ว่าด้วยเรื่องการ Healing
เราไม่ต้อง healing อยู่ตลอดเวลาก็ได้
เราไม่ได้ต้องอยู่ระหว่างการเยียวยาบาดแผลใดบาดแผลหนึ่งอยู่ตลอดเวลา
ฉันหมกมุ่นอยู่กับการเยียวยาตัวเองมาพักใหญ่จนในที่สุดก็เข้าใจว่า...
เราไม่ได้ต้องสมบูรณ์เพื่อที่จะเป็นมนุษย์
ศิลปะแห่งการเป็นมนุษย์ก็คือการเป็นสิ่งๆนี้
ที่รูปทรงบิดๆเบี้ยวๆ
แหว่งตรงนั้น เว้าตรงนี้
ไม่สมบูรณ์แบบ
และเรียนรู้ที่จะ appreciate มันเห มือนที่เรา appreciate งานศิลปะที่เราไม่ค่อยเข้าใจซักชิ้นนึง
เรามีความสุขได้เลยโดยที่ไม่ต้องเป็นประติมากรรมชั้นยอด
แค่เป็นรูปทรงแหว่งๆนี้ก็มีความสุขได้แล้ว
แค่อยู่กับตรงนี้ ตอนนี้ และเป็นเราอย่างที่เราเป็นจริงๆ.
ในชีวิตประจำวัน หลายคนอาจรู้สึกกดดันกับการคิดว่าตัวเองต้อง healing หรือเยียวยาบาดแผลในใจอยู่เสมอ แต่มุมมองนี้อาจทำให้เราหมกมุ่นจนลืมไปว่าสิ่งสำคัญคือการยอมรับตัวเองในทุกๆ ด้าน แม้บางครั้งเราจะมีแผลใจหรือความไม่สมบูรณ์แบบก็ตาม ความคิดที่ว่า "you are so loved! Healing ที่จริงใช่" สะท้อนให้เห็นว่าการ healing ไม่ใช่จุดหมายปลายทางเดียวในการใช้ชีวิต แต่เป็นกระบวนการที่ช่วยให้เรารู้จักรักและเห็นคุณค่าของตัวเราเองในแบบที่เป็นอยู่จริงๆ การ healing ที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องหมายถึงการเปลี่ยนแปลงตัวเองให้สมบูรณ์แบบ แต่เป็นการ appreciate รูปทรงบิดๆ เบี้ยวๆ ของตัวเองเหมือนกับที่เราชื่นชมงานศิลปะที่ไม่สมบูรณ์แบบแต่เต็มไปด้วยความงามในแบบเฉพาะตัว การยอมรับตัวเองในตอนนี้ ช่วยให้เรามีความสุขโดยไม่ต้องรอให้ตัวเองเป็นประติมากรรมชั้นยอด และสามารถปลดปล่อยความกังวล ความเครียดจากความต้องการความสมบูรณ์แบบ ซึ่งจะช่วยเสริมสร้างจิตใจให้แข็งแรงและมีสุขภาพจิตที่ดีขึ้นได้ ดังนั้นHealing ไม่ใช่ภาพจำกัดว่าเราต้องแก้ไขความเจ็บปวดหรือทุกข์ใจอยู่ตลอดเวลา แต่คือศิลปะการเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบในความไม่สมบูรณ์แบบ เป็นการรู้จักรักและดูแลตัวเองอย่างแท้จริงในทุกช่วงเวลาของชีวิต
