魂のない人間の信念。
SoullessまたはNPC
人間の中には自分自身の心や魂を持っていない、またはSollesやNPCであるという信念は、私たちの世界がコンピューターゲームのような大きな幻想であるという信念に基づいています。この幻想システムの目的は、魂を持つ人間がそれに閉じ込められ、永遠にそこに送り込まれることです。NPCまたはSollesは幻想システムのメカニズムであり、人間が霊的な目標を追求するときに抵抗するために、NPCなどの魂を持つ人間の目覚めを破壊し、隙間を埋めるために使用されます。
これらの信念体系において、NPCは自分自身のアイデアを持たず、意識や思考を欠き、幻想的なシステムや権威の指示に疑問を持たずに従います。これらは従来の反応によって観察され、魂を持つ人間の活気ある複雑さを欠いています。一部の人々は、NPCが幻想 的なシステムの外側の魂や宇宙とのつながりを欠いているか、魔法の知識から切り離されていると言います。一部の人々は、NPCが思考知識を発展させる可能性がわずかにあると言いますが、魂を持たないタイプもあり、これは全人類の90%を占める可能性があります。
私たちの意見では、正直に言って、世界が本当にNPCを持っているかどうかはわかりませんが、私たちはSollesまたはNPCへの信念を、自分自身の内面世界へのアクセスと他人の内面世界へのアクセスの不可能性から主に派生していると見ています。私たちは他人が何を考えているかを直接認識することはできません。私たちは、他の人々が私たちほど複雑で創造的で自己意識が高く、権威に疑問を持っていないと思いがちですが、私たちは彼らがそれらを表現するだけでしか他の人々を知らないため、それを示さないかもしれません。それ自体の鋭い側面は、マナーを維持すること、十分に親密に感じないこと、または話すことや異常と認識されることが高い代償を払わなければならない社会において、避けられることを心配することで
簡単な例として、私たちは理想の世界について話し、社会問題、夢、社会状況や苦悩に関する質問を友達と解決しますが、しばしば他の友達と天気や食事の有無について話します。私たちが知る限り、それは私たちが半分NPCであるからではなく、もう半分には魂があるからですが、発言することを恐れないからです。私たちは、想像上の世界やこの世界が到達すべき最高の理想についてであっても、すべてを静かに保つことを学びます。私たちは他の人に話して 理解されなかったため、大きな議論をして、それを一般人が受け入れられる範囲まで下げようとすることをやめました。最終的に、私たちは誰にも私たちの究極の夢を完全に話しませんでした。私は記事を書きましたが、完全な理想を書いていませんでした。私たちは
しかし、私たちの考えを受け入れない他の人々は、直接私たちに圧力をかけようとしているわけではありません。おそらく、私たちの意見と彼らの不一致の結果かもしれません。それは彼ら自身の価値観の結果であるか、彼らが自分たちの考えを言う勇気がないためかもしれません。多くの場合、彼らが私たちの意見を受け入れることは、彼らが私たちと変わらない精神、複雑な心を持っていることを示すかもしれません。しかし、社会を改善するためには、他人を悩ませない限り、人々の違いを受け入れる必要があります。一部の人々はトラブルを引き起こすリスクを冒す傾向があるかもしれませんが、彼らのアイデンティティに圧力をかける代わりに、状況に応じて反応し、ポジティブな強化を行う必要があります。例えば、彼女は持久力に非常に優れています。(あなたが邪悪で不道徳だと考える行動の名前を入力してください)彼女が永遠に良い人であり、このような良い人であることを願っています。私たちは自制心を良い人のような美徳として自動的に評価すべきです。ある時点で、自制心が社会をポジティブに見せないという感覚があるかもしれないという二分法を減らすために。
私たちは、ソレスへの信念が他の人々を非人間的にするため、危険だと考えています。それは社 会との切断、思いやりの欠如、自分自身を他人よりも優れていると見なすこと、そして他人を本当に知らなくても他人を判断することにつながります。自分自身の中の世界を他人の世界と比較できない場合、私たちはNPCでないことを確信することができません?
