เมื่อป่าสมบูรณ์... จึงมีสัตว์ป่าหลากหลาย

หลายคนอาจเคยได้ยินคำว่า “พื้นป่า” แล้วนึกภาพไม่ออกว่าคืออะไร สำหรับเรา พื้นป่าคือชั้นล่างสุดของป่า ตั้งแต่ดิน ใบไม้ทับถม เศษกิ่งไม้ ซากพืชซากสัตว์ ไปจนถึงพืชเตี้ย ๆ และเห็ดรา ซึ่งทั้งหมดนี้ทำหน้าที่เหมือน “ครัว” และ “ห้องอนุบาล” ของระบบนิเวศเลยก็ว่าได้ สิ่งที่ทำให้พื้นป่าดูมีชีวิต คือการหมุนเวียนธาตุอาหาร ใบไม้ที่ร่วงลงมาไม่ได้เป็นแค่ขยะธรรมชาติ แต่ค่อย ๆ ย่อยสลายกลายเป็นฮิวมัส ทำให้ดินร่วนซุย อุ้มน้ำได้ดี และเป็นแหล่งอาหารของแมลง ไส้เดือน จุลินทรีย์ พอแมลงชุก ก็กลายเป็นอาหารให้สัตว์เล็ก ๆ ต่อเนื่องไปถึงสัตว์ขนาดใหญ่ นี่แหละเหตุผลที่เวลาเราเห็นสัตว์ป่าหลากหลาย มักสะท้อนกลับมาว่า “พื้นป่า” และป่าโดยรวมยังสมบูรณ์ ในผืนป่าอนุรักษ์อย่างอุทยานแห่งชาติบางลาง (Bang Lang National Park) จ.ยะลา ความสมบูรณ์ของพื้นป่ามักสังเกตได้จาก 3 อย่างง่าย ๆ คือ 1) มีชั้นใบไม้ทับถมพอดี ไม่โล่งจนเห็นดินแข็ง ๆ 2) มีความชื้นและร่มเงาสม่ำเสมอ เพราะเรือนยอดป่าปกคลุมดี 3) มีร่องรอยสัตว์ เช่น รอยเท้า รอยขุ้ยดิน รอยคุ้ยหาอาหาร หรือเสียงนกและแมลงที่คึกคัก โดยเฉพาะช่วงเช้าและเย็น ถ้าใครตั้งใจไปชมธรรมชาติ แนะนำให้ “ดูพื้นป่าก่อนดูสัตว์” เพราะพื้นป่าเป็นตัวบอกสุขภาพของป่าที่ดีมาก ๆ ลองสังเกตใบไม้ผุ ๆ เห็ดเล็ก ๆ ตามท่อนไม้ผุ หรือรอยทางสัตว์เลียบลำห้วย (อย่าเดินออกนอกเส้นทางนะคะ/ครับ) แล้วค่อย ๆ มองรอบตัว จะมีโอกาสเห็นสัตว์ป่ามากขึ้นโดยไม่ต้องส่งเสียงหรือรบกวนเขา อีกข้อที่อยากชวนช่วยกันคือ อย่าเก็บใบไม้ กิ่งไม้ เห็ด หรือสิ่งมีชีวิตกลับบ้าน เพราะสิ่งเล็ก ๆ บนพื้นป่านี่แหละคือหัวใจของความอุดมสมบูรณ์ และเป็นเหตุผลที่สัตว์ป่าหลากหลายยังอยู่ร่วมกันได้ในผืนป่าอย่างอุทยานแห่งชาติบางลาง ยะลา