🔥Pictures used to accompany the description:

1. International Docking Adapter

2. An Explorer mission observes

Sagittarius A The Milky Way's central black hole, flaring.

3. This artificially colored view of M101 maps ultraviolet light as blue while visible light is red since UV light does not have a "color" (the eye stopping at about violet). This view was taken by the MIDEX-3 Swift, which can also detect X-rays, and has contributed to the study of gamma-ray bursts and other topics.

4. WISE was restarted after it was turned off

5. ISEE-C in a dynamic test chamber, 1978

6. Explorer 6 on a Thor-Able III launch in August 1959

7. Visitor Center at NASA Goddard

Space Flight Center

8. A scale model of the Hubble Space

Telescope on display in the visitor center

9. The Goddard network (STDN) tracked many early crewed and uncrewed spacecraft.

10. James Webb Space Telescope mirrors assembled, May 2016

Point-to-point

Point-to-point, or Earth to Earth transportation, is a category of sub-orbital spaceflight in which a spacecraft provides rapid transport between two terrestrial locations. A conventional airline route between London and Sydney, a flight that normally lasts over twenty hours, could be traversed in less than one hour. While no company offers this type of transportation today, SpaceX has revealed plans to do so as early as the 2020s using Starship. Suborbital spaceflight over an intercontinental distance requires a vehicle velocity that is only a little lower than the velocity required to reach low Earth orbit. If rockets are used, the size of the rocket relative to the payload is similar to an Intercontinental Ballistic Missile (ICBM). Any intercontinental spaceflight has to surmount problems of heating during atmospheric re-entry that are nearly as large as those faced by orbital spaceflight.

Orbital

Orbital spaceflight

A minimal orbital spaceflight requires much higher velocities than a minimal sub-orbital flight, and so it is technologically much more challenging to achieve. To achieve orbital spaceflight, the tangential velocity around the Earth is as important as altitude. In order to perform a stable and lasting flight in space, the spacecraft must reach the minimal orbital speed required for a closed orbit.

Interplanetary

Interplanetary spaceflight and Interplanetary mission Interplanetary spaceflight is flight between planets within a single planetary system. In practice, the use of the term is confined to travel between the planets of the Solar System. Plans for future. crewed interplanetary spaceflight missions often include final vehicle assembly in Earth orbit, such as NASA's Constellation program and Russia's Kliper/Parom tandem.

Interstellar

Interstellar travel

New Horizons is the fifth spacecraft put on an escape trajectory leaving the Solar System. Voyager 1, Voyager 2, Pioneer 10, Pioneer 17 are the earlier ones. The one farthest from the Sun is Voyager 1, which is more than 100 AU distant and is moving at 3.6 AU per year. In comparison, Proxima Centauri, the closest star other than the Sun, Is 267,000 AU distant. It will take Voyager 1 over 74,000 years to reach this distance. Vehicle designs using other techniques, such as nuclear pulse propulsion are likely to be able to reach the nearest star significantly faster. Another possibility that could allow for human interstellar spaceflight is to make use of time dilation, as this would make it possible for passengers in a fast-moving vehicle to travel further into the future while aging very little, in that their great speed slows down the rate of passage of on-board time. However, attaining such high speeds would still require the use of some new, advanced method of propulsion. Dynamic soaring as a way to travel across interstellar space has been proposed as well.

Intergalactic

Intergalactic travel

Intergalactic travel involves spaceflight between galaxies, and is considered much more technologically demanding than even interstellar travel and, by current engineering terms, is considered science fiction. However, theoretically speaking, there is nothing to conclusively indicate that intergalactic travel is impossible. To date several academics have studied intergalactic travel in a serious manner.

Spacecraft

Spacecraft are vehicles designed to operate in space. The first true spacecraft' is sometimes said to be Apollo Lunar Module, since this was the only crewed vehicle to have been designed for, and operated only in space; and is. notable for its non-aerodynamic shape.

Propulsion

Spacecraft propulsion

Spacecraft today predominantly use rockets for propulsion, but other propulsion techniques such as ion drives are becoming more common, particularly for uncrewed vehicles, and this can significantly reduce the vehicle's mass and increase its delta-v.

Reusable

Reusable launch system

The first reusable spacecraft, the X-15, was air-launched on a suborbital trajectory on 19 July 1963. The first partially reusable orbital spacecraft, the Space Shuttle, was launched by the USA on the 20th anniversary of Yuri Gagarin's flight, on 12 April 1981. During the Shuttle era, six orbiters were built, all of which flown in the atmosphere and five of which flown in space. The Enterprise was used only for approach and landing tests, launching from the back of a Boeing 747 and gliding to deadstick landings at Edwards AFB, California. The first Space Shuttle to fly into space was the Columbia, followed by the Challenger, Discovery, Atlantis, and Endeavour. The Endeavour was built to replace the Challenger, which was lost in January 1986. The Columbia broke up during reentry in February 2003.

The first automatic partially reusable spacecraft was the Buran (Snowstorm), launched by the USSR on 15 November 1988, although it made only one flight. This spaceplane was designed for a crew and strongly resembled the US Space Shuttle, although its drop-off boosters used liquid propellants and its main engines were located at the base of what would be the external tank in the American Shuttle. Lack of funding, complicated by the dissolution of the USSR, prevented any further flights of Buran. The Space Shuttle was retired in 2011 due mainly to its old age. The Shuttle's human transport role is to be replaced by the SpaceX Dragon 2 and CST-100 in the 2020s. The Shuttle's heavy cargo transport role is now done by commercial launch vehicles.

Scaled Composites SpaceShipOne was a reusable suborbital spaceplane that carried pilots Mike Melvill and Brian Binnie on consecutive flights in 2004 to win the Ansari X Prize. The Spaceship Company has built its successor SpaceShipTwo. A fleet of SpaceShipTwos operated by Virgin Galactic planned to begin reusable private spaceflight carrying paying passengers (space tourists) in 2008, but this was delayed due to an accident in the propulsion development.

SpaceX achieved the first vertical soft landing of a reusable orbital rocket stage on December 21, 2015, after delivering 11 Orbcomm OG-2 commercial satellites into low Earth orbit. The first Falcon 9 reflight occurred on 30 March 2017. SpaceX now routinely recovers and reuses their first stages and fairings.SpaceX is now developing a fully reusable super heavy lift rocket known as Starship, with the goal of drastically reducing the price of space exploration. As of April 2025, three Super Heavy boosters, the first stage of Starship, have been recovered.

Challenges

List of spaceflight-related accidents and incidents All launch vehicles contain a huge amount of energy that is needed for some part of it to reach orbit. There is therefore some risk that this energy can be released prematurely and suddenly, with significant effects. When a Delta II rocket exploded 13 seconds after launch on January 17, 1997, there were reports of store windows 10 miles (16 km) away being broken by the blast. Space is a fairly predictable environment, but there are still risks of accidental depressurization and the potential fallure of equipment, some of which may be very newly developed. In April 2004 the International Association for the Advancement of Space Safety was established in the Netherlands to further international cooperation and scientific advancement in space systems safety.

Weightlessness

In a microgravity environment such as that provided by a spacecraft in orbit around the Earth, humans experience a sense of 'weightlessness." Short-term exposure to microgravity causes space adaptation syndrome, a self-limiting nausea caused by derangement of the vestibular system. Long-term exposure causes multiple health issues. The most significant is bone loss, some of which is permanent, but microgravity also leads to significant deconditioning of muscular and cardiovascular tissues.

Radiation

Once above the atmosphere, radiation due to the Van Allen belts, solar radiation and cosmic radiation issues occur and increase. Further away from the Earth, solar flares can give a fatal radiation dose in minutes, and the health threat from cosmic radiation significantly increases the chances of cancer over a decade exposure or more.

Life support

In human spaceflight, the life-support system is a group of devices that allow a human being to survive in outer space. NASA often uses the phrase Environmental Control and Life-Support System or the acronym ECLSS when describing these systems for its human spaceflight missions.  The life-support system may supply: air, water and food. It must also maintain the correct body temperature, an acceptable pressure on the body and deal with the body's waste products. Shielding against harmful external Influences such as radiation and micro-meteorites may also be necessary. Components of the life-support system are life-critical, and are designed and constructed using safety engineering techniques.

