自分の人生を急いで歩んでください。 ⏳
エリック・エリクソンは、ドイツ系アメリカ人の発達心理学者であり、心理社会的発達理論で有名です。
それは、人間が8つの生涯の段階を通じて人格を発達させることを説明し、異なる年齢での精神的および社会的ニーズの対立を強調し、「アイデンティティ危機」という用語の指揮官であることを示しています。
イリクソンの8段階心理社会的発達理論:
1.幼児期:信頼と無信頼（信頼と不信）
2.幼児: Be Yourself vs.Shame and Doubt(自律性vs.恥と疑い)。
3.就学前教育:イニシアチブと罪悪感。
4.学齢期:勤勉vsストレスを感じる（産業vs劣等感）。
5.ティーンズ:アイデンティティと役割の混乱（アイデンティティと役割の混乱）
6.若い成人期:親密さと孤独（親密さと孤立）
7.中年:クリエイティ ブvs停滞（生成性vs停滞）
8.老後:完全なエゴvs.絶望（エゴの誠実さvs.絶望）
Eric Ericssonは、
人生は速い成功や遅い成功で測られるものではありません。
「意味のある方法で人生の各段階を通過することによって測定されます。」
彼は人間の発達を8つのライフステージと表現しました。
それぞれの時代には独自の「人生の問題」があります。
問題を回避したり、時間を先取りしたりすると、
問題は消えません。次のフェーズに進むだけです。
エリック・イリクソンは言った:
あなたが自分自身の人生を急がずに進むことを願っています。
すべての年齢には教訓があり、すべての教訓には価値があるからです。
本当の意味は
人生は準備ができていなければうまくいかない。
あなたは失敗しているのではなく、学んでいるのです。
人生のいくつかの段階は勝つためではなく、「自分自身を理解する」ためのものです。
エリクソンは、その時間を乗り越えるために待つように言ったわけではなく、正直に学び、理解するためにその人生にとどまるように言った。
3つの実用的な心理学的アイデア
1.他人の人生の問題を自分の人生の基準としないでください。
25歳の人々の中には、「本当のアイデンティティを見つけなければならない」という人もいます。
40代の人の中には、「本当に自分の人 生を生きてきたのか?」と自問自答する人もいます。
問題はあなたが遅いと感じるからではありません。
しかし、その年齢の問題をどうやって解決すればいいのかわからないということです。
2.混乱は敵ではありませんが、信号です。
エリクソンの理論では、
「混乱」は成長の一部です。
混乱したり、疲れたり、自信がない場合は、
それはあなたが弱いという意味ではありません。
しかし、それはあなたが移行していることを意味します。
今学ばなければ、人生は後で最初に戻ることを強制します。
エリクソンは、
私たちが勉強しないレッスン。
もっと苦しい形で戻ってきます。
など
•境界線を学ばない→繰り返し傷つく関係に出くわす
・自己受容を学ばないでください→他人からの受容を追いかけて一生を過ごしてください。
それを理解する
人生の問題は、私たちを脆弱にするために生まれてくるものではありません。
しかし、たまたまこう言っています
私たちは人生のある種の学習段階にいます。
あなたが逃げなければ、この教訓は私たちを強くします。
ロールートだ
#重要なことを知る #レモンに従って読む8 #心理学はそれ自体を改善する #心理学 #自己改善 @Lemon8_TH กรุงเทพมหานคร
ถ้าคุณกำลังค้นหา “ทฤษฎีของอีริคสัน 8 ขั้น สรุป” แล้วอ่านไปก็ยังรู้สึกงง ๆ ฉันลองใช้วิธีทำความเข้าใจแบบ “จับคู่ช่วงวัยกับโจทย์ชีวิตของตัวเอง” จะเห็นภาพขึ้นมาก เพราะแก่นของทฤษฎีพัฒนาการทางจิตสังคมของ Erik Erikson ไม่ได้อยากให้เราท่องชื่อขั้น