest known recorded observations of Mercury are from the MUL. APIN tablets.

These observations were most likely made by an Assyrian astronomer around the 14th century BC.  The cuneiform name used to designate Mercury on the MUL.APIN tablets is transcribed as UDU.IDIM.GU\U4.UD ("the jumping planet"). Babylonian records of Mercury date back to the 1st millennium BC. The Babylonians called the planet Nabu after the messenger to the gods in their mythology. The Greco-Egyptian  astronomer Ptolemy wrote about the possibility of planetary transits across the face of the Sun in his work Planetary Hypotheses. He suggested that no transits had been observed either because planets such as Mercury were too small to see, or because transits were too infrequent.

In ancient China, Mercury was known as "the Hour Star" (Chen-xing 辰星). It was associated with the direction north and the phase of water in the Five Phases system of metaphysics, Modern Chinese, Korean, Japanese and Vietnamese cultures refer to the planet literally as the "water star” (水星), based on the Five elements,  Hindu mythology used the name Budha for Mercury, and this god was thought to preside over Wednesday, The god Odin (or Woden) of Germanic paganism was associated with the planet Mercury and Wednesday, The Maya may have represented Mercury as an owl (or possibly four owls; two for the morning aspect and two for the evening) that served as a messenger to the underworld. Mercury was sometimes known as Stilbon (Greek: Στίλβων) meaning 'the shining, glittering"  In medieval Islamic astronomy, the Andalusian astronomer Abū Ishaq İbrahim al-Zarqali in the 11th century described the deferent of Mercury's geocentric orbit as being oval, like an egg or a pignon, although this insight did not influence his astronomical theory or his astronomical calculations, In the 12th century, Ibn Bajjah observed "two planets as black spots on the face of the Sun", which was later suggested as the transit of Mercury and/or Venus by the Maragha astronomer Qotb al-Din Shirazi in the 13th century, Most such medieval reports of transits were later taken as observations of sunspots, In India, the Kerala school astronomer Nilakantha Somayaji in the 15th century developed a partially heliocentric planetary model in which Mercury orbits the Sun, which in turn orbits Earth, similar to the Tychonic system later proposed by Tycho Brahe in the late 16th century.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

April 27, 2026, 17 : 11 p.m 🇹🇭

--------------+++

🔥ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

1. ภูมิประเทศของดาวพุธ อ้างอิงจากข้อมูล MDIS (ระบบถ่ายภาพคู่ของ ดาวพุธ)

2. รายละเอียดโดยประมาณเกี่ยวกับผลกระทบของเหตุการณ์เรือ MESSENGER ในวันที่ 30 เมษายน 2558

3. ยานมาริเนอร์ 10 ยานสำรวจลำแรก ที่ไปเยือนดาวพุธ

4. ภาพดาวพุธเคลื่อนผ่านดวงอาทิตย์ที่ถ่ายโดยยานสำรวจดาวอังคารคิวริโอซิตี

(3 มิถุนายน 2557)

5. ยานเมสเซนเจอร์ กำลังเตรียมพร้อมสำหรับการปล่อยขึ้นสู่อวกาศ

6. ดาวพุธ จาก Liber Astronomiae ในปี ค.ศ. 1550

7. แบบจำลองของอิบนุ อัล-ชาติร์ สำหรับการปรากฏตัวของดาวพุธ แสดงให้เห็นถึงการคูณของวงโคจรย่อยโดยใช้คู่ของทูซี ซึ่งช่วยขจัดจุดเยื้องศูนย์และจุดสมดุลของปโตเลมีออกไป

8. น้ำแข็ง (สีเหลือง) บริเวณขั้วโลกเหนือของดาวพุธ

9. การเคลื่อนผ่านของดาวพุธ ดาวพุธปรากฏให้เห็นเป็นจุดสีดำอยู่ด้านล่างและทางซ้ายของกึ่งกลางดวงอาทิตย์ บริเวณสีเข้มเหนือกึ่งกลางของดวงอาทิตย์คือจุดบนดวงอาทิตย์.

