ในชีวิตจริง ผมเคยผ่านช่วงเวลาที่ให้ความใจดีและเมตตากับใครบางคนโดยไม่คิดเงื่อนไข แต่เมื่อตอนนั้นความใจดีกลับถูกทำลายด้วยความไม่ซื่อสัตย์และการไม่เคารพซึ่งกันและกัน ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นสอนให้รู้ว่าความใจดีนั้นต้องมีขอบเขต ผมจำได้ว่าในช่วงเวลาหนึ่ง ความไว้วางใจที่ผมหยิบยื่นให้กับคนคนหนึ่งกลับกลายเป็นดาบที่แทงใจ ความรู้สึกเหมือนได้ถูกทรยศทำให้หัวใจที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นกลายเป็นเย็นชาและแข็งกระด้างเหมือนไฟแข็งในฤดูหนาว ความใจดีไม่ได้หายไปจากตัวผม เพียงแต่ผมเลือกที่จะปกป้องตัวเองไม่ให้ถูกทำร้ายอีกครั้ง การตั้งขอบเขตในการแสดงออกของความใจดีและเมตตาจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะหากไม่มีขอบเขต เราอาจถูกทำร้ายจากคนที่ไม่เคารพความดีของเรา และความเฉยชาต่อคนเหล่านั้นไม่ใช่การไร้มนุษยธรรม แต่มันคือวิธีการให้รางวัลความประพฤติที่ทำร้ายจิตใจเราอย่างเหมาะสม เมื่อใดที่เราเสียใจ ก็ต้องรู้จักที่จะปล่อยวางและเดินหน้าต่อไปโดยไม่เก็บความเจ็บปวดนั้นไว้นานเกินไป ผมแนะนำว่า แม้จะเจอคนที่เหยียบย่ำความเชื่อใจ แต่ยังมีคนอื่นๆที่คู่ควรกับความใจดีของเราเสมอ ความเมตตาที่เราเลือกมอบให้กับคนที่ดีและเคารพเราจะคืนกำไรในรูปแบบของมิตรภาพและความเชื่อใจที่แท้จริง การเรียนรู้ที่จะเป็นคนใจดีแต่ไม่ถูกเอาเปรียบ เป็นบทเรียนที่ช่วยให้เราเข้มแข็งขึ้นและเติบโตในทางจิตใจอย่างแท้จริง