เราเคยเข้าใจคำว่า "การเต้น" ว่าเป็นศิลปะของการมองเห็น
มองครู มองจังหวะ มองคนข้างหน้า แล้วค่อยขยับร่างกายตาม
แต่เมื่อได้มีโอกาสไปร่วมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการผลิตวิดีโอสร้างสรรค์การเต้นเพื่อพัฒนาทักษะการเคลื่อนไหวและเสริมสร้างความมั่นใจสำหรับผู้พิการทางสายตา ของสมาคมบุคคลตาบอดภายหลัง ฉันจึงได้รู้ว่า การเต้นอาจไม่เคยเป็นเรื่องของดวงตาเลย หากแต่เป็นเรื่องของการรับฟัง การรับรู้ และการ เชื่อใจร่างกายของตัวเอง
.
หน้าที่ของฉันในวันนั้น คือการเป็น "หุ่น" เป็นคนกลางที่ช่วยให้ครูผู้สอนซึ่งเป็นคนตาดี ได้ทดลองถ่ายทอดท่าทางผ่านคำอธิบาย เพื่อดูว่าผู้ฟังจะเข้าใจและเคลื่อนไหวได้ถูกต้องหรือไม่
สำหรับคนตาดี การเรียนเต้นอาจเริ่มจากการมองแล้วทำตาม
สำหรับคนตาบอด การสอนต้องอาศัยภาษาที่ละเอียด แม่นยำ และเข้าใจการเคลื่อนไหวของร่างกาย
การกำหนดตำแหน่งบนพื้น ใช้ก้านลูกโป่งวางเป็นจุดอ้างอิง เพื่อให้ผู้เรียนรู้ว่าตนเองอยู่ตรงไหน ไม่ก้าวหลุดออกจากพื้นที่ และสามารถรับรู้ทิศทางได้ตลอดเวลา
.
ส่วนการบอกทิศทางของการเคลื่อนไหว จะใช้วิธีอ้างอิงแบบเข็มนาฬิกา เช่น "ไขว้ขาซ้ายไปที่ 2 นาฬิกา" เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้ผู้เรียนจินตนาการตำแหน่งและเคลื่อนไหวได้อย่างถูกต้อง
ว ันที่ฉันไปร่วม เป็นการถ่ายทำตอนที่ 6 ซึ่งเป็นตอนสุดท้ายของโครงการ
.
บทเรียนวันนั้นคือจังหวะ ชะชะช่า
จังหวะที่ทั้งเร็ว ทั้งสนุก และต้องอาศัยความสัมพันธ์ระหว่างการทรงตัว การฟัง และการตอบสนองของร่างกายในทุกก้าว มองเผิน ๆ อาจเหมือนเป็นเพียงการเต้น แต่แท้จริงแล้ว มันคือการเรียนรู้ที่จะไว้ใจร่างกายของตัวเองอีกครั้ง
.
ฉันชอบความตั้งใจของโครงการนี้ เพราะวิดีโอแต่ละตอน ไม่ได้มอบแค่ท่าออกกำลังกาย แต่ยังเปิดพื้นที่ให้คนตาบอดได้ค้นพบรูปแบบการเคลื่อนไหวใหม่ ๆ ได้สนุกกับการออกกำลังกายมากขึ้น และกล้าที่จะขยับร่างกายอย่างมั่นใจ
.
ก่อนหน้านี้ ทีมงานเดียวกันยังเคยผลิตวิดีโอพิลาทิสสำหรับคนตาบอด โดยใช้วิธีสอนผ่านคำบรรยายเช่นเดียวกัน น่าสนใจตรงที่ แม้จะออกแบบขึ้นเพื่อคนตาบอด แต่คนตาดีก็สามารถทำตามเสียงบอกโดยไม่ต้องพวงดูหน้าจอเพื่อทำตามได้เหมือนกัน
.