ประวัติการสังเกต (Observation history)

นักดาราศาสตร์โบราณ

(Ancient astronomers)

การบันทึกการสังเกตการณ์ดาวพุธที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบนั้น มาจากแผ่นจารึก MUL. APIN

การสังเกตการณ์เหล่านี้มีแนวโน้มว่าเกิดขึ้นโดยนักดาราศาสตร์ชาวอัสซีเรียราวศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช ชื่ออักษรลิ่มที่ใช้เรียกดาวพุธบนแผ่นจารึก MUL.APIN นั้นถอดความได้ว่า UDU.IDIM.GU\U4.UD ("ดาวเคราะห์กระโดด") บันทึกของชาวบาบิโลนเกี่ยวกับดาวพุธย้อนกลับไปถึงสหัสวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวบาบิโลนเรียกดาวเคราะห์ดวงนี้ว่านาบู ตามชื่อผู้ส่งสารของเทพเจ้าในตำนานของพวกเขา นักดาราศาสตร์ชาวกรีก-อียิปต์ ปโตเลมี เขียนเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการเคลื่อนผ่านหน้าดวงอาทิตย์ของดาวเคราะห์ในงานเขียนเรื่องสมมติฐานเกี่ยวกับดาวเคราะห์ของเขา เขาเสนอว่าไม่มีการสังเกตการณ์การเคลื่อนผ่านใดๆ อาจเป็นเพราะดาวเคราะห์เช่นดาวพุธมีขนาดเล็กเกินกว่าจะมองเห็นได้ หรือเพราะการเคลื่อนผ่านเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก.

ในจีนโบราณ ดาวพุธเป็นที่รู้จักในชื่อ "ดาวแห่งชั่วโมง" (Chen-xing 辰星) มันเกี่ยวข้องกับทิศเหนือและธาตุน้ำในระบบห้าธาตุของอภิปรัชญา วัฒนธรรมจีน เกาหลี ญี่ปุ่น และเวียดนามสมัยใหม่เรียกดาวเคราะห์ดวงนี้ว่า "ดาวแห่งน้ำ" (水星) ตามหลักห้าธาตุ ในเทพปกรณัมฮินดูใช้ชื่อพระพุทธเจ้าสำหรับดาวพุธ และเชื่อกันว่าเทพองค์นี้ปกครองวันพุธ เทพโอดิน (หรือโวเดน) ในศาสนาเพแกนของชาวเยอรมันเกี่ยวข้องกับดาวพุธและวันพุธ ชาวมายาอาจแทนดาวพุธด้วยนกฮูก (หรืออาจเป็นนกฮูกสี่ตัว สองตัวสำหรับช่วงเช้าและสองตัวสำหรับช่วงเย็น) ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งสารไปยังโลกใต้ดิน บางครั้งดาวพุธก็เป็นที่รู้จักในชื่อสติลบอน (กรีก: Στίλβων) หมายถึง 'สิ่งที่ส่องแสงระยิบระยับ' ในดาราศาสตร์อิสลามยุคกลาง นักดาราศาสตร์ชาวอันดาลูเซีย อะบู อิสฮาก อิบราฮิม อัล-ซาร์กาลี ในศตวรรษที่ 11 ได้อธิบายวงโคจรของดาวพุธแบบศูนย์กลางโลกว่าเป็นรูปวงรีคล้ายไข่หรือนกพิราบ แม้ว่าความเข้าใจนี้จะไม่ได้มีอิทธิพลต่อทฤษฎีดาราศาสตร์หรือการคำนวณทางดาราศาสตร์ของเขา ในศตวรรษที่ 12 อิบนุ บัจญะห์ (Ibn Bajjah) สังเกตเห็น "ดาวเคราะห์สองดวงเป็นจุดดำบนพื้นผิวของดวงอาทิตย์" ซึ่งต่อมานักดาราศาสตร์ชาวมาราฆา กอตบ์ อัล-ดิน ชิราซี ในศตวรรษที่ 13 ได้เสนอว่าเป็นปรากฏการณ์ดาวพุธและ/หรือดาวศุกร์เคลื่อนผ่านหน้าดวงอาทิตย์ รายงานการเคลื่อนผ่านหน้าดวงอาทิตย์ในยุคกลางส่วนใหญ่ในภายหลังถูกตีความว่าเป็นการสังเกตจุดบนดวงอาทิตย์ ในอินเดีย นักดาราศาสตร์สำนักเกรละ นิลากันธา โสมยาจี ในศตวรรษที่ 15 ได้พัฒนารูปแบบดาวเคราะห์แบบเฮลิโอเซนทริกบางส่วน โดยที่ดาวพุธโคจรรอบดวงอาทิตย์ ซึ่งดวงอาทิตย์โคจรรอบโลก คล้ายกับระบบไทโคนิกที่ ไทโค บราเฮ (Tycho Brahe)

เสนอในปลายศตวรรษที่ 16.

