✍🏻"魚を食べる、甘い、ありふれた食べていない。

สำนวนไทย ‘กินคาวไม่กินหวาน สันดานไพร่’ เป็นคำเปรียบเปรยที่มาจากธรรมเนียมการกินอาหารในสังคมไทยโบราณ ซึ่งบ่งบอกถึงความแตกต่างทางชนชั้นและวัฒนธรรมการกินในอดีต คนชั้นสูงมักจะถือว่า การกินของหวานหลังอาหารคาวนั้นเป็นเรื่องสำคัญ ซึ่งเป็นการปิดท้ายมื้ออาหารให้สมบูรณ์แบบและแสดงถึงความพิถีพิถัน ในทางกลับกัน ชาวบ้านทั่วไปมักจะกินแค่ของคาวเพื่อให้รู้สึกอิ่มพอ โดยไม่เน้นกินของหวานจึงเกิดสำนวนนี้ขึ้นมาว่า ‘กินคาวไม่กินหวาน สันดานไพร่’ เพื่อสื่อถึงความเรียบง่ายหรือความไม่พิถีพิถันเหมือนคนชั้นสูง ภาพประกอบในบทความนี้ใช้เทคนิคสีไม้ ซึ่งเป็นวัสดุสร้างสรรค์ที่ช่วยแสดงความอ่อนหวานของขนมไทยและความละเอียดของงานศิลปะ เหมือนเช่นภาพที่สะท้อนการกินของหวานแบบคนชั้นสูงไทยโบราณ นอกจากนี้ การเลือกใช้สีไม้เกรดศิลปินยังช่วยให้ภาพดูมีคุณภาพและความสมจริงมากขึ้น สำนวนนี้ในปัจจุบันแม้ว่าจะไม่ได้ใช้ในความหมายจริงจังหรือดูถูกชนชั้นเหมือนในอดีตแล้ว แต่ยังใช้ในลักษณะหยอกล้อหรือแซวกันอย่างสนุกสนานเมื่อใครสักคนไม่ชอบกินของหวานหลังอาหาร เช่นเดียวกับที่เห็นบ่อยในวงสนทนาหรือในโซเชียลมีเดีย ขนมไทยที่นิยมกินปิดท้ายมื้ออาหาร เช่น ขนมถ้วย ฟักทองเชื่อม หรือลอดช่อง ล้วนมีรสชาติหวานละมุนที่ช่วยเพิ่มความพิเศษให้กับมื้ออาหารและสะท้อนวัฒนธรรมการกินที่หลากหลายของไทย นี่ก็เป็นอีกแง่มุมหนึ่งที่ผู้คนในยุคใหม่ยังคงให้ความสนใจและนำมาใช้ในการสร้างสรรค์เมนูหรือไอเดียในการถ่ายภาพร่วมกับงานศิลปะ เช่น การวาดด้วยสีไม้ เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกอบอุ่นและความเป็นไทย โดยรวมแล้ว สำนวน ‘กินคาวไม่กินหวาน สันดานไพร่’ นอกจากจะเป็นคำที่สะท้อนวัฒนธรรมและชนชั้นแล้ว ยังเป็นตัวอย่างหนึ่งของวิธีที่ภาษาใช้สร้างความสัมพันธ์และความสนุกสนานในสังคมปัจจุบันได้อย่างดี และช่วยให้เราเข้าใจความเปลี่ยนแปลงของวัฒนธรรมและการใช้ชีวิตในแต่ละยุคสมัยได้มากขึ้น