Space weather

Space weather is the concept of changing environmental conditions in outer space. It is distinct from the concept of weather within a planetary atmosphere, and deals with phenomena involving ambient plasma, magnetic fields, radiation and other matter in space (generally close to Earth but also in interplanetary, and occasionally interstellar medium). "Space weather describes the conditions in space that affect Earth and its technological systems. Our space weather is a consequence of the behavior of the Sun, the nature of Earth's magnetic field, and our location in the Solar System. Space weather exerts a profound influence in several areas related to space exploration and development. Changing geomagnetic conditions can induce changes in atmospheric density causing the rapid degradation of spacecraft altitude in Low Earth orbit. Geomagnetic storms due to increased solar activity can potentially blind sensors onboard spacecraft, or interfere with on-board electronics. An understanding of space environmental conditions is also important in designing shielding and life-support systems for crewed spacecraft.

Environmental considerations

Space sustainability, Space debris, Graveyard orbit, and Spacecraft cemetery

Exhaust pollution of rockets depends on the produced exhausts by the propellants reactions and the location of exhaustion. They mostly exhaust greenhouse gases and sometimes toxic components. Particularly at higher levels of the atmosphere the potency of exhausted gases as greenhouse gases increases considerably. Many solid rockets have chlorine in the form of perchlorate or other chemicals, and this can cause temporary local holes in the ozone layer. Re-entering spacecraft generate nitrates which also can temporarily impact the ozone layer. Most rockets are made of metals that can have an environmental impact during their construction. While spaceflight altogether pollutes at a fraction of other human activities, it still does pollute heavily if calculated per passenger. In addition to the atmospheric effects there are effects on the near-Earth space environment. There is the possibility that orbit could become Inaccessible for generations due to exponentially increasing space debris caused by spalling of satellites and vehicles (Kessler syndrome). Many launched vehicles today are therefore designed to be re-entered after use.

Regulation

Space law

A wide range of issues such as space traffic management or liability have been issues of spaceflight regulation.

Participation and representation of all humanity in spaceflight is an issue of international space law ever since the first phase of space exploration, Even though some rights of non-spacefaring countries have been secured, sharing of space for all humanity is still criticized as imperialist and lacking, understanding spaceflight as a resource.

Access

Inclusion has been a national and international issue, resulting in 1967 in the Outer Space Treaty and its claim of outer space as the "province of all mankind". Furthermore social inclusion in human spaceflight has been demanded, with women to fly to space being limited, and minorities, like people with disability, only having been selected in European Space Agency's 2022 astronaut group.

The dominating issue about access in most recent years has been the issue of space debris and space sustainability, since established spacefaring countries endanger access to outer space with their orbital space polluting activity.

Applications

Human presence in space

Current and proposed applications for spaceflight include:

- Earth observation satellites such as spy satellites, weather satellites

- Space exploration

- Communication satellites

- Satellite television

- Satellite navigation

- Space telescopes

- Space tourism

- Protecting Earth from potentially hazardous objects

- Space colonization

Most early spaceflight development was paid for by governments. However, today major launch markets such as communication satellites and satellite television are purely commercial, though many of the launchers were originally funded by governments. Private spaceflight is a rapidly developing area: space flight that is not only paid for by corporations or even private individuals, but often provided by private spaceflight companies. These companies often assert that much of the previous high cost of access to space was caused by governmental inefficiencies they can avoid. This assertion can be supported by much lower published launch costs for private space launch vehicles such as Falcon 9 developed with private financing. Lower launch costs and excellent safety will be required for the applications such as space tourism and especially space colonization to become feasible for expansion.

Spacefaring

Wiktionary:spacefaring

To be spacefaring is to be capable of and active in the operation of spacecraft. It involves a knowledge of a variety of topics and development of specialised skills including: aeronautics; astronautics; programs to train astronauts; space weather and forecasting; spacecraft operations; operation of various equipment; spacecraft design and construction; atmospheric takeoff and reentry; orbital mechanics (a.k.a. astrodynamics); communications; engines and rockets; execution of evolutions such as towing, microgravity construction, and space docking; cargo handling equipment, dangerous cargos and cargo storage; spacewalking; dealing with emergencies; survival at space and first aid; fire fighting; life support. The degree of knowledge needed within these areas is dependent upon the nature of the work and the type of vessel employed. "Spacefaring" is analogous to seafaring.

There has never been a crewed mission outside the Earth-Moon system. However, the United States, Russia, China, European Space Agency (ESA) countries, and a few corporations and enterprises have plans in various stages to travel to Mars (see Human mission to Mars). Spacefaring entities can be sovereign states, supranational entities, and private corporations. Spacefaring nations are those capable of independently building and launching craft into space,

A growing number of private entities have become or are becoming spacefaring.

Global coordination

The United Nations Office for Outer Space Affairs (UNOOSA) has been the main multilateral body servicing international contact and exchange on space activity among spacefaring and non-spacefaring states.

Crewed spacefaring nations

Currently Russia, the United States and China are the only crewed spacefaring nations. Spacefaring nations listed by date of first Further information: Human spaceflight

Crewed launch:

1. Soviet Union (Russia) (1961)

2. United States (1961)

3. China (2003)

Uncrewed spacefaring nations

Further information

Timeline of first orbital launches by country

The following nations or organizations have developed their own launch vehicles to launch uncrewed spacecraft into orbit either

from their own territory or with foreign assistance (date of first launch in parentheses):

1. Soviet Union (1957)

2. United States (1958)

3. France (1965)

4. Italy (1967)★

5. Australia (1967)★

6. Japan (1970)

7. China (1970)

8. United Kingdom (1971)

9. European Space Agency (1979)

10. India (1980)

11. Israel (1988)

12. Ukraine (1991)

13. Russia (1992)*

14. Iran (2009)

15. North Korea (2012)

16. South Korea (2013)

17. New Zealand (2018)★

*Previously part of the Soviet Union

★Launch vehicle fully or partially developed by another country

Also several countries, such as Canada, Italy, and Australia, had semi-independent spacefaring capability, launching locally built satellites on foreign launchers. Canada had designed and built satellites (Alouette 1 and 2) in 1962 and 1965 which were orbited using U.S. launch vehicles. Italy has designed and built several satellites, as well as pressurized modules for the International Space Station. Early Italian satellites were launched using vehicles provided by NASA, first from Wallops Flight Facility in 1964 and then from a spaceport in Kenya (San Marco Platform) between 1967 and 1988 Italy has led the development of the Vega rocket programme within the European Space Agency since 1998. The United Kingdom abandoned its independent space launch program in 1972 in favour of co-operating with the European Launcher Development Organisation (ELDO) on launch technologies until 1974. Australia abandoned its launcher program shortly after the successful launch of WRESAT, and became the only non-European member of ELDO.

Suborbital

Considering merely launching an object beyond the Kármán line to be the minimum requirement of spacefaring, Germany, with the V-2 rocket, became the first spacefaring nation in 1944, The following nations have only achieved suborbital spaceflight capability by launching indigenous rockets or missiles or both into suborbital space:

1. Nazi Germany (June 20, 1944)

2. East Germany (April 12, 1957)

3. Canada (September 5, 1959)

4. Lebanon (November 21, 1962)

5. Switzerland (October 27, 1967)

6. Argentina (April 16, 1969)

7. Brazil (September 21, 1976)

8. Spain (February 18, 1981)

9. West Germany (March 1, 1981)

10. Iraq (June 1984)

11. South Africa (June 1, 1989)

12. Sweden (May 8, 1991)

13. Yemen (May 12, 1994)

14. Pakistan (April 6, 1998)

15. Taiwan (December 15, 1998)

16. Syria (September 1, 2000)

17. Indonesia (September 29, 2004)

18. Democratic Republic of the Congo (2007)

19. New Zealand (November 30, 2009)

20. Norway (September 27, 2018)

21. Netherlands (September 19, 2020

22. Turkey (October 29, 2020).

Space and survival

Space and survival is the idea that the long-term survival of the human species and technological civilization requires the building of a spacefaring civilization that utilizes the resources of outer space, and that not doing this might lead to human extinction. A related observation is that the window of opportunity for doing this may be limited due to the decreasing amount of surplus resources that will be available over time as a result of an ever-growing population. The earliest appearance of a connection between space exploration and human survival appears in Louis J. Halle, Jr.'s 1980 article in Foreign Affairs, in which he stated colonization of space will keep humanity safe should global nuclear warfare occur. This idea has received more attention in recent years as advancing technology in the form of reusable launch vehicles and combination launch systems make affordable space travel more feasible.

