เยี่ยมพ่อผ่านลูกกรง
เห็นข่าวเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ..
แล้วก็นึกถึงชีวิตตอนวัยเด็ก
ผ่านมาจะ 40 ปีแล้วยังจำได้ไม่ลืมเลือน..
พ่อทำความผิด โดนลงโทษให้ติดคุก 20 ปี
เราไปเยี่ยมพ่อผ่านลูกกรงอยู่หลายปี
เด็กน้อยวัย 8 ขวบ ยังไม่ได้รู้สึกอะไรมากในวันนั้น
แค่ดีใจทุกครั้งที่จะได้ไปเจอพ่อ
แม้ต้องผ่านลูกกรงก้อตาม
จนผ่านมาได้เกือบ 3 ปี..พ่อป่วยหนัก
ต้องรักษาอยู่ในโรงพยาบาลของเรือนจำ
แม่พยายามทำเรื่องขอเข้าไปเยี่ยม
แต่ได้รับอนุญาตยากมาก
จนวันหนึ่งได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมที่ ร.พ.
เค้าคงอนุญาตเพราะให้ไปสั่งลา..แต่เราไม่รู้
ได้แต่ดีใจที่ได้ไปเยี่ยมพ่อตามประสาเด็ก
วันนั้นภาพที่เราเห็น...
จากพ่อตัวอ้วนใจดี อารมณ์ดี เป็นคนตลก
กลายเป็นคนแก่ ตัวดำ ผอม แห้งเหลือแต่กระดูก
นัยน์ตาเศร้า ปากเบี้ยว นอนติดเตียง ลุกขึ้นมานั่งเองยังไม่ได้
พยายามยิ้มทักทาย คุยกับลูก เหมือนคนอารมณ์ดี ทำตัวปกติ แต่พูดไปพลางแล้วก็..
ใช้มือที่อ่อนแรงเช็ดน้ำลายที่ไหลโดยควบคุมไม่ได้ไปพลาง
เราเห็นพ่อแล้วก็เอาแต่ร้องไห้
แม่เรียกให้เราไปป้อนข้าวพ่อ
แต่เด็กอายุ 11 ปีในวันนั้น..เอาแต่ร้องไห้หนักและส่ายหัว
จนกระทั่ง..อาพาเราออกจากห้องผู้ป่วย
เพราะเราร้องไห้หนักมาก และพ่อก็เริ่มร้องไห้ตามแล้ว
ได้ยินเสียงพ่อแว่วมา..ก่อนที่จะเดินออกจากห้องว่า
"แม่ไม่ต้องไปสั่งลูกหรอก..ลูกไม่อยากทำก็อย่าบังคับ"
คราวนี้เรายิ่งร้องไห้หนักไปอีก..แต่ก็เดินออกมาจากห้อง
นั่นเป็นภาพสุดท้าย และครั้งสุดท้าย ที่ได้เจอพ่อ
เพราะพอออกมาแป๊บเดียวก็หมดเวลาเยี่ยม
เราได้แค่มองพ่อ ผ่านกระจกเข้าไปแล้วร้องไห้
ไม่ได้แม้กระทั่งเข้าไปบอกลา
กลับมาบ้าน..รู้สึกผิดที่ทำอย่างนั้นอยู่หลายวัน
คิดว่า ถ้าได้เข้าไปเยี่ยมอีกครั้ง..จะเข้าไปป้อนข้าวพ่อ
และจะบอกว่า ขอโทษ..วันนั้นไม่ได้รังเกียจ แต่เสียใจ
จะบอกพ่อว่า รักพ่อแค่ไหน จะกอดพ่อให้แน่นๆ
บอกไม่ต้องห่วงนะ หนูจะตั้งใจเรียน กลับก่อนนะพ่อ
ไว้มาเยี่ยมใหม่นะจ๊ะ..รักพ่อนะ
กลายเป็นว่าไม่กี่วันต่อมา
เราเป็นคนรับสายโทรศัพท์ที่บ้านด้วยตัวเอง
ว่าพ่อจากไปแล้ว..
