Life battle pictured in the year✨
It exists that since the beginning of 2025,
✨ January-March ✨
I am a woman who has been working in a warehouse selling motorcycle accessories since 2024 until March 2025.
Do everything. From picking up the bill, packing things, flushing the bathroom, babysitting for the child, the owner, the driver took the mother to the market.
"And at the end of March, I decided to leave because my salary never moved me a little more than 12,000 baht." No hello, something can't stop. I have to sell things along after work from 6: 30 to midnight, and on Saturdays of some weeks I go to be a brew boy. Maybe one night is equal to my wages there for 2 days and 3 days. Only not enough. Sunday morning I go to the flea market, I have to wake up from 5: 00 am. Maybe I come back from the brew, I'm 2: 00 am and then 3: 00 am.
Early in the year, it was something terrible.
✨ April ✨
I tried to apply for a small shirt factory in the neighborhood of 5 Nakhon Pathom because I thought I finished my clothes, it should go on. But the conclusion was that I didn't have much to do with sewing in the knowledge of the shirt, so the owner said no to me because I lost time teaching. I only worked there for two weeks.
After that, I was unemployed for about half a month, I still always sold things.
✨ May ✨
I decided to resume a factory in Nongkam, a clothing factory. I went to work there as the head of LINE Manufacturing. I controlled about 60 people, who were then Burmese. A new boy came with me, which we tuned together very hard in the first month. Let's talk about it. But after a while, we became very close. But with the condition that I met the boss with neuralgia, all day insults, all insults. I had to take para pills every day, it was a little too heavy, so I decided to quit, even though there were so many people who loved me. In June, ✨ I really missed the henchmen ✨.
✨ July-September ✨
I applied for a job at 1 Phetchasim. It's another clothing factory. (TAT Limited) Not much from the old place.
Apply to the position of head sewing, but I can't push through the manufacturing research position, which is not with what I am knowledgeable and good at. On the day of the interview, it says that if I am not good at the department that caught down, change the department, try to do it. But when I have to evaluate, I can't push through because I am not good at that job, I can't do as well as I should. So I asked if there is somewhere else to go on in that company, but he is silent and does not feel anything. I stayed until the contract. (I'm not surprised to recruit this position often because the evaluator sucks. If possible, I don't want to advise anyone to go here at all.
And I was unemployed for a full month, unemployed enough to find a job, but while I lost my job, I found my first job, and I started last November.
✨ November ✨
The job I was waiting to ask to hear from other people said that it was very okay and then I came in to ask about the salary as expected.
- I work here for the first week, the first 2 weeks, I feel very comfortable with other places, I do not have to sit and have a headache, stress with the problem of the boss because this job works, who works it, the environment is good, the only stick, the computer likes to freeze, hahaha
- The first month I took a day off because of headaches, recurrent migraines. This month is the second month of work and today I am taking a leave of absence again. Because my illness is not forbidden, right? Now I can only think of myself whether there will be a next job or whether this will be where I work the longest. Want to know why? Look at the picture 555
# What should I do?If not through the pro,
ในบทความนี้เราได้เห็นภาพชัดเจนถึงความพยายามและความมุ่งมั่นในการทำงานของผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องเผชิญกับความลำบากหลาย ๆ ด้าน ทั้งภาระหน้าที่ที่ต้องทำหลากหลาย ตั้งแต่หยิบบิล แพคของ ล้างห้องน้ำ จนกระทั่งดูแลเด็กและขับรถพาเจ้านายไปตลาด เงินเดือนที่ไม่ขยับ และความเหนื่อยล้าทางจิตใจจากการทำงานหนักจนไม่ได้มีเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่ แถมยังต้องทำงานขายของควบคู่หลังเลิกงานและในวันหยุด เรียกได้ว่าชีวิตอยู่ในช่วง "การสู้ชีวิต" อย่างแท้จริง ในช่วงเดือนเมษายน ผู้เขียนยังคงพยายามพัฒนาทักษะและหางานในสายที่เรียนมา แต่กลับพบกับความท้าทายที่ว่าทักษะเฉพาะทางที่มีอาจไม่ตรงกับที่ตลาดงานต้องการ ต้องฝ่าฟันการถูกปฏิเสธและเวลาว่างที่ยังต้องใช้ทำมาหากินอย่างต่อเนื่อง เมื่อเข้าสู่เดือนพฤษภาคม ผู้เขียนได้ตำแหน่งหัวหน้าไลน์ผลิตในโรงงานเสื้อผ้า และต้องรับผิดชอบการจูงใจและจัดการกับลูกน้องหลากหลายวัฒนธรรม แม้ว่าตอนแรกจะมีความยากลำบากในการสื่อสารและเข้าใจซึ่งกันและกัน แต่ก็ทำให้เกิดมิตรภาพและความผูกพันที่แข็งแรง อย่างไรก็ตาม สภาพแวดล้อมการทำงานที่ตึงเครียดและหัวหน้าที่มีพฤติกรรมกดดันหนัก ส่งผลต่อสุขภาพจิตและร่างกายผู้เขียนอย่างมาก จนต้องลาออกเพื่อรักษาสุขภาพ ช่วงกลางปีเป็นช่วงค้นหางานและการเปลี่ยนแปลงในสภาพแวดล้อมการทำงานที่หลากหลายและไม่สอดคล้องกับความรู้ความสามารถที่แท้จริงของผู้เขียน จากการทำวิจัยการผลิตที่ไม่เหมาะสมและไม่ได้รับการสนับสนุนในองค์กร ถึงแม้จะพยายามเต็มที่สุดท้ายก็ต้องออกจากงาน ท้ายที่สุดในเดือนพฤศจิกายน ผู้เขียนได้เจองานที่มีสภาพแวดล้อมดีขึ้น โดยที่ตัวงานไม่น่ากดดันและให้ความเป็นอิสระ แต่ยังมีเรื่องปวดหัวจากโรคไมเกรนและสุขภาพที่ยังต้องดูแล ทำให้ก่อให้เกิดคำถามกับตัวเองว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ทำได้ยาวนานหรือไม่ ทั้งนี้เนื้อหาใน OCR สะท้อนถึงความจริงใจที่ผู้เขียนต้องประสบกับอาการปวดท้องรุนแรงและความจำเป็นต้องลางานเพื่อรักษาตัว ซึ่งเป็นเรื่องธรรมชาติของคนทำงานที่ต้องเผชิญความเจ็บป่วยในขณะที่ยังต้องรักษาภาระหน้าที่ ทำให้เรื่องราวดูมีความสมจริงและจับต้องได้ สำหรับผู้ที่กำลังเผชิญกับสถานการณ์คล้ายกัน การแบ่งปันประสบการณ์ตรงนี้ช่วยให้เห็นว่า แม้จะต้องพบกับความลำบาก ไม่มีใครอยู่คนเดียว และการปรับตัว ความอดทน และการดูแลสุขภาพนั้นสำคัญมากควบคู่กันไป นอกจากนี้ การเข้าใจตัวเอง รู้จุดแข็งและจุดอ่อน รวมถึงการหาสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับตนเองในแง่ของงานและสุขภาพจิต อาจช่วยเพิ่มความยั่งยืนในเส้นทางอาชีพได้มากขึ้น การสู้ชีวิตในปี 2025 จึงไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องของงาน แต่คือการเรียนรู้ชีวิตจริง การดูแลตัวเอง และการสร้างภูมิคุ้มกันทั้งทางกายและใจในโลกปัจจุบันที่เปลี่ยนแปลงรวดเร็วและเต็มไปด้วยความท้าทายต่าง ๆ
