お父さんの時間。

บางคนอาจสงสัยว่า “พ่อร้องไห้ต่อหน้าลูกได้ไหม” หรือควรเข้มแข็งตลอดเวลา เพราะกลัวว่าลูกจะรู้สึกไม่มั่นคง แต่จากเรื่อง “เวลาของพ่อ” ที่ฉันอ่านแล้วสะเทือนใจมาก มันทำให้เห็นอีกมุมว่า น้ำตาของพ่อไม่ได้แปลว่าอ่อนแอเสมอไป…บางครั้งมันคือ “ความรัก” ที่หนักแน่นจนล้นออกมา ทุกๆเช้ามีคนคนหนึ่งที่ตื่นก่อนใครเพื่อเริ่มงานก่อนบ้านจะตื่น แม้แดดจะแผดเผาหรือฝนจะสาดแรง เขาก็ไม่เคยหยุด—นี่คือภาพพ่อในหัวฉันเลยค่ะ ตอนเด็กๆ เรามักไม่รู้เลยว่าข้าวหนึ่งจานนั้นมีเหงื่อพ่อเท่าไหร่ กว่าจะกลายเป็นค่าเทอม ค่าข้าว ค่านม หรือแม้แต่เงินเล็กๆน้อยๆให้เราใช้ในแต่ละวัน สิ่งที่ทำให้ฉันคิดมากคือประโยคประมาณว่า “ร่างกายของพ่อคือกำแพงที่คอยกันไม่ให้ความลำบากมาถึงลูก” พ่อหลายคนเลือกแบกไว้คนเดียว ทั้งความเหนื่อยล้า ความกดดัน หรือความกลัวว่าอนาคตลูกจะไม่ดีพอ จนบางทีลูกโตมาแล้วค่อยย้อนกลับไปคิดว่า ทำไมพ่อของเราถึงไม่เหมือนใคร—ไม่ค่อยพูดหวาน ไม่ค่อยบ่น แต่ทำไมถึงยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ ถ้าพ่อร้องไห้ต่อหน้าลูก ในมุมของฉันมัน “ได้” ถ้ามาพร้อมการสื่อสารที่พอดี เช่น บอกลูกว่า “พ่อเหนื่อย แต่พ่อยังไหว” หรือ “พ่อดีใจที่ได้เห็นลูกโต” น้ำตาแบบนี้ทำให้ลูกเรียนรู้ว่า ผู้ชายก็มีความรู้สึก และการแสดงออกอย่างจริงใจไม่ใช่เรื่องน่าอาย แถมยังสอนเรื่องความเข้มแข็งอีกแบบ คือเข้มแข็งพอที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ถ้าใครอยากเริ่มต้นทำให้ “เวลาของพ่อ” มีความหมายขึ้น ลองทำสิ่งเล็กๆเหล่านี้ดูนะคะ 1) ถามพ่อแบบตรงๆว่า “พ่อเหนื่อยไหมช่วงนี้” แล้วตั้งใจฟัง 2) กินข้าวด้วยกันสักมื้อแบบไม่เล่นมือถือ 3) บอกขอบคุณเรื่องเล็กๆ เช่น ขับรถไปส่ง ซ่อมของในบ้าน หรือทำงานหนัก 4) ถ้ามีพ่ออยู่ไกล แค่โทรไป 3 นาที ก็เป็นรางวัลที่มีค่ากว่าสิ่งของบางอย่าง สุดท้ายฉันเชื่อว่า “ความเหนื่อยล้าของพ่อคือเชื้อเพลิงให้ลูกก้าวต่อ” และในดวงตาของพ่อ รางวัลที่ดีที่สุดอาจไม่ใช่เงินหรือของแพงๆ แต่คือการที่ลูกเข้าใจ เห็นคุณค่า และยังมีเวลาหันกลับไปกอดพ่อให้แน่นๆค่ะ