เมนูที่หายไป
สมัยเด็กๆเห็นน้องย่ากับอาๆกิน ก็ขำว่ามันกินด้วยกันได้เหรอ ดอกไม้ที่เราเอามาบูชาพระ แต่เขาเอามากินทั้งดอกทั้งใบ เขาบอกว่าอร่อยมาก แต่ตอนนั้นเราเด็กบอกเหม็นเขียว ใบดาวเรืองเหม็นเขียวหยอกใคร แต่จะเป็นกาวเรืองบ้านนะ ที่ดอกเล็กกว่าตลาด
ในอดีต ผมเคยเห็นผู้ใหญ่ในครอบครัวทานดอกไม้หลายชนิดที่หลายคนอาจมองว่าแปลกหรือไม่น่ากิน เช่นดอกดาวเรืองที่เราเคยใช้บูชาพระ แต่บางบ้านก็นำมาปรุงอาหารได้อย่างน่าสนใจ ความรู้สึกตอนนั้นของผมยังเด็ก หากได้กลิ่นของดอกดาวเรืองเหม็นเขียว ๆ ก็จะรู้สึกไม่คุ้นเคย แต่เมื่อโตขึ้นก็เริ่มเข้าใจรสชาติและความหมายของเมนูเหล่านี้มากขึ้น เมนูดอกดาวเรืองบนมจีนน้ำยาเป็นเมนูที่คล้ายกับเรียกได้ว่าเป็นเมนูพื้นบ้านที่โบราณมากในหลายท้องถิ่น ดอกดาวเรืองที่ใครหลายคนมักใช้ในการตกแต่งวัด หรือประดับสิ่งต่างๆ กลับเป็นส่วนประกอบที่ทำให้อาหารมีรสชาติและกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ บางครอบครัวอาจใช้ดอกดาวเรืองดิบ ๆ หรือปรุงสุกเพื่อเพิ่มรสชาติและสีสันในจานอาหาร สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือความหลากหลายของวัฒนธรรมการกินของไทยนั้นลึกซึ้งและซับซ้อนกว่าที่คิด หากเราลองเปิดใจและลองชิมอาหารเมนูแบบนี้ อาจทำให้เราเห็นความงดงามของวิถีชีวิตที่ยึดโยงกับธรรมชาติและความเชื่อของแต่ละชุมชน ปัจจุบัน เมนูแบบนี้หายากมากในร้านอาหารทั่วไป การได้ลิ้มลองเมนูที่ใช้ดอกดาวเรืองสัมผัสกับรสชาติดั้งเดิมของอาหารไทย จะช่วยให้เราสะท้อนย้อนกลับไปถึงอดีต และเห็นคุณค่าของเมนูที่ใกล้จะสูญหายไปตามกาลเวลา
