จากประสบการณ์และการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับภูมิศาสตร์และความปลอดภัยทางธรรมชาติของภาคอีสาน ผมเห็นว่าการเลือกจังหวัดที่ปลอดภัยหากเกิดสงครามนิวเคลียร์และภัยพิบัติใหญ่ควรคำนึงถึงหลายปัจจัยร่วมกัน ไม่เพียงแต่ระยะห่างจากเป้าหมายยุทธศาสตร์อย่างฐานทัพหรือเมืองอุตสาหกรรมเท่านั้น แต่ยังรวมถึงลักษณะภูมิประเทศ เช่น มีเทือกเขาสูงและป่าที่หนาแน่นช่วยปกป้องแรงระเบิดและกรองลมที่อาจนำฝุ่นกัมมันตรังสีเข้ามา ตลอดจนความหนาแน่นของประชากรและแหล่งน้ำธรรมชาติที่เพียงพอในการดำรงชีวิตหลังภัยพิบัติ จังหวัดเลยถือเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งเนื่องจากมีภูเขาสูงและประชากรน้อย ผมเคยไปเที่ยวภูเรือและภูหลวงที่นั่น รู้สึกได้ถึงความสงบและธรรมชาติที่สมบูรณ์ เหมาะสำหรับหลบภัยระยะยาวอย่างแท้จริง ขณะที่ชัยภูมิก็มีเทือกเขาและพื้นที่เกษตรกรรมที่กว้างขวาง ซึ่งเหมาะกับการใช้ชีวิตในสภาวะหลังภัยพิบัติได้อย่างยั่งยืน นครพนมซึ่งติดริมแม่น้ำโขงเป็นอีกจังหวัดที่มีแหล่งน้ำธรรมชาติมากและประชากรไม่หนาแน่น ช่วยให้สามารถดำรงชีพหลังภัยได้สะดวก ส่วนสกลนครมีภูเขาภูพานและทรัพยากรธรรมชาติมากมายที่สมดุล ทำให้มีความมั่นคงในแง่ของแหล่งที่อยู่อาศัยและบริโภค ด้านบึงกาฬที่เป็นจังหวัดเล็กและมีประชากรน้อย ไม่มีจุดยุทธศาสตร์สำคัญ จึงลดความเสี่ยงจากการถูกโจมตี ทำให้เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการหลบภัยในช่วงวิกฤตอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม จังหวัดใหญ่ เช่น นครราชสีมา ขอนแก่น และอุดรธานี แม้จะมีความสะดวกสบายและโครงสร้างพื้นฐานดี แต่กลับมีความเสี่ยงสูงเนื่องจากเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและมีฐานทัพหรือสนามบินใกล้เคียง ดังนั้นสำหรับผู้ที่ต้องการความปลอดภัยสูงสุดในเหตุการณ์วิกฤตถึงขั้นสงครามนิวเคลียร์ การเลือกจังหวัดในพื้นที่ภูเขาสูงและประชากรเบาบางในภาคอีสานจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าอย่างชัดเจน ผมแนะนำให้ศึกษาลักษณะภูมิประเทศควบคู่ไปกับข้อมูลปัจจุบันทางยุทธศาสตร์เพื่อประกอบการตัดสินใจ เพื่อความปลอดภัยของตนเองและครอบครัวในอนาคต