ปสก.ความจำขาดหายแต่ (ไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุ)💭
📍Repressed Memory
หรือที่เรียกว่า ความทรงจำถูกกดทับ💬
พวกคุณเคยรู้จักอาการนี้ไหม? ใหม่สำหรับเรามาก...
ทั้งที่มันอาจจะมีมานานแล้ว แต่เราเพิ่งรับรู้😔
เราเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีภาวะนี้มันเลย( ปลดล็อก) เราได้อย่างนึงว่า... อ๋อ ที่ผ่านมากูเป็นแบบนี้เพราะแบบนี้นี่เอง
มันเรียกว่า 'ภาวะความทรงจำถูกกดทับ'
ไม่ใช่โรคโดยตรงนะ เป็นอาการทางจิตวิทยา
อาการคือ... เราจะจำช่วงวัยนึงของชีวิตไม่ได้เลย นึกยังไงก็นึกไม่ออก
เราใช้ชีวิตมาปกตินะ เราคิดว่าเราปกติมาตลอด ครอบครัวก็ปกติ เพื่อน หรือคนรอบตัว ทุกคนปกติดี ไม่มีความรุนแรงในครอบครัว ไม่ได้มีอะไรเลย เหมือนคนทั่วๆ ไป เราก็คิดว่ามันปกติ!
แต่ว่าเรามักจะจำความทรงจำในวัยเด็กไม่ค่อยได้ ก็สงสัยกับตัวเองนะว่าเป็นเพราะอะไร ทำไมถึงจำไม่ได้ บางทีหลายๆครั้งหรือสถาณการณ์ ที่เห็นเพื่อนมานั่งเล่าวัยเด็กให้ฟัง หรือซึ่งก็เล่าย้อนเวลาถึงวัยเด็กของแต่ละคน แต่เอ๊ะ! วัยเด็กของกู... ทำไมกูจำไม่ได้วะ?
แล้วมันจะมีอาการนึง 💭
พอเวลาที่จะนึกช่วงวัยเด็ก ว่าเออตอนนั้นเป็นยังไงนะ... ฉันจะมีความรู้สึกที่ อยากร้องไห้ มันจะรู้สึกจุกขึ้นมาก่อน แล้วมันก็อยากจะร้องไห้ มันจะเศร้า มันจะร้องไห้เหมือนคนเสียใจหนักมากกกกกกก
ซึ่งมันจะเป็นแบบนี้บ่อยครั้งที่นึกถึง หาสาเหตุไม่ได้ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่เราก็ไม่ได้นึกหรืออยากลุกมาหาเหตุผลของมัน เพราะตอนนั้นอาจจะกำลังคิดเรื่องอื่นด้วย และมันก็ไม่ได้รู้สึกว่าวัยเด็กมันมีเรื่องพิเศษอะไรเท่าไหร่...
❌️อีกเหตุผลนึงที่ไม่รู้เกี่ยวกันไหม สงสัยกับตัวเองเหมือนกัน คือเวลาจะย้ายที่อยู่ ย้ายที่ทำงาน หรือเปลี่ยนอะไรใหม่ๆไปในที่ไม่เคยไป..... ถึงที่ที่เราจะไปมันจะดีมาก นั่นมันคืออนาคตที่ดีเลย แต่เราจะมีความรู้สึกจุกขึ้นมาเหมือนเดิม อยากร้องไห้เหมือนเดิมเลย แล้วจะรู้สึกเหมือนโดนทิ้ง. ซึ่งถ้าใครที่รู้จักเราจะรู้... เราจะร้องไห้ในช่วงแรกๆ มันจะเป็นความเศร้าโดยที่ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร ร้องไห้เหมือนคนโดนทิ้ง หรือเราอกหัก ทั้งที่ไม่ได้มีเรื่องอะไรเลย แล้วที่เราจะไปมันก็เป็นที่ที่ดี มีอนาคต ทุกคนสนับสนุน และเราเองก็อยากไป แต่...ในทุกๆครั้ง มันจะเป็นความรู้สึกที่เศร้า จุก โดนทิ้ง รู้สึกต้องร้องไห้ ต้องเสียใจให้หนัก ร้องไห้จนตาบวม อยู่ๆ มันเป็นขึ้นมาเองทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ๆ ให้กับตัวเอง
📌📌จนวันนี้เราได้ไปอ่านเจออาการนึง อาการที่เรียกว่า. (ภาวะความทรงจำถูกกดทับ) เราเอะใจกับคำนี้มากเลยเข้าไปอ่าน