ท้ายที่สุดแล้ว
การเต้นอาจไม่ใช่เรื่องของการก้าวให้สวยที่สุด แต่คือการกล้าก้าว ในแบบที่เป็นของตัวเอง และเมื่อมีใครสักคนตั้งใจออกแบบการเรียนรู้ เพื่อให้ทุกคนได้ก้าวไปพร้อมกัน ไม่ว่ามองเห็นหรือไม่เห็น โลกก็ดูอ่อนโยนขึ้นอีกนิด
.
ติดตามวิดีโอสร้างสรรค์ชุดนี้ได้ทาง Facebook และ YouTube ของสมาคมบุคคลตาบอดภายหลัง
.
#Lspiration #ไดแอลรี่ #สมาคมบุคคลตาบอดภายหลัง #การเต้น #UniversalDesign #การออกแบบเพื่อทุกคน
ในการเข้าร่วมโครงการวิดีโอสร้างสรรค์เพื่อการเต้นสำหรับผู้พิการทางสายตา ผมได้ตระหนักว่าการเรียนรู้การเต้นนั้นมีหลากหลายวิธีที่ไม่ได้อาศัยเพียงสายตาเหมือนที่เราคุ้นเคย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ไม่มีประสบการณ์การมองเห็น การเต้นกลายเป็นกิจกรรมที่เน้นความรู้สึกและการรับรู้ภายในร่างกายซะมากกว่า หนึ่งในวิธีการที่ผมพบว่ามีประสิทธิภาพมาก คือการใช้ภาษาคำอธิบายอย่างละเอียดและแม่นยำ เช่น การอ้างอิงตำแหน่งร่างกายกับเข็มนาฬิกา ซึ่งช่วยให้ผู้เรียนสามารถจินตนาการและกำหนดทิศทางได้อย่างถูกต้อง และการวางก้านลูกโป่งเป็นจุดอ้างอิงบนพื้นยังช่วยป้องกันการเคลื่อนไหวเกินขอบเขตพื้นที่ได้อีกด้วย นี่คือรูปแบบการออกแบบที่เรียกว่า Universal Design ที่มุ่งเน้นให้ทุกคนสามารถเข้าถึงได้อย่างเท่าเทียมกัน ผมยังประทับใจกับบรรยากาศการเรียนการสอนที่เต็มไปด้วยความไว้วางใจและการเชื่อใจในร่างกายของตนเอง ผ่านการเคลื่อนไหวจังหวะชะชะช่า ที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานและความท้าทายของการตอบสนองร่างกาย ทุกก้าวเดินจึงไม่ได้เป็นแค่การเดินเต้น แต่เป็นปฏิสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งของความรู้สึกและสมดุลภายใน โครงการนี้ไม่ได้จำกัดแค่ผู้พิการทางสายตาเท่านั้น แต่ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับคนตาดีและผู้ที่สนใจได้เรียนรู้การเต้นผ่านคำบรรยายโดยไม่ต้องยึดติดกับการมองเห็น ซึ่งสร้างความหลากหลายในการเรียนรู้และการเข้าถึงกิจกรรมนี้อย่างแท้จริง จากประสบการณ์นี้ ผมเห็นว่าศิลปะการเต้นที่แท้จริง คือการกล้าที่จะก้าวเดินในแบบที่เป็นตัวเอง และการมีพื้นที่เรียนรู้ที่เปิดให้ทุกคนสามารถร่วมก้าวไปด้วยกัน คือสิ่งที่จะช่วยทำให้โลกนี้น่าอยู่และอ่อนโยนขึ้นอย่างแท้จริง ถ้าใครสนใจอยากร่วมติดตามหรือเรียนรู้การเต้นในรูปแบบนี้ สามารถหาชมวิดีโอต่าง ๆ ได้ที่ Facebook และ YouTube ของสมาคมบุคคลตาบอดภายหลัง ที่คอยอัพเดตเนื้อหาสร้างสรรค์และเป็นประโยชน์สำหรับทุกคน