การวิจัยกับยานสำรวจอวกาศ

(Research with space probes)

การสำรวจดาวพุธ

(Exploration of Mercury)

การเดินทางจากโลกไปยังดาวพุธนั้นมีความท้าทายทางเทคนิคอย่างมาก เนื่องจากดาวพุธโคจรอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่าโลกมาก ยานอวกาศที่ปล่อยจากโลกเพื่อไปยังดาวพุธจะต้องเดินทางเข้าไปในหลุมศักย์แรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์เป็นระยะทางกว่า 91 ล้านกิโลเมตร (57 ล้านไมล์) ดาวพุธมีความเร็วในการโคจร 47.4 กิโลเมตรต่อวินาที (29.5 ไมล์ต่อวินาที) ในขณะที่ความเร็วในการโคจรของโลกอยู่ที่ 29.8 กิโลเมตรต่อวินาที (18.5 ไมล์ต่อวินาที) ดังนั้น ยานอวกาศจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงความเร็ว (delta-v) มากกว่าเพื่อไปถึงดาวพุธและเข้าสู่วงโคจร เมื่อเทียบกับ delta-v ที่จำเป็นสำหรับภารกิจสำรวจดาวเคราะห์ เช่น ดาวอังคาร พลังงานศักยภาพที่ปลดปล่อยออกมาจากการเคลื่อนที่ลงไปในบ่อศักยภาพของดวงอาทิตย์จะกลายเป็นพลังงานจลน์ ซึ่งจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงความเร็ว (delta-v) เพื่อที่จะเคลื่อนที่ไปได้ไกลกว่าการผ่านดาวพุธ

ส่วนหนึ่งของงบประมาณ delta-v นี้สามารถได้มาจากแรงโน้มถ่วงช่วยในการบินผ่านดาวศุกร์หนึ่งหรือหลายครั้ง สำหรับการลงจอดอย่างปลอดภัยหรือเข้าสู่วงโคจรที่เสถียร ยานอวกาศจะต้องพึ่งพาเครื่องยนต์จรวดเพียงอย่างเดียว การเบรกด้วยแรงต้านอากาศ (Aerobraking) เป็นไปไม่ได้เพราะดาวพุธมีชั้นบรรยากาศที่บางมาก การเดินทางไปยังดาวพุธต้องใช้เชื้อเพลิงจรวดมากกว่าที่จำเป็นในการหลุดพ้นจากระบบสุริยะโดยสมบูรณ์ ด้วยเหตุนี้ จึงมีเพียงยานสำรวจอวกาศสามลำเท่านั้นที่เคยไปเยือนดาวพุธมาแล้ว แนวทางทางเลือกที่เสนอคือการใช้ใบเรือพลังงานแสงอาทิตย์เพื่อเข้าสู่วงโคจรแบบซิงโครนัสกับดาวพุธรอบดวงอาทิตย์.

มารีเนอร์ 10 (Mariner 10)

ยานอวกาศลำแรกที่ไปเยือนดาวพุธคือยานมาริเนอร์ 10 ของนาซา (ปี 1974-1975)