มันคือภาวะในขณะหนึ่งของช่วงชีวิต ไม่ว่าจะเป็นช่วงไหนก็แล้วแต่ ที่เราเจออะไรหนักๆ จนเกินเรารับไหว อาจจะเป็นการโดนทิ้ง การโดนทำร้ายด้วยคำพูด หรือโดนเปรียบเทียบ โดนมองว่าประหลาด อะไรประมาณนี้ เหมือนเป็นการทำร้ายด้วยคำพูด การถูกทำร้ายทางความคิด
การบูลลี่ ฯลฯ
**ไม่ใช่ การโดนทำร้ายร่างกายนะ**
สมองตอนนั้นมันอาจจะรู้ว่า ถ้าจำรายละเอียดทั้งหมด หัวใจอาจจะแตกสลาย มันเลยกดปุ่มลบไฟล์ความจำทิ้ง เพื่อให้เรารอด และใช้ชีวิตมาจนถึงปัจจุบัน
เราก็เลยพอจะปะติดปะต่อได้ ว่า เอ๊ะ! ทำไมพอนึกถึงอะไรเกี่ยวกับตอนเด็ก ฉันมักจะร้องไห้หนัก แล้วก็จำอะไรไม่ได้ มันมีบ้างเป็นบางฉากที่มันก็คือความทรงจำปกติ แต่ความจำส่วนใหญ่ไม่ประติดประต่อกัน มันเหมือนกับฉันจำได้ว่าฉันเคยโดนทิ้งในวัยเด็ก โดนจำกัดทางความคิด แต่จำเหตุการณ์ระหว่างนั้นไม่ได้ มันเหมือนรู้หัวข้อแต่ไม่มีเนื้อหา มันเลยทำให้ฉันไม่เคยคิดหาสาเหตุของมันจริงๆสักครั้ง เพราะคิดว่าจำไม่ได้ก็ช่างมัน
แต่ตามอาการที่เป็นแบบนั้น ที่ฉันร้องไห้... เพราะว่าร่างกายมันจำได้ แต่สมองมันดันจำไม่ได้
ความทรงจำมันไม่ได้ไปไหน แต่มันถูกย้ายไปเก็บในร่างกายแทน พอเราพยายามจะไปรื้อมันออกมา สมองนึกภาพไม่ออก ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง แต่หัวใจ ปอด มือ เท้า มันจำความรู้สึกได้ มันเลยส่งออกมาเป็นน้ำตา มันจุก มันแน่น
วัยเด็กที่ฉันหลงลืมไป กลับกลายเป็น... ตัวฉันเองที่เคยโดนทิ้งให้โดดเดี่ยว
หลายคนอาจจะสงสัย... แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทั้งที่ครอบครัวและคนรอบข้างก็ปกติ ไม่ได้โดนทำร้ายร่างกาย?"
นี่คือสิ่งที่เราค้างคามาตลอดเหมือนกัน เพราะภาพจำคือ "บ้านปกติดี"
แต่พอโตมา เราเพิ่งเข้าใจว่า... "แผลใจ" มันไม่ได้มาจากไม้เรียวอย่างเดียว😞
บางทีมันมาจาก...
1. คำพูดที่ฝังลึก - "ทำไมไม่เหมือนลูกคนอื่น" "เมื่อไหร่จะเก่งสักที" "อยู่เฉยๆ อย่าทำตัวเด่น"
2. ความรู้สึกว่าไม่มีใครเห็น - เวลาเราดีใจ ไม่มีใครดีใจด้วย เวลาเราเสียใจ ไม่มีใครถาม
3. การโดนเปรียบเทียบทุกวัน - กลายเป็นเรามองตัวเองว่าประหลาด ว่าแปลกแยก
4. บรรยากาศที่ทำให้เด็กคนนึงต้องระวังตัวตลอด - กลัวทำผิด กลัวไม่เป็นที่รัก
สำหรับเด็กคนน ึง แค่นี้ก็ "หนักเกินรับไหว" แล้ว
สมองเด็กไม่แยกแยะว่า "อันนี้รุนแรง" หรือ "อันนี้เรื่องเล็ก"
ถ้าวันนั้นหัวใจมันเจ็บจนจะแตก สมองมันจะเลือก "ลบ" ทันที เพื่อให้เรารอด
เราไม่ได้โทษครอบครัวหรือคนรอบข้างนะ พวกเขาอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ทำหรือคำพูดบางคำ มันทิ้งรอยแผลไว้
เราแค่เพิ่งเข้าใจตัวเองว่า...