จนทุกวันนี้ยังโทษตัวเองว่า
ถ้าวันนั้นเราจะเข้าไปกอดพ่อ บอกรักพ่อ ป้อนข้าวพ่อ
พ่ออาจจะอยู่ได้นานกว่านี้ เพราะได้กำลังใจจากลูกบ้าง
พ่อไม่ต้องจากไปด้วยความรู้สึกเดียวดายคนเดียว
อย่างน้อยจะได้รู้ว่า มีคนที่เสียใจกับการจากไปของเค้า
ทุกวันนี้เวลาทุกข์ใจบอกพ่อผ่านฟ้าว่า
"ไว้วันนึงค่อยเจอกันใหม่นะพ่อ มารอรับลูกที่ปลายอุโมงค์
ให้ลูกได้กอดและขอโทษ ได้บอกว่ารักและคิดถึงแค่ไหน
แต่ขอเลี้ยงลูกให้โต ปกป้อง คอยบอกรักให้เค้าเป้นเด็กอบอุ่น
ไม่ขาดความรักเหมือนหนูก่อนนะ เค้าจะได้มีจิตใจที่เข้มแข็ง
ใช้ชีวิตได้ดีกว่าหนูนะ..รอก่อนนะพ่อ วันนี้หนูเหนื่อยมากๆ
แต่ต้องอดทนเพื่อลูก อีกไม่นานหรอก..พ่อ.เราคงได้เจอกัน.
**ชาตินี้.. อาจไม่ได้เป็นลูกที่ดี แต่ขอเป็นแม่ที่ดี..❤️
การเยี่ยมเยียนผู้ต้องขังในเรือนจำเป็นเรื่องที่มีความสำคัญอย่างมากต่อทั้งผู้ต้องขังและครอบครัว เพราะการได้พบหน้าและพูดคุยกัน แม้เป็นการผ่านลูกกรงหรือมีข้อจำกัด ก็ช่วยส่งเสริมกำลังใจให้แก่ผู้ต้องขังได้อย่างมาก ในกรณีของเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ ก็มีการเปิดให้ญาติผู้ต้องขังสามารถจองเยี่ยมได้ในช่วงเวลาที่กำหนด เช่น วันที่ 13-27 ธันวาคม 2567 ซึ่งเป็นโอกาสที่ครอบครัวจะได้พบปะกันมากขึ้น แม้จะมีข้อจำกัดด้านเวลาและการเข้าชมเนื่องจากมาตรการรักษาความปลอดภัย สำหรับเด็กที่ต้องไปเยี่ยมพ่อแม่ในเรือนจำ สิ่งสำคัญคือต้องเตรียมจิตใจและได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวเพื่อช่วยรับมือกับความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นความเศร้า ความสับสน หรือความหวัง นอกจากนี้ การสื่อสารอย่างเปิดเผยและให้กำลังใจ เป็นสิ่งที่จะช่วยให้เด็กและผู้ต้องขังเข้าใจและผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างเข้มแข็ง อีกประเด็นที่น่าสังเกตคือความสำคัญของการดูแลสุขภาพผู้ต้องขัง เมื่อมีอาการเจ็บป่วย มีโรงพยาบาลภายในเรือนจำที่ให้การรักษา ซึ่งญาติอาจต้องผ่านขั้นตอนการอนุญาตที่เข้มงวดก่อนจะได้เข้าไปเยี่ยมในสถานพยาบาลของเรือนจำ แม้จะเป็นโอกาสสุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริงและความรู้สึกเสียใจด้วยความเข้าใจ สุดท้ายนี้ เรื่องราวสะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าของความรักความผูกพันระหว่างพ่อแม่และลูก ที่แม้จะถูกขวางด้วยกำแพงและลูกกรง แต่ความรู้สึกและความผูกพันยังคงอยู่ไม่เสื่อมคลาย การส่งข้อความถึงพ่อผ่านฟ้า ท่ามกลางความทุกข์และความเหนื่อยล้า คืออีกวิธีหนึ่งว่าสายใยรักนั้นไม่มีวันสิ้นสุด และเราสามารถเก็บความทรงจำดีๆ ไว้เป็นแรงผลักดันให้ก้าวเดินต่อไปในชีวิต