The first spacecraft to visit Mercury was NASA's Mariner 10 (1974-1975),

ยานอวกาศลำนี้ ใช้แรงโน้มถ่วงของดาวศุกร์ในการปรับความเร็วในการโคจรเพื่อให้สามารถเข้าใกล้ดาวพุธได้ ทำให้เป็นยานอวกาศลำแรกที่ใช้ปรากฏการณ์ "สลิงช็อต" จากแรงโน้มถ่วงนี้ และเป็นภารกิจแรกของนาซาที่ไปเยือนดาวเคราะห์หลายดวง มาริเนอร์ 10 ได้ให้ภาพระยะใกล้ของพื้นผิวดาวพุธเป็นครั้งแรก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงลักษณะที่มีหลุมอุกกาบาตจำนวนมาก และยังเผยให้เห็นลักษณะทางธรณีวิทยาอื่นๆ อีกมากมาย เช่น หน้าผาขนาดใหญ่ที่ต่อมาถูกระบุว่าเป็นผลมาจากการที่ดาวเคราะห์หดตัวลงเล็กน้อยเนื่องจากแกนเหล็กเย็นตัวลง. น่าเสียดายที่ในแต่ละครั้งที่ยานมาริเนอร์ 10 เข้าใกล้ดาวพุธนั้น ด้านเดียวกันของดาวเคราะห์ถูกส่องสว่าง ทำให้ไม่สามารถสังเกตการณ์ทั้งสองด้านของดาวเคราะห์ได้อย่างใกล้ชิด และส่งผลให้มีการทำแผนที่พื้นผิวดาวเคราะห์ได้น้อยกว่า 45% ยานอวกาศเข้าใกล้ดาวพุธสามครั้ง โดยครั้งที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากพื้นผิวเพียง 327 กิโลเมตร (203 ไมล์) ในการเข้าใกล้ครั้งแรก เครื่องมือตรวจพบสนามแม่เหล็ก ซึ่งสร้างความประหลาดใจอย่างมากให้กับนักธรณีวิทยาของดาวเคราะห์ เพราะคาดว่าการหมุนของดาวพุธจะช้าเกินไปที่จะสร้างปรากฏการณ์ไดนาโมที่สำคัญได้ การเข้าใกล้ครั้งที่สองส่วนใหญ่ใช้สำหรับการถ่ายภาพ แต่ในการเข้าใกล้ครั้งที่สามนั้น ได้รับข้อมูลสนามแม่เหล็กอย่างกว้างขวาง ข้อมูลเผยให้เห็นว่าสนามแม่เหล็กของดาวเคราะห์ดวงนี้คล้ายคลึงกับสนามแม่เหล็กของโลก ซึ่งช่วยเบี่ยงเบนลมสุริยะให้โคจรรอบดาวเคราะห์ดวงนี้ เป็นเวลาหลายปีหลังจาก Mariner 10 เข้าใกล้ดาวพุธ ต้นกำเนิดของสนามแม่เหล็กของดาวพุธยังคงเป็นหัวข้อของทฤษฎีที่แข่งขันกันหลายทฤษฎี เมื่อวันที่ 24 มีนาคม 1975 เพียงแปดวันหลังจากโคจรเข้าใกล้ดวงอาทิตย์ครั้งสุดท้าย ยานมาริเนอร์ 10 ก็หมดเชื้อเพลิง เนื่องจากไม่สามารถควบคุมวงโคจรได้อย่างแม่นยำอีกต่อไป เจ้าหน้าที่ควบคุมภารกิจจึงสั่งให้ยานปิดระบบ เชื่อกันว่ายานมาริเนอร์ 10 ยังคงโคจรรอบดวงอาทิตย์ โดยโคจรเข้าใกล้ดาวพุธทุกๆ สองสามเดือน.

ผู้ส่งสาร

(MESSENGER)

ภารกิจสำรวจดาวพุธครั้งที่สองของนาซา ชื่อ MESSENGER (Mercury Surface, Space ENvironment, GEochemistry, and Ranging) ถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2547 ยานได้บินผ่านโลกในเดือนสิงหาคม 2548 และผ่านดาวศุกร์ในเดือนตุลาคม 2549 และมิถุนายน 2550 เพื่อกำหนดวิถีโคจรที่ถูกต้องในการเข้าสู่วงโคจรรอบดาวพุธ การบินผ่านดาวพุธครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 มกราคม 2551 ครั้งที่สองเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2551 และครั้งที่สามเมื่อวันที่ 29 กันยายน 2552 พื้นที่ส่วนใหญ่ของซีกโลกที่ยาน Mariner 10 ไม่ได้ถ่ายภาพนั้น ได้รับการทำแผนที่ในระหว่างการบินผ่านเหล่านี้ ยานสำรวจเข้าสู่วงโคจรวงรีรอบดาวเคราะห์เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2554 ภาพถ่ายวงโคจรแรกของดาวพุธถูกบันทึกได้เมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2554 ยานสำรวจเสร็จสิ้นภารกิจการทำแผนที่หนึ่งปี และจากนั้นเข้าสู่ภารกิจขยายเวลาอีกหนึ่งปีจนถึงปี 2556

ด้วยการสังเกตการณ์และทำแผนที่ดาวพุธเพิ่มเติม ยานเมสเซนเจอร์ได้สังเกตการณ์ช่วงกิจกรรมสูงสุดของดวงอาทิตย์ในปี 2555.