"อ๋อ ที่กูจำไม่ได้ เพราะตอนนั้นกูเลือกที่จะลืม เพื่อให้มีแรงเดินต่อ"
สำหรับเราความทรงจำวัยเด็กที่หายไป = ใบเสร็จว่าเราเคยสู้มาแค่ไหน บางทีการลืมมันไปอาจจะดีกว่า จดจำไว้แต่เจ็บปวดไปตลอด
ใครเคยมีประสบการณ์แบบเราบ้างมาแชร์ กันได้นะ
#เรื่องจริงที ่หลายคนไม่รู้ #ประสบการณ์จริง #ภาวะความจำถูกกดทับ #วัยเด็ก
ภาวะความทรงจำถูกกดทับ หรือ Repressed Memory เป็นเรื่องที่หลายๆ คนอาจไม่เคยได้ยินหรือรู้จักมาก่อน แต่ถ้าลองพิจารณาอาการต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเองที่เล่าไว้ในบทความนี้ เราจะพบว่ามันคือกลไกที่สมองใช้เพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดทางใจที่รับไม่ไหวในช่วงวัยเด็ก ซึ่งไม่จำเป็นต้องเกิดจากอุบัติเหตุหรือการถูกทำร้ายร่างกายอย่างชัดเจน แต่รวมถึงคำพูดหรือพฤติกรรมที่สะสมความรู้สึกไม่ดีในใจเด็กอย่างเช่น การเปรียบเทียบ การไม่ได้รับการยอมรับ หรือแม้แต่ความรู้สึกว่าไม่มีใครเห็นและเข้าใจรู้สึกของเรา ในมุมมองส่วนตัว ผมเคยมีความรู้สึกคล้ายคลึงกับที่ผู้เขียนเล่าไว้ เมื่อพยายามนึกย้อนกลับไปยังวัยเด็ก มักมีความรู้สึกอึดอัดในอก ราวกับว่ามีบาดแผลที่ยังไม่ได้รับการเยียวยาอย่างเต็มที่ ถึงแม้เหตุการณ์ในวัยนั้นจะไม่ได้เห็นชัดเจนในความทรงจำ แต่อารมณ์และความรู้สึกที่สะสมไว้ยังส่งผลต่อความเป็นอยู่และอารมณ์ในปัจจุบันอยู่เสมอ ที่น่าสนใจคือความทรงจำที่ถูกกดทับยังคงถูกเก็บไว้ในร่างกาย ทั้งหัวใจ ปอด มือ และเท้า ส่งผลให้เวลานึกถึงช่วงวัยเด็กเราจะรู้สึกเหมือนโดนทิ้ง รู้สึกจุก น้ำตาไหลออกมาเองแบบไม่รู้สาเหตุ ซึ่งเมื่อลองทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้ว มันไม่ใช่แค่การลืมที่สมองลบออกไป แต่เป็นการปกป้องจิตใจด้วยวิธีการหนึ่ง ผมยังอยากแนะนำว่า ผู้ที่พบว่าตนเองมีอาการลักษณะนี้ ควรเปิดใจกับตัวเองและคนใกล้ชิด เพื่อไม่เก็บความรู้สึกเหล่านี้ไว้คนเดียว และถ้ารู้สึกว่าต้องการคำปรึกษา แนะนำให้พบผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตที่จะช่วยประเมินและให้การดูแลอย่างเหมาะสม จากประสบการณ์หลายคน การพูดคุยหรือบำบัดจิตใจก็สามารถช่วยให้ความรู้สึกที่ถูกกดทับค่อยๆ คลี่คลาย และทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้นได้อย่างมาก สุดท้ายนี้ ความทรงจำวัยเด็กที่อาจดูเหมือนหลับไหลหรือถูกลืมไป ไม่ใช่การสูญเสีย แต่เป็นเครื่องหมายบอกเล่าว่าเราเคยต่อสู้และผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาแล้ว การเข้าใจและยอมรับความรู้สึกเหล่านี้คือก้าวแรกของการเยียวยาตัวเองครับ
📌เราไปหาข้อมูลแบบจริงจังเพราะเรื่องนี้มันส่งผลกระทบกับการใช้ชีวิตของเราในบางช่วงตามที่เราได้เล่าไปแหละ มันจะมี 2 อาการ ที่คล้ายกัน คือ Repressed Memory และ Dissociative Amnesia 1. Repressed Memory หรือ "ความทรงจำถูกกดทับ" อันนี้เป็นแค่ "แนวคิด" ที่ใช้เรียกอาการเวลาจิตใจเราเลือกจะลืมเรื่องที่เจ็บปวดมากๆ ไปเอง มันไม่ใช่ชื่อโรคนะ เป็นคำที่คนทั่วไปใช้เล่าประสบการณ์ตัวเองได้เลย เหมือนสมองเรารู้ว่าถ้าจำเรื่องนี้ต่อ หัวใจจะรับไม่ไหว มันเลยแอบเอาความทรงจำนั้นไปซ่อนไว้ในจิตใต้สำนึก เราเลยจำไม่ได้ แต่นักจิตวิทยายุคนี้ยังเถียงกันอยู่ว่ามันมีจริง 100% มั้ย หรือ(เราจำผิดไปเอง) 2. Dissociative Amnesia หรือ "ภาวะเสียความทรงจำแบบแยกตัว" อันนี้เป็น "ชื่อโรคจริงๆ" ที่อยู่ในคู่มือวินิจฉัยของหมอจิตเวชเลย ต้องให้จิตแพทย์เป็นคนตรวจถึงจะบอกได้ว่าเป็นหรือไม่เป็น มันคือภาวะที่สมองตัดการเชื่อมต่อความทรงจำกับตัวตนเราไปชั่วคราว เพราะเจอเหตุการณ์ที่สะเทือนใจรุนแรงมาก บางคนลืมได้เยอะกว่านั้นอีก ลืมว่าตัวเองเป็นใคร ลืมคนในครอบครัวก็มี