Risk to humanity

Global catastrophic risk and Human extinction, Existential risks are risks of human extinction or similarly severe and irreversible outcome. According to the Future of Humanity Institute, "humanity's long track record of surviving natural hazards suggests that, measured on a timescale of a few centuries, the existential risk posed by such hazards is rather small. The great bulk of existential risk in the foreseeable future is anthropogenic; that is, arising from human activity. Toby Ord argues in The Precipice that some such risks include unaligned artificial general intelligence, pandemics (notably from bioterrorism), catastrophic climate change, and global nuclear warfare. He views these as more likely than natural existential risks, such as from supervolcano eruptions or meteor impacts. Regardless of such risks, the Earth will become uninhabitable in around one billion years due to the gradually brightening Sun, which will require the descendants of today's humans to relocate elsewhere.

Space settlement

And Space colonization

Human extinction can be prevented by strengthening the physical barrier, or increasing the mean distance, between people and the potential extinction event, For example, pandemics are controlled by placing exposed people in quarantine and evacuating healthy people away. The human lineage of genus Homo has reduced from several species co-existing on Earth to just one- all others became extinct before the end of the last ice age. This illustrates that Homo sapiens is not immune to planetary disaster and that human survival may be better assured through the colonization of space.

Although space colonies do not yet exist, humans have had a continuous space presence since 2000 in the form of the International Space Station. Life-support systems that enable people to live in space may also allow them to survive hazardous events.

Expanding the living area of the human

species increases the mean distance between humans and any known hazardous event. People closest to the event are most likely to be killed or injured; people farthest from the event are most likely to survive. Increasing the number of places where humans live also helps to prevent extinction. For example, if a massive impact event occurred on Earth without warning, the human species could possibly become extinct, its art, culture and technology would be lost. However, if humans had previously colonized locations outside Earth, the opportunities for the survival and recovery of the species would be greater, Many challenges arise when travelling in outer space. One of the biggest issues that may affect the human body is interstellar radiation. While the Earth's magnetic field and atmosphere protects all living forms on the planet, this cannot be said for outer space. According to researchers from the University of Rochester Medical Center, a radiation equivalent to a mission to Mars can cause serious brain damage such as cognition problems and Alzheimer's disease.

Space science

The observation and study of space protects Earth, as space hazards can be seen in advance and, if discovered early enough, acted against.

Near-Earth objects

Near-Earth objects (NEOs) are asteroids, comets and large meteoroids that come close to or collide with Earth. Spaceguard is the collective name for some of the efforts to discover and study NEOs, though these efforts are not sufficiently funded.

Space colonization & Colonialism

Some more contemporary reasons for space as a solution to survival have been identified as imperialist reasoning for space exploration, only relocating collective shortcomings and not solving them.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/ เกาะลันตา 🇹🇭

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

QueenKlearmilly 8888 👑🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

May 14, 2026, 19 : 00 p.m 🇹🇭

-----------------+++

🔥ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

1. อะแดปเตอร์เชื่อมต่อระหว่างประเทศ

2. ภารกิจนักสำรวจสังเกตเห็น

หลุมดำ Sagittarius A* ซึ่งเป็นหลุมดำใจกลางกาแล็กซีทางช้างเผือก กำลังปะทุขึ้น

3. ภาพ M101 ที่ใส่สีเทียมนี้แสดงแสงอัลตราไวโอเลตเป็นสีน้ำเงิน ในขณะที่แสงที่มองเห็นได้เป็นสีแดง เนื่องจากแสงอัลตราไวโอเลตไม่มี "สี" (ดวงตาจะหยุดอยู่ที่สีม่วง) ภาพนี้ถ่ายโดย MIDEX-3 Swift ซึ่งสามารถตรวจจับรังสีเอ็กซ์ได้ด้วย และมีส่วนช่วยในการศึกษาการระเบิดของรังสีแกมมาและหัวข้ออื่นๆ

4. WISE ถูกรีสตาร์ทหลังจากที่ถูกปิดไป

5. ISEE-C ในห้องทดสอบแบบไดนามิก ปี 1978

6. Explorer 6 บน Thor-Able III เปิดตัวในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2492

7. ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ณ ศูนย์การบินอวกาศก็อดดาร์ดของนาซา (NASA)

8. แบบจำลองขนาดเล็กของกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล กล้องโทรทรรศน์ที่จัดแสดงอยู่ในศูนย์บริการนักท่องเที่ยว

9. เครือข่ายก็อดดาร์ด (STDN) ติดตามยานอวกาศที่มีลูกเรือและไร้ลูกเรือในยุคแรกๆ จำนวนมาก

10. กระจกของกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ ประกอบเสร็จแล้ว พฤษภาคม 2016

จุดต่อจุด

(Point-to-point)

การขนส่งแบบจุดต่อจุด หรือการขนส่งจากโลกสู่โลก เป็นประเภทหนึ่งของการบินอวกาศระดับต่ำกว่าวงโคจร ซึ่งยานอวกาศจะให้บริการขนส่งอย่างรวดเร็วระหว่างสองสถานที่บนพื้นโลก เส้นทางบินปกติระหว่างลอนดอนและซิดนีย์ ซึ่งโดยปกติใช้เวลาบินมากกว่ายี่สิบชั่วโมง อาจเดินทางได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง แม้ว่าปัจจุบันจะยังไม่มีบริษัทใดให้บริการขนส่งประเภทนี้ แต่ SpaceX ได้เปิดเผยแผนการที่จะทำเช่นนั้นเร็วที่สุดในทศวรรษ 2020 โดยใช้ยาน Starship การบินอวกาศระดับต่ำกว่าวงโคจรในระยะทางข้ามทวีปนั้นต้องการความเร็วของยานที่ต่ำกว่าความเร็วที่จำเป็นในการไปถึงวงโคจรต่ำของโลกเพียงเล็กน้อย หากใช้จรวด ขนาดของจรวดเมื่อเทียบกับน้ำหนักบรรทุกจะคล้ายกับขีปนาวุธข้ามทวีป (ICBM) การเดินทางในอวกาศข้ามทวีปใดๆ ก็ตามจะต้องเผชิญกับปัญหาความร้อนสูงระหว่างการกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศโลก ซึ่งมีขนาดใหญ่เกือบเท่ากับปัญหาที่พบในการเดินทางในอวกาศระดับวงโคจรโลก.

วงโคจร

(Orbital)

การบินอวกาศในวงโคจร

(Orbital spaceflight)

การบินอวกาศในวงโคจรขั้นต่ำนั้นต้องการความเร็วที่สูงกว่าการบินอวกาศในวงโคจรย่อยขั้นต่ำมาก ดังนั้นจึงมีความท้าทายทางเทคโนโลยีมากกว่ามาก เพื่อให้บรรลุการบินอวกาศในวงโคจร ความเร็วสัมผัสรอบโลกมีความสำคัญพอๆ กับระดับความสูง เพื่อให้การบินในอวกาศมีความเสถียรและยั่งยืน ยานอวกาศต้องมีความเร็ววงโคจรขั้นต่ำที่จำเป็นสำหรับวงโคจรปิด.

ดาวเคราะห์

(Interplanetary)

การบินอวกาศระหว่างดาวเคราะห์และภารกิจระหว่างดาวเคราะห์ การบินอวกาศระหว่างดาวเคราะห์หมายถึงการเดินทางระหว่างดาวเคราะห์ภายในระบบสุริยะเดียวกัน ในทางปฏิบัติ การใช้คำนี้จำกัดอยู่เฉพาะการเดินทางระหว่างดาวเคราะห์ในระบบสุริยะเท่านั้น แผนการสำหรับภารกิจการบินอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ที่มีมนุษย์ควบคุมในอนาคต มักจะรวมถึงการประกอบยานอวกาศขั้นสุดท้ายในวงโคจรของโลก เช่น โครงการ Constellation ของ NASA และโครงการ Kliper/Parom ของรัสเซีย.