ภารกิจนี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อไขข้อสงสัยในประเด็นสำคัญ 6 ประการ ได้แก่ ความหนาแน่นสูงของดาวพุธ ประวัติทางธรณีวิทยา ลักษณะของสนามแม่เหล็ก โครงสร้างของแกนกลาง การมีน้ำแข็งที่ขั้ว และที่มาของชั้นบรรยากาศที่เบาบาง เพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ ยานสำรวจจึงติดตั้งอุปกรณ์ถ่ายภาพที่รวบรวมภาพที่มีความละเอียดสูงกว่าและครอบคลุมพื้นที่มากกว่ายานมาริเนอร์ 10 มาก เครื่องวัดสเปกตรัมหลายชนิดเพื่อกำหนดปริมาณของธาตุในเปลือกดาว และเครื่องวัดสนามแม่เหล็กและอุปกรณ์วัดความเร็วของอนุภาคที่มีประจุ

การวัดการเปลี่ยนแปลงความเร็ววงโคจรของยานสำรวจคาดว่าจะถูกนำมาใช้เพื่ออนุมานรายละเอียดโครงสร้างภายในของดาวเคราะห์ การปรับวงโคจรครั้งสุดท้ายของยานเมสเซนเจอร์เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 เมษายน 2558 และยานได้พุ่งชนพื้นผิวของดาวพุธเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2558 การพุ่งชนของยานอวกาศกับดาวพุธเกิดขึ้นเวลา 15:26:01 น. ตามเวลา EDT ในวันที่ 30 เมษายน 2558 ทำให้เกิดหลุมอุกกาบาตที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 16 เมตร (52 ฟุต).

เบปิโคลัมโบ

(BepiColombo)

องค์การอวกาศยุโรปและองค์การอวกาศญี่ปุ่นได้พัฒนาร่วมกันและปล่อยภารกิจชื่อ เบปิโคลอมโบ (BepiColombo) ซึ่งจะโคจรรอบดาวพุธพร้อมยานสำรวจสองลำ: ลำหนึ่งสำหรับทำแผนที่ดาวเคราะห์ และอีกหนึ่งลำสำหรับศึกษาสนามแม่เหล็กของดาวพุธ เบปิโคลอมโบถูกปล่อยเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2561 ยานจะปล่อยยานสำรวจสนามแม่เหล็กเข้าสู่วงโคจรวงรี จากนั้นจะจุดจรวดเคมีเพื่อปล่อยยานสำรวจทำแผนที่เข้าสู่วงโคจรวงกลม ยานสำรวจทั้งสองจะปฏิบัติการเป็นเวลาหนึ่งปีบนโลก

ยานสำรวจ BepiColombo บรรทุกชุดสเปกโทรเมตรคล้ายกับที่ใช้ในยาน MESSENGER และจะศึกษาดาวเคราะห์ดวงนี้ในหลายช่วงคลื่น รวมถึงอินฟราเรด อัลตราไวโอเลต รังสีเอ็กซ์ และรังสีแกมมา ยาน BepiColombo ได้ทำการบินผ่านดาวพุธครั้งแรกจากทั้งหมดหกครั้งที่วางแผนไว้เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2021

และครั้งที่หกเสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 9 มกราคม ค.ศ 2025 ยานอวกาศจะเข้าสู่วงโคจรของดาวเคราะห์ดวงนี้ในปี 2026.