ถ้าตอบแบบตรงตัวก่อนเลย: soulless แปลว่า “ไร้วิญญาณ” (หรือ “ไม่มีจิตวิญญาณ”) มักใช้ได้ทั้งความหมายเชิงตรงและเชิงเปรียบเทียบ เช่น บรรยากาศที่ดูเย็นชา ไม่มีชีวิตชีวา หรือการกระทำที่เหมือนไม่มีหัวใจ ส่วนคำว่า NPC มาจากเกม (Non‑Player Character) คือ “ตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น” ที่ถูกโปรแกรมให้พูด/ทำตามแพตเทิร์นเดิมๆ พอคำนี้ถูกยืมมาใช้ในโลกออนไลน์ บางคนเอาไปเรียกคนที่ดู “ทำตามระบบ” “ไม่ตั้งคำถาม” หรือ “ตอบสนองเหมือนสคริปต์” ซึ่งพอผูกกับความเชื่อแบบโลกเป็นซิมูเลชั่น/เมทริกซ์ ก็จะกลายเป็นแนวคิดว่า “มีคนจำนวนหนึ่งเป็น soulless NPC” ทำหน้าที่เติมเต็มฉากในเกมชีวิต แต่จากประสบการณ์ส่วนตัว เรารู้สึกว่าคำอธิบายที่ทำให้แนวคิดนี้ดู “น่าเชื่อ” คือมันอาศัยช่องว่างในการรับรู้ของเราเอง: เราเข้าถึงโลกภายในของตัวเองได้ละเอียดมาก แต่เราเข้าถึงโลกภายในของคนอื่นไม่ได้แบบเรียลไทม์ เราเลยเผลอสรุปจาก “สิ่งที่เขาแสดงออก” ว่าเขาไม่มีความลึก ไม่มีความคิด หรือไม่มีวิญญาณ ทั้งที่จริงๆ คนจำนวนมากแค่เลือกไม่แสดงออก ลองนึกภาพเวลานั่งคุยกับคนสองกลุ่ม: กับบางคนเราคุยเรื่องความฝัน อุดมคติ จิตวิญญาณ หรือคำถามใหญ่ๆ ได้ แต่กับบางคนเราคุยได้แค่เรื่องทั่วๆไป เช่น กินข้าวหรือยัง งานยุ่งไหม อากาศเป็นยังไง มันไม่ได้แปลว่าอีกฝ่ายเป็น NPC เสมอไป บางทีเป็นเพราะ “พื้นที่ไม่ปลอดภัยพอ” “ยังไม่สนิท” หรือ “เรากลัวถูกมองแปลก” เลยลดระดับความจริงของตัวเองลง (และเขาเองก็อาจทำแบบเดียวกัน) ถ้าจะใช้คำว่า “วิญญาณ” ในความหมายกว้างๆ แบบที่คนค้นหากันบ่อย วิญญาณอาจหมายถึงส่วนที่รับรู้ มีตัวตน มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความหมายในชีวิต หรือความเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวเรา ไม่ว่าจะมองแบบศาสนา ปรัชญา หรือจิตวิทยา คำถามสำคัญคือ: ต่อให้เราเชื่อเรื่องวิญญาณจริง เราก็ยัง “พิสูจน์จากภายนอก” ได้ยากมากว่าใครมีหรือไม่มี สิ่งที่เรากังวลที่สุดของความเชื่อ soulless NPC คือมันทำให้เราลดทอนความเป็นมนุษย์ของคนอื่นได้ง่ายมาก พอเราแปะป้ายว่าใคร “ไม่มีวิญญาณ” เราจะเริ่มขาดความเห็นอกเห็นใจ มองตัวเองเหนือกว่า และปิดโอกาสในการทำความเข้าใจความซับซ้อนของเขา สุดท้ายมันย้อนกลับมาหาเราได้ด้วย—เพราะถ้าตัดสินคนอื่นจากพฤติกรรมภายนอก แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงว่า “เราจะไม่ถูกมองว่าเป็น NPC” ในสายตาคนอื่นเช่นกัน ถ้าอยากใช้แนวคิดนี้แบบไม่ทำร้ายใคร เราว่าลองเปลี่ยนจากการ “ตัดสินตัวตน” เป็นการ “สังเกตพฤติกรรมและบริบท” แทน เช่น คนนี้อาจกำลังเครียด อาจเคยถูกลงโทษเมื่อพูดต่าง อาจมีค่านิยมไม่เหมือนเรา หรืออาจยังไม่ไว้ใจพอจะเผยโลกข้างใน การเผื่อใจแบบนี้ทำให้คุยกันได้จริงมากกว่า และยังรักษาความเป็นมนุษย์ของกันและกันไว้ด้วย