แต่ชวนให้สังเกตว่าแต่ละวัยมีความขัดแย้งทางใจ-สังคมที่ต้องเรียนรู้ให้พอดี วิธีจำสรุปอีริคสัน 8 ขั้นแบบเร็ว: ทุกขั้นคือ “โจทย์” และผลลัพธ์คือ “คุณภาพในใจ” ที่ติดตัวไป 1) วัยทารก ไว้วางใจ vs ไม่ไว้วางใจ → ได้ความรู้สึกปลอดภัย 2) วัยเตาะแตะ เป็นตัวของตัวเอง vs ละอายสงสัย → ได้ความมั่นใจว่าทำเองได้ 3) ก่อนวัยเรียน ริเริ่ม vs รู้สึกผิด → ได้ความกล้าลอง 4) วัยเรียน ขยันหมั่นเพียร vs รู้สึกด้อย → ได้ความภูมิใจในทักษะ 5) วัยรุ่น อัตลักษณ์ vs สับสนในบทบาท → ได้ “ตัวตน” ที่ชัดขึ้น 6) วัยหนุ่มสาว ใกล้ชิด vs โดดเดี่ยว → ได้ความสัมพันธ์ที่ปลอดภัย 7) วัยกลางคน สร้างสรรค์ vs หยุดนิ่ง → ได้ความรู้สึกว่าชีวิตมีคุณค่า/ส่งต่อได้ 8) วัยชรา สมบูรณ์ของอัตตา vs สิ้นหวัง → ได้ความยอมรับชีวิตที่ผ่านมา ฉันชอบเอาทฤษฎีจิตสังคมของอิริคสันมาใช้แบบเช็กอินตัวเอง 3 คำถาม (ใช้ได้ทุกวัย) - ตอนนี้ “โจทย์หลัก” ของฉันคืออะไร: ตัวตน งาน ความรัก ครอบครัว หรือความหมายชีวิต? - ฉันกำลังหนีความขัดแย้งฝั่งไหน: กลัวผิดพลาดจนไม่เริ่ม? หรือรีบพิสูจน์ตัวเองจนลืมฟังใจ? - ถ้าจะก้าวไปขั้นถัดไปแบบไม่เร่งรีบ ฉันต้องเพิ่มอะไร 1 อย่าง: ขอบเขต ความกล้า วินัย หรือความเมตตาต่อตัวเอง? ตัวอย่างเอาไปใช้จริง (อิงจากโจทย์ที่คนค้นหาบ่อย) - ถ้ารู้สึก “ช้ากว่าเพื่อน” ให้ลองมองผ่านขั้นที่ 5–6: เราอาจยังอยู่ช่วงจัดระเบียบตัวตน/ความสัมพันธ์ ไม่ได้แปลว่าล้มเหลว แปลว่าโจทย์กำลังทำงานอยู่ - ถ้าความสัมพันธ์วนลูปเดิม ๆ ให้ย้อนดูเรื่อง “ขอบเขต” (มักเชื่อมกับขั้น 2: autonomy vs shame) ฉันเคยเริ่มจากการพูดความต้องการให้ชัด 1 เรื่องเล็ก ๆ ก่อน แล้วค่อยขยาย - ถ้าหมดไฟงานช่วงกลางคน ให้เช็กขั้น 7: generativity vs stagnation บางทีไม่ได้ต้องเปลี่ยนงานทันที แต่อาจเพิ่มสิ่ง “ส่งต่อ” เช่น สอนน้อง ทำโปรเจกต์ที่มีประโยชน์ หรือทำงานอาสาเล็ก ๆ สรุปสั้นที่สุดของทฤษฎีพัฒนาการของอีริคสัน: เราไม่ได้ต้องผ่านทุกขั้นแบบเพอร์เฟกต์ แค่ค่อย ๆ อยู่กับบทเรียนของวัยนั้นอย่างซื่อสัตย์ พอเข้าใจโจทย์ ชีวิตจะเบาขึ้น และการเติบโตจะไม่ต้องเร่งรีบเหมือนเดิม