ดวงดาว

(Interstellar)

การเดินทางระหว่างดวงดาว

(Interstellar travel)

นิวฮอไรซันส์เป็นยานอวกาศลำที่ห้าที่ถูกส่งออกไปในวิถีโคจรหลุดพ้นจากระบบสุริยะ วอยเอเจอร์ 1, วอยเอเจอร์ 2, ไพโอเนียร์ 10 และไพโอเนียร์ 17 เป็นยานลำก่อนหน้า ยานที่อยู่ไกลจากดวงอาทิตย์มากที่สุดคือวอยเอเจอร์ 1 ซึ่งอยู่ห่างออกไปมากกว่า 100 หน่วยดาราศาสตร์ (AU) และเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว 3.6 หน่วยดาราศาสตร์ต่อปี เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ดาวฤกษ์ใกล้โลกที่สุดรองจากดวงอาทิตย์คือ พร็อกซิมา เซนทอรี ซึ่งอยู่ห่างออกไป 267,000 หน่วยดาราศาสตร์ วอยเอเจอร์ 1 จะใช้เวลามากกว่า 74,000 ปีในการไปถึงระยะทางนี้ การออกแบบยานโดยใช้เทคนิคอื่นๆ เช่น การขับเคลื่อนด้วยแรงนิวเคลียร์ อาจช่วยให้ไปถึงดาวฤกษ์ที่ใกล้ที่สุดได้เร็วกว่ามาก อีกความเป็นไปได้หนึ่งที่อาจทำให้มนุษย์สามารถเดินทางในอวกาศระหว่างดวงดาวได้คือ การใช้ปรากฏการณ์การยืดเวลา (Time dilation)

เพราะจะทำให้ผู้โดยสารในยานที่เคลื่อนที่เร็วสามารถเดินทางไปในอนาคตได้ไกลขึ้นโดยที่อายุน้อยลงมาก เนื่องจากความเร็วสูงจะทำให้เวลาบนยานผ่านไปช้าลง อย่างไรก็ตาม การจะบรรลุความเร็วสูงเช่นนั้นยังคงต้องใช้ระบบขับเคลื่อนแบบใหม่ที่ล้ำสมัย การร่อนแบบไดนามิกก็เป็นหนึ่งในแนวทางที่เสนอสำหรับการเดินทางข้ามอวกาศระหว่างดวงดาวเช่นกัน.

อวกาศ

(Intergalactic)

การเดินทางข้ามกาแล็กซี

(Intergalactic travel)

การเดินทางระหว่างกาแล็กซีเกี่ยวข้องกับการบินในอวกาศระหว่างกาแล็กซีต่างๆ และถือว่ามีความต้องการทางเทคโนโลยีสูงกว่าการเดินทางระหว่างดวงดาวเสียอีก และในแง่ของวิศวกรรมในปัจจุบัน ถือว่าเป็นเพียงนิยายวิทยาศาสตร์ อย่างไรก็ตาม ในทางทฤษฎีแล้ว ยังไม่มีสิ่งใดบ่งชี้อย่างแน่ชัดว่าการเดินทางระหว่างกาแล็กซีเป็นไปไม่ได้ จนถึงปัจจุบัน มีนักวิชาการหลายคนได้ศึกษาการเดินทางระหว่างกาแล็กซีอย่างจริงจัง.

ยานอวกาศ

(Spacecraft)

ยานอวกาศคือยานพาหนะที่ออกแบบมาเพื่อปฏิบัติการในอวกาศ ยานอวกาศลำแรกที่แท้จริงบางครั้งถูกกล่าวว่าเป็นยานลงจอดบนดวงจันทร์ของอะพอลโล เนื่องจากเป็นยานที่มีลูกเรือเพียงลำเดียวที่ได้รับการออกแบบและปฏิบัติการเฉพาะในอวกาศ และมีความโดดเด่นในเรื่องรูปทรงที่ไม่เป็นไปตามหลักอากาศพลศาสตร์.

แรงขับ

(Propulsion)

การขับเคลื่อนของยานอวกาศ

(Spacecraft propulsion)

ยานอวกาศในปัจจุบันส่วนใหญ่ใช้จรวดในการขับเคลื่อน แต่เทคนิคการขับเคลื่อนอื่นๆ เช่น ระบบขับเคลื่อนด้วยไอออน กำลังได้รับความนิยมมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับยานไร้คนขับ ซึ่งสามารถลดมวลของยานและเพิ่มความเร็ว (delta-v) ได้อย่างมาก.

นำกลับมาใช้ใหม่ได้

(Reusable)

ระบบการเปิดตัวแบบใช้ซ้ำได้

(Reusable launch system)

ยานอวกาศที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ลำแรกคือ X-15 ถูกปล่อยจากอากาศในวงโคจรย่อยเมื่อ วันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ 1963 ยานอวกาศที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้บางส่วนลำแรกในวงโคจรคือกระสวยอวกาศ ซึ่งสหรัฐอเมริกาปล่อยขึ้นสู่อวกาศในวันครบรอบ 20 ปีของการบินของยูริ กาการิน เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ 1981 ในยุคกระสวยอวกาศ มีการสร้างยานอวกาศโคจรทั้งหมด 6 ลำ ซึ่งทั้งหมดบินในชั้นบรรยากาศ และ 5 ลำบินในอวกาศ ยานเอ็นเตอร์ไพรส์ถูกใช้สำหรับการทดสอบการเข้าใกล้และลงจอดเท่านั้น โดยปล่อยจากด้านหลังของเครื่องบินโบอิ้ง 747 (Boeing 747) และร่อนลงจอดแบบไม่มีเครื่องยนต์ที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย กระสวยอวกาศลำแรกที่บินขึ้นสู่อวกาศคือโคลัมเบีย ตามมาด้วยชาเลนเจอร์ ดิสคัฟเวอรี แอตแลนติส และเอนเดเวอร์ เอนเดเวอร์ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดแทนชาเลนเจอร์ซึ่งสูญหายไปในเดือนมกราคม ค.ศ 1986 โคลัมเบียแตกเป็นชิ้นๆ ระหว่างการกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ 2003 ยานอวกาศอัตโนมัติที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้บางส่วนลำแรกคือ บูราน (พายุหิมะ)Buran (Snowstorm), ซึ่งสหภาพโซเวียตปล่อยขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ 1988 แม้ว่าจะทำการบินเพียงครั้งเดียวก็ตาม ยานอวกาศลำนี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อบรรทุกลูกเรือและมีลักษณะคล้ายกับกระสวยอวกาศของสหรัฐฯ อย่างมาก แม้ว่าบูสเตอร์ที่ใช้ปล่อยตัวจะใช้เชื้อเพลิงเหลว และเครื่องยนต์หลักตั้งอยู่ที่ฐานของสิ่งที่เทียบเท่ากับถังเชื้อเพลิงภายนอกในกระสวยอวกาศของอเมริกา การขาดแคลนงบประมาณ ประกอบกับการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ทำให้ไม่มีการบินของบูรานอีกต่อไป กระสวยอวกาศถูกปลดประจำการในปี ค.ศ 2011 ส่วนใหญ่เนื่องจากอายุการใช้งานที่นานเกินไป บทบาทการขนส่งมนุษย์ของกระสวยอวกาศจะถูกแทนที่ด้วยยานอวกาศดรากอน 2 และ CST-100 ของ SpaceX ในช่วงทศวรรษ 2020 ส่วนบทบาทการขนส่งสินค้าหนักของกระสวยอวกาศนั้น ปัจจุบันดำเนินการโดยยานปล่อยจรวดเชิงพาณิชย์.

ยานอวกาศ SpaceShipOne ที่สร้างโดย Scaled Composites เป็นเครื่องบินอวกาศแบบใช้ซ้ำได้สำหรับบินในวงโคจรย่อย ซึ่งบรรทุกนักบิน ไมค์ เมลวิลล์ (Mike Melvill)และ ไบรอัน บินนี (Brian Binnie)

ในเที่ยวบินติดต่อกันในปี 2004 เพื่อคว้ารางวัล Ansari X Prize บริษัท Spaceship Company ได้สร้างยานรุ่นต่อยอดคือ SpaceShipTwo ฝูงบิน SpaceShipTwo ที่ดำเนินการโดย Virgin Galactic วางแผนที่จะเริ่มให้บริการเที่ยวบินอวกาศส่วนตัวแบบใช้ซ้ำได้สำหรับผู้โดยสารที่จ่ายเงิน (นักท่องเที่ยวอวกาศ) ในปี 2008 แต่แผนดังกล่าวล่าช้าออกไปเนื่องจากอุบัติเหตุในการพัฒนาระบบขับเคลื่อน

SpaceX ประสบความสำเร็จในการลงจอดอย่างนุ่มนวลในแนวดิ่งครั้งแรกของส่วนจรวดนำส่งที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2015 หลังจากส่งดาวเทียมเชิงพาณิชย์ Orbcomm OG-2 จำนวน 11 ดวงขึ้นสู่วงโคจรต่ำของโลก การบินซ้ำครั้งแรกของจรวด Falcon 9 เกิดขึ้นเมื่อ วันที่ 30 มีนาคม ค.ศ 2017 ปัจจุบัน SpaceX สามารถกู้คืนและนำส่วนแรกของจรวดและส่วนครอบหัวจรวดกลับมาใช้ใหม่ได้เป็นประจำ SpaceX กำลังพัฒนาจรวดขนส่งขนาดใหญ่พิเศษที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งรู้จักกันในชื่อ Starship โดยมีเป้าหมายเพื่อลดต้นทุนการสำรวจอวกาศลงอย่างมาก ณ เดือนเมษายน 2025 มีการกู้คืนบูสเตอร์ Super Heavy ซึ่งเป็นส่วนแรกของ Starship ได้แล้ว 3 ชิ้น.

