เมื่อโตขึ้น เราจะเริ่มเข้าใจว่าบางครั้งการเห็นแก่ตัวบ้างก็เป็นเรื่องจำเป็น ไม่ใช่แค่คำดูถูก แต่เป็นการดูแลตัวเองในโลกที่มีการแข่งขันสูงและการเอาเปรียบเกิดขึ้นได้ง่าย นั่นคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์ส่วนตัวจริง ๆ มีช่วงเวลาที่ผมเคยเป็นคนที่เสียสละแทบทุกเรื่อง และคิดว่าการทำดีกับคนอื่นจะทำให้เราเป็นคนดี แต่บางครั้งคนที่เราไปเสียสละด้วยกลับใช้โอกาสนั้นเอาเปรียบเรา ไม่ให้ความเคารพหรือเห็นคุณค่าที่เรามอบให้ นั่นทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยและหมดกำลังใจมาก ดังนั้น การหัดเห็นแก่ตัวบ้างในเรื่องที่ควรเห็นแก่ตัว คือการตั้งขอบเขต ส่วนตัวให้ชัดเจนและรู้จักปกป้องตัวเองยามที่ถูกเอาเปรียบ ไม่ใช่การเห็นแก่ตัวแบบทำร้ายผู้อื่น แต่มันคือการยืนหยัดในสิ่งที่เราควรได้รับและรักษาคุณค่าของตัวเอง การมีความสุขก็เกิดจากการรักษาดุลยภาพระหว่างให้และรับ และรู้จักเลือกที่จะปฏิเสธในเรื่องที่เกินกำลังเรา ถ้าทุกคนลองเรียนรู้ที่จะเป็นคนเห็นแก่ตัวในความหมายแบบนี้ จะช่วยให้ชีวิตเราเบาขึ้น มีความสุขขึ้น และไม่ต้องทนทุกข์เพราะคนที่ไม่ได้เห็นใจเรา การรักตัวเองก็เป็นเรื่องสำคัญไม่แพ้การรักผู้อื่นจริง ๆ