เมื่อได้เติบโตขึ้นและมองย้อนกลับไปในวัยเด็ก ผมเชื่อว่าหลายคนคงจะเห็นด้วยว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต เพราะในวัยเด็กนั้น เรามักจะมีความสุขอย่างง่ายดาย ไม่ซับซ้อน ไม่ต้องแบกรับความกดดันจากโลกภายนอก และมีโอกาสได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ผ่านการเล่นและสัมผัสประสบการณ์ใหม่ ๆ อยู่เสมอ ประโยค "เลิกกั๊กแล้วรักก่อน" ที่ปรากฏในบทความเป็นเหมือนคำแนะนำที่สะท้อนถึงการใช้ชีวิตอย่างเต็มที่และจริงใจ โดยไม่ต้องกั๊กหรือกังวลกับเรื่องรอบข้างมากเกินไป การเปิดใจรับสิ่งต่าง ๆ ด้วยความรักและความตั้งใจจริง จะช่วยทำให้เราเข้าใจและเติบโตได้อย่างมีคุณภาพมากขึ้น ตัวผมเองในช่วงวัยเด็กชอบการได้วิ่งเล่นกับเพื่อน ๆ และไม่ค่อยคิดมากเรื่องปัญหาในชีวิต ทุกอย่างดูเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความสนุกสนาน แต่เมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือการรักษาความสุขเหล่านั้นด้วยการไม่เก็บกังวลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ มากเกินไป รวมถึงการให้อภัยและรักตัวเองอย่างไม่เงื่อนไข ซึ่งนั่นเป็นการนำบทเรียนจากวัยเด็กมาปรับใช้ในชีวิตประจำวัน สุดท้ายนี้ อยากชวนทุกคนมองย้อนกลับมาที่ตัวเองว่ามีช่วงเวลาไหนในวัยเด็กของคุณที่ทำให้คุณยิ้มได้ไม่รู้ลืม และลองนำความรู้สึกนั้นมาเติมเต็มในชีวิตปัจจุบัน ด้วยการปล่อยวางและ "เลิกกั๊กแล้วรักก่อน" อย่างเต็มที่ เพื่อเติมเต็มความสุขและความสงบในใจที่แท้จริง