ความท้าทาย

(Challenges)

รายชื่ออุบัติเหตุ และเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการบินอวกาศ ยานปล่อยจรวดทุกลำมีพลังงานมหาศาลซึ่งจำเป็นสำหรับส่วนใดส่วนหนึ่งของยานที่จะไปถึงวงโคจร ดังนั้นจึงมีความเสี่ยงที่พลังงานนี้จะถูกปล่อยออกมาอย่างกะทันหันและก่อนกำหนด ซึ่งอาจส่งผลกระทบอย่างมาก เมื่อจรวดเดลต้า II ระเบิด 13 วินาทีหลังจากปล่อยตัวเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ 1997

มีรายงานว่ากระจกหน้าร้านค้าที่อยู่ห่างออกไป 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร) ได้รับความเสียหายจากแรงระเบิด อวกาศเป็นสภาพแวดล้อมที่คาดการณ์ได้ค่อนข้างแม่นยำ แต่ก็ยังมีความเสี่ยงต่อการลดความดันโดยไม่ตั้งใจและการตกหล่นของอุปกรณ์ ซึ่งบางส่วนอาจเป็นอุปกรณ์ที่เพิ่งพัฒนาขึ้นใหม่ ในเดือนเมษายน 2004 สมาคมระหว่างประเทศเพื่อการพัฒนาความปลอดภัยในอวกาศ (International Association for the Advancement of Space Safety) ได้ก่อตั้งขึ้นในประเทศเนเธอร์แลนด์ เพื่อส่งเสริมความร่วมมือระหว่างประเทศและความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ด้านความปลอดภัยของระบบอวกาศ.

ไร้น้ำหนัก

(Weightlessness)

ในสภาพแวดล้อมที่มีแรงโน้มถ่วงต่ำมาก เช่นเดียวกับที่พบในยานอวกาศที่โคจรอยู่รอบโลก มนุษย์จะรู้สึกถึง "สภาวะไร้น้ำหนัก" การสัมผัสกับแรงโน้มถ่วงต่ำในระยะสั้นจะทำให้เกิดกลุ่มอาการปรับตัวในอวกาศ ซึ่งเป็นอาการคลื่นไส้ที่หายได้เอง โดยเกิดจากการทำงานผิดปกติของระบบการทรงตัว

การสัมผัสกับสภาวะไร้แรงโน้มถ่วงเป็นเวลานานก่อให้เกิดปัญหาสุขภาพหลายประการ ที่สำคัญที่สุดคือการสูญเสียมวลกระดูก ซึ่งบางกรณีอาจเป็นถาวร แต่สภาวะไร้แรงโน้มถ่วงยังนำไปสู่การเสื่อมสภาพอย่างมากของกล้ามเนื้อและระบบหัวใจและหลอดเลือดอีกด้วย.

การแผ่รังสี

Radiation)

(เมื่ออยู่เหนือชั้นบรรยากาศ การแผ่รังสีจากแถบแวนอัลเลน รังสีจากดวงอาทิตย์ และรังสีคอสมิก จะเกิดขึ้นและเพิ่มมากขึ้น, เมื่ออยู่ห่างจากโลกมากขึ้น เปลวสุริยะสามารถก่อให้เกิดปริมาณรังสีที่เป็นอันตรายถึงชีวิตได้ภายในไม่กี่นาที และภัยคุกคามต่อสุขภาพจากรังสีคอสมิกจะเพิ่มโอกาสในการเกิดโรคมะเร็งอย่างมีนัยสำคัญหากได้รับรังสีเป็นเวลานานกว่าสิบปี.

ช่วยชีวิต

(Life support)

ในการเดินทางอวกาศของมนุษย์ ระบบช่วยชีวิต

คือกลุ่มอุปกรณ์ที่ช่วยให้มนุษย์สามารถดำรงชีวิตอยู่ในอวกาศได้ นาซา (NASA) มักใช้คำว่า ระบบควบคุมสภาพแวดล้อมและระบบช่วยชีวิต หรือตัวย่อ ECLSS เมื่ออธิบายระบบเหล่านี้สำหรับภารกิจการบินอวกาศของมนุษย์ ระบบช่วยชีวิตอาจจัดหาอากาศ น้ำ และอาหาร นอกจากนี้ยังต้องรักษาระดับอุณหภูมิร่างกายที่เหมาะสม ความดันในร่างกายที่ยอมรับได้ และจัดการกับของเสียของร่างกาย การป้องกันจากอิทธิพลภายนอกที่เป็นอันตราย เช่น รังสีและไมโครอุกกาบาตก็อาจมีความจำเป็นเช่นกัน ส่วนประกอบของระบบช่วยชีวิตมีความสำคัญต่อชีวิต และได้รับการออกแบบและสร้างขึ้นโดยใช้เทคนิคทางวิศวกรรมความปลอดภัย.

สภาพอากาศในอวกาศ

(Space weather)

สภาพอากาศในอวกาศ คือแนวคิดเกี่ยวกับสภาวะแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไปในอวกาศ ซึ่งแตกต่างจากแนวคิดเรื่องสภาพอากาศภายในชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ และเกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพลาสมา สนามแม่เหล็ก รังสี และสสารอื่นๆ ในอวกาศ (โดยทั่วไปอยู่ใกล้โลก แต่ก็พบได้ในห้วงอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ และบางครั้งก็ในห้วงอวกาศระหว่างดวงดาว) "สภาพอากาศในอวกาศอธิบายถึงสภาวะในอวกาศที่ส่งผลกระทบต่อโลกและระบบเทคโนโลยีต่างๆ สภาพอากาศในอวกาศของเราเป็นผลมาจากพฤติกรรมของดวงอาทิตย์ ลักษณะของสนามแม่เหล็กโลก และตำแหน่งของเราในระบบสุริยะ สภาพอากาศในอวกาศมีอิทธิพลอย่างมากในหลายด้านที่เกี่ยวข้องกับการสำรวจและพัฒนาอวกาศ การเปลี่ยนแปลงสภาวะทางแม่เหล็กโลกสามารถทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นของชั้นบรรยากาศ ส่งผลให้ระดับความสูงของยานอวกาศลดลงอย่างรวดเร็ว" พายุแม่เหล็กโลกที่เกิดจากกิจกรรมของดวงอาทิตย์ที่เพิ่มขึ้นอาจทำให้เซ็นเซอร์บนยานอวกาศทำงานผิดปกติ หรือรบกวนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บนยาน การทำความเข้าใจสภาพแวดล้อมในอวกาศยังมีความสำคัญในการออกแบบระบบป้องกันและระบบช่วยชีวิตสำหรับยานอวกาศที่มีลูกเรือด้วย.

ข้อพิจารณาด้านสิ่งแวดล้อม

(Environmental considerations)

ความยั่งยืนในอวกาศ เศษซากอวกาศ วงโคจรสุสาน และสุสานยานอวกาศ มลพิษจากไอเสียของจรวดขึ้นอยู่กับไอเสียที่เกิดจากปฏิกิริยาของเชื้อเพลิงและตำแหน่งของการปล่อยไอเสีย

โดยส่วนใหญ่แล้ว การปล่อยจรวดจะปล่อยก๊าซเรือนกระจก และบางครั้งก็ปล่อยสารพิษออกมาด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชั้นบรรยากาศระดับสูง ความเข้มข้นของก๊าซที่ปล่อยออกมาในฐานะก๊าซเรือนกระจกจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก จรวดเชื้อเพลิงแข็งหลายชนิดมีคลอรีนในรูปของเปอร์คลอเรตหรือสารเคมีอื่นๆ ซึ่งอาจทำให้เกิดรูโหว่ในชั้นโอโซนชั่วคราวได้ ยานอวกาศที่กลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศจะสร้างไนเตรต ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อชั้นโอโซนชั่วคราวเช่นกัน จรวดส่วนใหญ่ทำจากโลหะที่อาจส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในระหว่างการก่อสร้าง แม้ว่าการบินอวกาศโดยรวมจะก่อให้เกิดมลพิษน้อยกว่ากิจกรรมอื่นๆ ของมนุษย์ แต่ก็ยังคงก่อให้เกิดมลพิษ อย่างมากหากคำนวณต่อผู้โดยสาร นอกจากผลกระทบต่อชั้นบรรยากาศแล้ว ยังมีผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมในอวกาศใกล้โลกอีกด้วย มีความเป็นไปได้ที่วงโคจรอาจไม่สามารถเข้าถึงได้เป็นเวลาหลายชั่วอายุคนเนื่องจากเศษซากอวกาศที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจากการแตกตัวของดาวเทียม และ ยานอวกาศ (ปรากฏการณ์เคสเลอร์)(Kessler syndrome)

ดังนั้น ยานอวกาศที่ถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศจำนวนมากในปัจจุบันจึงได้รับการออกแบบให้สามารถกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศได้อีกครั้งหลังการใช้งาน.

