การมีลูกชายในบ้านคือความสุขที่ยากจะเปรียบเทียบได้จริง ๆ สำหรับผมแล้ว ทุกๆ วันที่ได้เห็นลูกเติบโตและมีรอยยิ้มสดใสเป็นรางวัลที่ทำให้ลืมความเหนื่อยล้าได้ทั้งหมด แม้ว่าสถานการณ์บางครั้งอาจจะทำให้รู้สึกว่าทำไม่ไหวหรือไม่พร้อม แต่เมื่อได้เห็นความสุขของลูก ความพร้อมที่จะเสียสละก็เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ สิ่งหนึ่งที่ผมเรียนรู้จากการเลี้ยงลูกชายคือความอดทนและความรักที่ไม่มีเงื่อนไข ลูกๆ ไม่ต้องการสิ่งมหาศาลหรืองานอดิเรกที่หรูหรา แต่ต้องการความอบอุ่นและความใส่ใจจากพ่อแม่เท่านั้นเอง การพูดคุยใช้เวลาร่วมกัน หรือแม้แต่การเล่นเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถสร้างความผูกพันที่แน่นแฟ้นได้ บ้านนี้ที่มีรักจึงเป็นบ้านที่ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ในครอบครัวมากกว่าวัตถุ ว่ากันตามจริง ความรักคือพลังสำคัญที่ทำให้ทุกอย่างผ่านพ้นได้ ทุกครั้งที่ผมรู้สึกเหนื่อยล้า ผมจะนึกถึงช่วงเวลาที่ลูกชายชูมือเรียกพ่อ หรือส่งรอยยิ้มหวานมาให้ ซึ่งนั่นเป็นแรงจูงใจที่ยิ่งใหญ่ที่ทำให้ผมพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อลูก สุดท้ายนี้ ผมอยากจะบอกว่าความสุขของการเป็นพ่อแม่ไม่ได้มาจากการสมบูรณ์แบบของชีวิต แต่เกิดจากการรักและยอมรับในทุกช่วงเวลาที่ผ่านเข้ามา การมีลูกชายในบ้านเต็มไปด้วยความรักนั้น เป็นของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้จริง ๆ