หลายครั้งที่เราพบว่าการเป็นคนที่ใจดีและให้ความช่วยเหลือผู้อื่นมากเกินไป อาจทำให้เรารู้สึกเหนื่อยล้าหรือเจ็บปวดในใจได้เอง ซึ่งจริง ๆ แล้วการใจดีในขอบเขตที่พอดีสำคัญมาก เพราะหากเรามอบหัวใจให้กับคนอื่นจนลืมรักและดูแลตัวเอง อาจส่งผลให้เกิดความเสียใจและความทุกข์ตามมา ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์ตรงว่าการรักษาระยะห่างที่เหมาะสมในความสัมพันธ์ ช่วยให้ทุกฝ่ายได้มีพื้นที่สำหรับพักใจ พื้นที่ในการเติบโต และมีจังหวะพักเพื่อฟื้นฟูตัวเอง การมีพื้นที่สำหรับความหวังดีที่ไม่เกินขอบเขตนี้ ช่วยให้ความสัมพันธ์ยังคงราบรื่น ไม่ล้มเหลวจากความคาดหวังที่ไม่สมเหตุสมผล นอกจากนี้ การตั้งขอบเขตที่ชัดเจนในความสัมพันธ์ยังช่วยให้เราไม่รู้สึกถูกเอาเปรียบหรือรู้สึกว่าใจร้ายเกินไปเมื่อต้องปฏิเสธหรือไม่ยอมตามคนอื่นตลอดเวลา เพราะการใจร้ายเกินไปในบางครั้งนั้นอาจทำลายมิตรภาพและความไว้วางใจที่สร้างมาได้ง่ายๆ ผมว่าแนวคิดนี้เชื่อมโยงกับคำพูดที่ว่า "แคร์คนอื่นได้... แต่อย่าให้ใจเราพัง รักตัวเองได้... แต่อย่าเน้นแก่ตัว" เป็นการเตือนให้เรามีสติในการทำความดีและรักตัวเองในเวลาเดียวกัน การรักษาจุดสมดุลนี้ไม่เพียงแต่ทำให้เรามีความสุขมากขึ้น แต่ยังช่วยให้ชีวิตเราที่เกี่ยวข้องกับคนอื่นเป็นไปอย่างราบรื่นและยั่งยืนมากขึ้นด้วย