ระเบียบข้อบังคับ

(Regulation)

กฎหมายอวกาศ

(Space law)

ประเด็นต่างๆ มากมาย เช่น การจัดการจราจรในอวกาศ หรือความรับผิดชอบ ล้วนเป็นประเด็นที่เกี่ยวข้องกับกฎระเบียบการบินอวกาศ

การมีส่วนร่วมและการเป็นตัวแทนของมนุษยชาติทั้งหมดในการบินอวกาศเป็นประเด็นของกฎหมายอวกาศระหว่างประเทศมาตั้งแต่ระยะแรกของการสำรวจอวกาศ แม้ว่าสิทธิบางประการของประเทศที่ไม่มีศักยภาพในการบินอวกาศจะได้รับการคุ้มครองแล้ว แต่การแบ่งปันพื้นที่อวกาศสำหรับมนุษยชาติทั้งหมดยังคงถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นลัทธิจักรวรรดินิยมและขาดความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับการบินอวกาศในฐานะทรัพยากร.

เข้าถึง

(Access)

การมีส่วนร่วมเป็นประเด็นสำคัญทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติ ส่งผลให้เกิดสนธิสัญญาอวกาศในปี 1967 ซึ่งระบุว่าอวกาศเป็น "ดินแดนของมวลมนุษยชาติ" ("Province of all mankind")นอกจากนี้ ยังมีการเรียกร้องให้มีการมีส่วนร่วมทางสังคมในการบินอวกาศของมนุษย์ โดยจำนวนผู้หญิงที่จะเดินทางไปอวกาศมีจำกัด และชนกลุ่มน้อย เช่น ผู้พิการ เพิ่งได้รับการคัดเลือกให้เข้าร่วมกลุ่มนักบินอวกาศขององค์การอวกาศยุโรปในปี 2022 เท่านั้น ประเด็นสำคัญเกี่ยวกับการเข้าถึงอวกาศในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาคือปัญหาขยะอวกาศและความยั่งยืนของอวกาศ เนื่องจากประเทศที่พัฒนาด้านอวกาศแล้วกำลังคุกคามการเข้าถึงอวกาศด้วยกิจกรรมการปล่อยมลพิษในวงโคจรของตน.

การใช้งาน

(Applications)

การมีอยู่ของมนุษย์ในอวกาศ

(Human presence in Space)

การประยุกต์ใช้ในภารกิจการบินอวกาศในปัจจุบันและที่กำลังวางแผนไว้ ได้แก่:

- ดาวเทียมสำรวจโลก เช่น ดาวเทียมสอดแนม ดาวเทียมพยากรณ์อากาศ

(Earth observation satellites such as spy satellites, weather satellites)

- การสำรวจอวกาศ

Space exploration

- ดาวเทียมสื่อสาร

Communication satellites

- ทีวีดาวเทียม

Satellite television

- การนำทางด้วยดาวเทียม

Satellite navigation

- กล้องโทรทรรศน์อวกาศ

Space telescopes

- การท่องเที่ยวอวกาศ

Space tourism

- การปกป้องโลกจากวัตถุอันตรายที่อาจเกิดขึ้น

Protecting Earth from potentially hazardous objects

- การล่าอาณานิคมในอวกาศ

Space colonization.

การพัฒนาการบินอวกาศในช่วงแรกส่วนใหญ่ได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาล อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน ตลาดการปล่อยจรวดที่สำคัญ เช่น ดาวเทียมสื่อสารและโทรทัศน์ดาวเทียม เป็นของภาคเอกชนอย่างแท้จริง แม้ว่าจรวดส่งจรวดหลายลำจะได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากรัฐบาลในตอนแรกก็ตาม การบินอวกาศภาคเอกชนเป็นพื้นที่ที่กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว: การบินอวกาศที่ไม่เพียงแต่ได้รับเงินสนับสนุนจากบริษัทหรือแม้แต่บุคคลทั่วไป แต่ส่วนใหญ่มักดำเนินการโดยบริษัทการบินอวกาศเอกชน บริษัทเหล่านี้มักอ้างว่าต้นทุนการเข้าถึงอวกาศที่สูงในอดีตส่วนใหญ่เกิดจากความไร้ประสิทธิภาพของรัฐบาลที่พวกเขาสามารถหลีกเลี่ยงได้ ข้ออ้างนี้สามารถสนับสนุนได้ด้วยต้นทุนการปล่อยจรวดที่ต่ำกว่ามากที่เผยแพร่สำหรับยานปล่อยจรวดอวกาศเอกชน เช่น ฟอลคอน 9 (Falcon 9) ซึ่งพัฒนาขึ้นด้วยเงินทุนจากภาคเอกชน ต้นทุนการปล่อยจรวดที่ต่ำลงและความปลอดภัยที่ยอดเยี่ยมเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการใช้งานต่างๆ เช่น การท่องเที่ยวในอวกาศ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการตั้งถิ่นฐานในอวกาศ เพื่อให้การขยายตัวเป็นไปได้จริง.

การสำรวจอวกาศ

(Spacefaring)

การเดินทางในอวกาศ

(Spacefaring)

การเดินทางในอวกาศ หมายถึงการมีความสามารถและมีส่วนร่วมในการปฏิบัติงานของยานอวกาศ ซึ่งเกี่ยวข้องกับความรู้ในหลากหลายหัวข้อและการพัฒนาทักษะเฉพาะด้าน รวมถึง: การบินและอวกาศ; การบินและอวกาศ; โครงการฝึกอบรมนักบินอวกาศ; สภาพอากาศในอวกาศและการพยากรณ์; การปฏิบัติงานของยานอวกาศ; การใช้งานอุปกรณ์ต่างๆ; การออกแบบและการสร้างยานอวกาศ; การขึ้นบินและการกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ; กลศาสตร์วงโคจร (หรือที่เรียกว่าพลศาสตร์ดาราศาสตร์); การสื่อสาร; เครื่องยนต์และจรวด; การดำเนินการต่างๆ เช่น การลากจูง การสร้างในสภาวะแรงโน้มถ่วงต่ำ และการเชื่อมต่อในอวกาศ; อุปกรณ์ขนถ่ายสินค้า สินค้าอันตราย และการจัดเก็บสินค้า; การเดินในอวกาศ; การรับมือกับเหตุฉุกเฉิน; การเอาชีวิตรอดในอวกาศและการปฐมพยาบาล; การดับเพลิง; การช่วยชีวิต ระดับความรู้ ที่จำเป็นในแต่ละด้านเหล่านี้ขึ้นอยู่กับลักษณะของงานและประเภทของยานอวกาศที่ใช้ "การเดินทางในอวกาศ" นั้นคล้ายคลึงกับการเดินเรือ

ยังไม่เคยมีภารกิจส่งมนุษย์ขึ้นไปในอวกาศนอกระบบโลก-ดวงจันทร์มาก่อน อย่างไรก็ตาม สหรัฐอเมริกา รัสเซีย จีน ประเทศสมาชิกองค์การอวกาศยุโรป (ESA) และบริษัทเอกชนบางแห่งมีแผนการเดินทางไปยังดาวอังคารในขั้นตอนต่างๆ (ดู ภารกิจส่งมนุษย์ไปดาวอังคาร) หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการเดินทางในอวกาศอาจเป็นรัฐอธิปไตย หน่วยงานเหนือชาติ และบริษัทเอกชน ประเทศที่เกี่ยวข้องกับการเดินทางในอวกาศคือประเทศที่สามารถสร้างและปล่อยยานอวกาศขึ้นสู่อวกาศได้ด้วยตนเอง และปัจจุบันมีหน่วยงานเอกชนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่ได้กลายเป็นหรือกำลังจะกลายเป็นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการเดินทางในอวกาศ.

การประสานงานระดับโลก

(Global coordination)

สำนักงานกิจการอวกาศแห่งสหประชาชาติ (UNOOSA) เป็นองค์กรพหุภาคีหลักที่ทำหน้าที่ประสานงานและแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างประเทศเกี่ยวกับกิจกรรมในอวกาศระหว่างรัฐที่มีศักยภาพในการสำรวจอวกาศและรัฐที่ไม่มีศักยภาพในการสำรวจอวกาศ.

ประเทศที่มีมนุษย์ควบคุมยานอวกาศ

(Crewed spacefaring nations)

ปัจจุบัน รัสเซีย สหรัฐอเมริกา และจีน เป็นเพียงประเทศเดียวที่มีมนุษย์ควบคุมยานอวกาศ รายชื่อประเทศที่มีมนุษย์ควบคุมยานอวกาศเรียงตามวันที่เริ่มบินอวกาศครั้งแรก ข้อมูลเพิ่มเติม: การบินอวกาศของมนุษย์

การเปิดตัวแบบมีลูกเรือ: Crewed launch:

1. สหภาพโซเวียต (รัสเซีย) (1961)

Soviet Union (Russia) (1961)

2. สหรัฐอเมริกา (1961)

United States (1961)

3. จีน (2003)

China (2003)

ประเทศที่เดินทางในอวกาศโดยไม่มีมนุษย์ควบคุม

(Uncrewed spacefaring nations Further information)

ลำดับเหตุการณ์การปล่อยจรวดขึ้นสู่วงโคจรครั้งแรกของแต่ละประเทศ ประเทศหรือองค์กรต่อไปนี้ได้พัฒนาจรวดส่งยานอวกาศไร้คนขับขึ้นสู่วงโคจรด้วยตนเอง ไม่ว่าจะจากดินแดนของตนเองหรือด้วยความช่วยเหลือจากต่างประเทศ (วันที่ปล่อยจรวดครั้งแรกอยู่ในวงเล็บ):

1. สหภาพโซเวียต (1957)

2. สหรัฐอเมริกา (1958)

3. ฝรั่งเศส (1965)

4. อิตาลี (1967)★

5. ออสเตรเลีย (1967)★

6. ญี่ปุ่น (1970)

7. จีน (1970)

8. สหราชอาณาจักร (1971)

9. องค์การอวกาศยุโรป (1979)

10. อินเดีย (1980)

11. อิสราเอล (1988)

12. ยูเครน (1991)

13. รัสเซีย (1992)*

14. อิหร่าน (2009)

15. เกาหลีเหนือ (2012)

16. เกาหลีใต้ (2013)

17. นิวซีแลนด์ (2018)★

*เดิมเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต

★ยานปล่อยจรวดที่ได้รับการพัฒนาทั้งหมดหรือบางส่วนโดยประเทศอื่น

นอกจากนี้ หลายประเทศ เช่น แคนาดา อิตาลี และออสเตรเลีย มีศักยภาพด้านอวกาศกึ่งอิสระ โดยปล่อยดาวเทียมที่สร้างขึ้นในประเทศโดยใช้จรวดส่งจากต่างประเทศ แคนาดาได้ออกแบบและสร้างดาวเทียม (Alouette 1 และ 2) ในปี 1962 และ 1965 ซึ่งถูกส่งขึ้นสู่วงโคจรโดยใช้จรวดส่งของสหรัฐฯ อิตาลีได้ออกแบบและสร้างดาวเทียมหลายดวง รวมถึงโมดูลปรับความดันสำหรับสถานีอวกาศนานาชาติ ดาวเทียมของอิตาลีในยุคแรกถูกปล่อยโดยใช้จรวดที่จัดหาโดย NASA โดยเริ่มจากศูนย์การบินวอลลอปส์ในปี 1964 และต่อมาจากท่าอวกาศในเคนยา (แพลตฟอร์มซานมาร์โค) ระหว่างปี 1967 ถึง 1988 อิตาลีเป็นผู้นำในการพัฒนาโครงการจรวด Vega ภายในองค์การอวกาศยุโรปตั้งแต่ปี 1998 สหราชอาณาจักรได้ยกเลิกโครงการปล่อยจรวดอวกาศอิสระของตนในปี 1972 เพื่อร่วมมือกับองค์การพัฒนาจรวดปล่อยจรวดแห่งยุโรป (ELDO) ในด้านเทคโนโลยีการปล่อยจรวดจนถึงปี 1974

ออสเตรเลียได้ยุติโครงการปล่อยจรวดของตนหลังจากประสบความสำเร็จในการปล่อย WRESAT ไม่นาน และกลายเป็นสมาชิกเพียงประเทศเดียวที่ไม่ใช่ประเทศในทวีปยุโรปของ ELDO.

ใต้วงโคจร

(Suborbital)

หากพิจารณาว่าการส่งวัตถุออกไปไกลเกินเส้นคาร์มันเป็นเพียงข้อกำหนดขั้นต่ำของการเดินทางในอวกาศ เยอรมนีด้วยจรวด V-2 จึงกลายเป็นประเทศแรกที่เดินทางในอวกาศได้ในปี 1944 ประเทศต่อไปนี้บรรลุขีดความสามารถในการบินอวกาศในระดับวงโคจรย่อยได้โดยการส่งจรวดหรือขีปนาวุธที่ผลิตเองภายในประเทศ หรือทั้งสองอย่างขึ้นสู่อวกาศในระดับวงโคจรย่อย:

1. นาซีเยอรมนี (20 มิถุนายน 1944)

Nazi Germany (June 20, 1944)

2. เยอรมนีตะวันออก (12 เมษายน พ.ศ 2500)

East Germany (April 12, 1957)

3. แคนาดา (5 กันยายน พ.ศ 2502)

Canada (September 5, 1959)

4. เลบานอน (21 พฤศจิกายน 2505)

Lebanon (November 21, 1962)

5. สวิตเซอร์แลนด์ (27 ตุลาคม 2510)

Switzerland (October 27, 1967)

6. อาร์เจนตินา (16 เมษายน 2512)

Argentina (April 16, 1969)

7. บราซิล (21 กันยายน 2519)

Brazil (September 21, 1976)

8. สเปน (18 กุมภาพันธ์ 2524)

Spain (February 18, 1981)

9. เยอรมนีตะวันตก (1 มีนาคม 2524)

West Germany (March 1, 1981)

10. อิรัก (มิถุนายน 2527)

Iraq (June 1984)

11. แอฟริกาใต้ (1 มิถุนายน พ.ศ2532)

South Africa (June 1, 1989)

12. สวีเดน (8 พฤษภาคม พ.ศ 2534)

Sweden (May 8, 1991)

13. เยเมน (12 พฤษภาคม พ.ศ 2537)

Yemen (May 12, 1994)

14. ปากีสถาน (6 เมษายน พ.ศ2541)

Pakistan (April 6, 1998)

15. ไต้หวัน (15 ธันวาคม พ.ศ 2541)

Taiwan (December 15, 1998)

16. ซีเรีย (1 กันยายน พ.ศ 2543)

Syria (September 1, 2000)

17. อินโดนีเซีย (29 กันยายน พ.ศ 2547)

Indonesia (September 29, 2004)

18. สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (2007)

Democratic Republic of the Congo (2007)

19. นิวซีแลนด์ (30 พฤศจิกายน พ.ศ 2552)

New Zealand (November 30, 2009)

20. นอร์เวย์ (27 กันยายน 2018)

21. เนเธอร์แลนด์ (19 กันยายน ค.ศ 2020)

Norway (September 27, 2018)

22. ตุรกี (29 ตุลาคม 2563)

Turkey (October 29, 2020)

อวกาศและการเอาชีวิตรอด

(Space and survival)

แนวคิดเรื่องอวกาศและการอยู่รอด คือ การอยู่รอดในระยะยาวของเผ่าพันธุ์มนุษย์ และอารยธรรมทางเทคโนโลยี จำเป็นต้องสร้างอารยธรรมที่เดินทางในอวกาศและใช้ทรัพยากรในอวกาศ ซึ่งหากไม่ทำเช่นนั้นอาจนำไปสู่การสูญพันธุ์ของมนุษย์ ข้อสังเกตที่เกี่ยวข้องคือ โอกาสในการทำเช่นนั้นอาจมีจำกัด เนื่องจากปริมาณทรัพยากรส่วนเกินที่มีอยู่จะลดลงเรื่อยๆ อันเป็นผลมาจากจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง การเชื่อมโยงระหว่างการสำรวจอวกาศและการอยู่รอดของมนุษย์ปรากฏครั้งแรกในบทความของ Louis J. Halle, Jr. ในปี 1980 ในวารสาร Foreign Affairs ซึ่งเขากล่าวว่าการตั้งอาณานิคมในอวกาศจะดำเนินต่อไปมนุษยชาติปลอดภัย

หากเกิดสงครามนิวเคลียร์ระดับโลก แนวคิดนี้ได้รับความสนใจมากขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเนื่องจากเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าในรูปแบบของยานปล่อยจรวดที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้และระบบปล่อยจรวดแบบผสมผสานทำให้การเดินทางในอวกาศราคาประหยัดเป็นไปได้มากขึ้น.