ประวัติการสังเกต

Observation history

นักดาราศาสตร์โบราณ

Ancient astronomers

การสังเกตการณ์ดาวพุธที่บันทึกไว้ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบมาจากแผ่นจารึกมูลาปิน การสังเกตการณ์เหล่านี้น่าจะทำโดยนักดาราศาสตร์ชาวอัสซีเรียราวศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช ชื่ออักษรลิ่มที่ใช้เรียกดาวพุธบนแผ่นจารึกมูลาปินนั้นถอดความได้ว่า UDU.IDIM.GU\U. UD ("ดาวเคราะห์กระโดด") บันทึกของชาวบาบิโลนเกี่ยวกับดาวพุธมีมาตั้งแต่สหัสวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวบาบิโลนเรียกดาวเคราะห์ดวงนี้ว่านาบูตามชื่อผู้ส่งสารของเทพเจ้าในตำนานของพวกเขา นักดาราศาสตร์ชาวกรีก-อียิปต์ ปโตเลมี เขียนเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการเคลื่อนผ่านของดาวเคราะห์บนหน้าดวงอาทิตย์ในงานของเขาเรื่องสมมติฐานเกี่ยวกับดาวเคราะห์ เขาเสนอว่าไม่มีการสังเกตการณ์การเคลื่อนผ่านใดๆ อาจเป็นเพราะดาวเคราะห์เช่นดาวพุธมีขนาดเล็กเกินกว่าจะมองเห็นได้ หรือเพราะการเคลื่อนผ่านเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก.

ในจีนโบราณ ดาวพุธเป็นที่รู้จักในชื่อ "ดาวแห่งชั่วโมง" (เฉินซิง 辰星) ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับทิศเหนือและธาตุน้ำในระบบห้าธาตุของศาสตร์แห่งอภิปรัชญา วัฒนธรรมจีน เกาหลี ญี่ปุ่น และเวียดนามสมัยใหม่เรียกดาวเคราะห์ดวงนี้ว่า "ดาวน้ำ" (水星) ตามหลักธาตุทั้งห้า เทพปกรณัมฮินดูใช้ชื่อ Budha สำหรับดาวพุธ และเชื่อกันว่าเทพองค์นี้เป็นผู้ปกครองวันพุธ เทพ Odin (หรือ Woden) แห่งลัทธิเพแกนของชาวเยอรมันมีความเกี่ยวข้องกับดาวพุธและวันพุธ ชาวมายาอาจแทนดาวพุธด้วยนกฮูก (หรืออาจเป็นนกฮูกสี่ตัว สองตัวสำหรับช่วงเช้าและสองตัวสำหรับช่วงเย็น) ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งสารไปยังโลกใต้ดิน บางครั้งดาวพุธก็เป็นที่รู้จักในชื่อ Stilbon (ภาษากรีก: Στίλβων) ซึ่งหมายถึง ส่องแสง ระยิบระยับ

ในดาราศาสตร์อิสลามยุคกลาง นักดาราศาสตร์ชาวอันดาลูเซียชื่อ อะบู อิสฮาก อิบราฮิม อัล-ซาร์กาลี ในศตวรรษที่ 11 ได้อธิบายทิศทางของวงโคจรของดาวพุธรอบโลกว่าเป็นรูปวงรีคล้ายไข่หรือนกพิราบ แม้ว่าความเข้าใจนี้จะไม่ได้ส่งผลต่อทฤษฎีดาราศาสตร์หรือการคำนวณทางดาราศาสตร์ของเขา

ในศตวรรษที่ 12 อิบนุ บัจญะฮ์ สังเกตเห็น "ดาวเคราะห์สองดวงเป็นจุดดำบนพื้นผิวของดวงอาทิตย์" ซึ่งต่อมานักดาราศาสตร์ชาวมาราฆะชื่อ กอตบ์ อัล-ดิน ชีราซี ในศตวรรษที่ 13 ได้เสนอว่าเป็นการเคลื่อนผ่านของดาวพุธและ/หรือดาวศุกร์ 5 รายงานการเคลื่อนผ่านในยุคกลางส่วนใหญ่ในภายหลังถูกตีความว่าเป็นการสังเกตจุดบนดวงอาทิตย์

ในอินเดีย นักดาราศาสตร์สำนักเกรละ นิลากันธา โสมยาจี ในศตวรรษที่ 15 ได้พัฒนาแบบจำลองระบบสุริยะแบบเฮลิโอเซนทริกบางส่วน โดยที่ดาวพุธโคจรรอบดวงอาทิตย์ ซึ่งในทางกลับกันก็โคจรรอบโลก คล้ายกับระบบไทโคนิกที่ไทโค บราเฮ เสนอในภายหลังในช่วงปลายศตวรรษที่ 16.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 27 เดือน เมษายน พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 17 : 11 น. 🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#PhasesOfTheMoonThailand🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