ความเสี่ยงต่อมนุษยชาติ

(Risk to humanity)

ความเสี่ยงหายนะระดับโลก และการสูญพันธุ์ของมนุษย์ ความเสี่ยงต่อการดำรงอยู่คือความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ของมนุษย์หรือผลลัพธ์ที่รุนแรงและแก้ไขไม่ได้ในทำนองเดียวกัน ตามที่สถาบันอนาคตของมนุษยชาติกล่าวไว้ว่า "ประวัติศาสตร์อันยาวนานของมนุษยชาติในการเอาชีวิตรอดจากภัยธรรมชาติชี้ให้เห็นว่า เมื่อวัดในระยะเวลาไม่กี่ศตวรรษ ความเสี่ยงต่อการดำรงอยู่จากภัยพิบัติดังกล่าวค่อนข้างน้อย"

ความเสี่ยงต่อการดำรงอยู่ของมนุษยชาติส่วนใหญ่ในอนาคตอันใกล้เกิดจากกิจกรรมของมนุษย์ โทบี ออร์ด (Toby Ordargues) กล่าวไว้ในหนังสือ The Precipice ว่าความเสี่ยงดังกล่าวรวมถึงปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด โรคระบาด (โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการก่อการร้ายทางชีวภาพ)(Notably from bioterrorism),

การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่ร้ายแรง และสงครามนิวเคลียร์ระดับโลก เขาเห็นว่าสิ่งเหล่านี้มีโอกาสเกิดขึ้นมากกว่าความเสี่ยงต่อการดำรงอยู่ของมนุษยชาติจากธรรมชาติ เช่น การระเบิดของภูเขาไฟขนาดใหญ่หรือการชนของอุกกาบาต ไม่ว่าจะมีภัยคุกคามดังกล่าวหรือไม่ก็ตาม โลกจะกลายเป็นสถานที่ที่ไม่สามารถอยู่อาศัยได้ในอีกประมาณหนึ่งพันล้านปีข้างหน้าเนื่องจากดวงอาทิตย์ที่สว่างขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งจะทำให้ลูกหลานของมนุษย์ในปัจจุบันต้องย้ายถิ่นฐานไปยังที่อื่น.

การตั้งถิ่นฐานพื้นที่

(Space settlement)

และการล่าอาณานิคมในอวกาศ

(Space colonization)

การสูญพันธุ์ของมนุษย์สามารถป้องกันได้โดยการเสริมสร้างกำแพงทางกายภาพ หรือเพิ่มระยะห่างเฉลี่ยระหว่างมนุษย์กับเหตุการณ์ที่อาจนำไปสู่การสูญพันธุ์ ตัวอย่างเช่น การระบาดใหญ่สามารถควบคุมได้โดยการกักกันผู้ที่สัมผัสเชื้อ และอพยพผู้ที่ไม่ติดเชื้อออกไป สายพันธุ์มนุษย์ในสกุล Homo ลดลงจากหลายสายพันธุ์ที่อาศัยอยู่ร่วมกันบนโลกเหลือเพียงสายพันธุ์เดียวเท่านั้น สายพันธุ์อื่นๆ สูญพันธุ์ไปก่อนสิ้นสุดยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้าย สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า Homo sapiens ไม่ได้มีภูมิคุ้มกันต่อภัยพิบัติของโลก และการอยู่รอดของมนุษย์อาจได้รับการรับประกันได้ดีกว่าผ่านการตั้งถิ่นฐานในอวกาศ

แม้ว่าอาณานิคมอวกาศจะยังไม่มีอยู่จริง แต่มนุษย์ก็มีฐานอยู่ในอวกาศอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2000

ในรูปแบบของสถานีอวกาศนานาชาติ ระบบช่วยชีวิตที่ช่วยให้มนุษย์สามารถดำรงชีวิตในอวกาศได้ อาจช่วยให้พวกเขารอดชีวิตจากเหตุการณ์อันตรายต่างๆ ได้เช่นกัน การขยายพื้นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ทำให้ระยะห่างเฉลี่ยระหว่างมนุษย์กับเหตุการณ์อันตรายต่างๆ เพิ่มขึ้น ผู้ที่อยู่ใกล้เหตุการณ์มากที่สุดมีโอกาสเสียชีวิตหรือบาดเจ็บมากที่สุด ในขณะที่ผู้ที่อยู่ไกลจากเหตุการณ์มากที่สุดมีโอกาสรอดชีวิตมากที่สุด

การเพิ่มจำนวนสถานที่อยู่อาศัยของมนุษย์ยังช่วยป้องกันการสูญพันธุ์ได้อีกด้วย ตัวอย่างเช่น หากเกิดเหตุการณ์อุกกาบาตขนาดใหญ่บนโลกโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า เผ่าพันธุ์มนุษย์อาจสูญพันธุ์ได้ ศิลปะ วัฒนธรรม และเทคโนโลยีก็จะสูญหายไป แต่หากมนุษย์เคยตั้งถิ่นฐานในสถานที่นอกโลกมาก่อน โอกาสในการอยู่รอดและการฟื้นตัวของเผ่าพันธุ์ก็จะมีมากขึ้น. การเดินทางในอวกาศก่อให้เกิดความท้าทายมากมาย หนึ่งในปัญหาใหญ่ที่สุดที่อาจส่งผลกระทบต่อร่างกายมนุษย์คือรังสีระหว่างดวงดาว ในขณะที่สนามแม่เหล็กและชั้นบรรยากาศของโลกปกป้องสิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนโลก แต่สิ่งนี้ไม่สามารถกล่าวได้เช่นเดียวกันสำหรับอวกาศ จากการวิจัยของนักวิจัยจากศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยโรเชสเตอร์ พบว่ารังสีในปริมาณเทียบเท่ากับการเดินทางไปดาวอังคารสามารถก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อสมอง เช่น ปัญหาด้านการรับรู้ และโรคอัลไซเมอร์.

วิทยาศาสตร์อวกาศ

(Space science)

การสังเกตการณ์และศึกษาอวกาศช่วยปกป้องโลก เนื่องจากสามารถมองเห็นอันตรายจากอวกาศล่วงหน้าได้ และหากตรวจพบได้เร็วพอ ก็สามารถดำเนินการแก้ไขได้.

วัตถุใกล้โลก

(Near-Earth objects)

วัตถุใกล้โลก (NEOs) คือดาวเคราะห์น้อย ดาวหาง และอุกกาบาตขนาดใหญ่ที่โคจรเข้าใกล้หรือชนกับโลก โครงการ Spaceguard เป็นชื่อเรียกโดยรวมของความพยายามบางส่วนในการค้นพบและศึกษา NEOs แม้ว่าความพยายามเหล่านี้จะไม่ได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนอย่างเพียงพอ

การล่าอาณานิคมในอวกาศและลัทธิล่าอาณานิคม

เหตุผลร่วมสมัยบางประการที่มองว่าอวกาศเป็นทางออกของการอยู่รอดนั้น ถูกระบุว่าเป็นเหตุผลเชิงจักรวรรดินิยมสำหรับการสำรวจอวกาศ ซึ่งเป็นการย้ายจุดอ่อนส่วนรวมไปไว้ที่อื่นเท่านั้น ไม่ใช่การแก้ปัญหาอย่างแท้จริง.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 14 เดือน พฤษภาคม พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 19 : 00 น.🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