Man Child🦄
คุณเคยเจอใครที่พูดเก่ง มีไอเดียเจ๋งๆ หรือมีความฝันที่ฟังแล้วต้องร้องว้าวบ้างไหมครับ คนประเภทที่ว่าถ้านั่งฟังเขาเล่าแผนธุรกิจหรือโปรเจกต์ศิลปะ คุณอาจจะคิดในใจเลยว่าคนนี้ต้องไปได้ไกลแน่ๆ แต่เชื่อมั้ยครับว่าพอเวลาผ่านไปสักพัก เรากลับพบว่าเขายังอยู่ที่เดิมเหมือนตอนวันแรกที่รู้จัก
นี่คือสภาวะทางจิตวิทยาที่เขามักเรียกว่า Man Child หรือ Peter Pan Syndrome ซึ่งมันไม่ได้แปลว่าเขาขี้เกียจหรือโง่นะครับ แต่อยู่ที่ว่าเขากำลังใช้ความเป็นเด็กในตัวมาเป็นเกราะป้องกันเพื่อหนีจากโลกความจริงมากกว่า คือพอคิดดูดีๆ มันก็น่าเศร้านะครับ เพราะคนกลุ่มนี้มักจะติดอยู่กับคำว่าสักวันหนึ่ง เขาพูดถึงอนาคตที่สวยหรูได้ตลอดเวลา แต่ไม่เคยเริ่มทำอะไรในวันนี้เลย เพราะเขากลัวความธรรมดา กลัวการต้องเริ่มต้นใหม่ หรือต้องยอมรับคำวิจารณ์จากคนอื่น
คาร์ล จุง นักจิตบำบัด เคยอธิบายไว้คมมากครับว่าคนกลุ่มนี้กำลังใช้ชีวิตแบบชั่วคราว หรือ Provisional Life เหมือนนักแสดงที่มัวแต่ซ้อมใหญ่ไม่เลิก แต่ไม่ยอมเปิดม่านเล่นจริงสักที เพราะกลัวว่าถ้าลงมือทำแล้วมันไม่สมบูรณ์แบบ ศักยภาพในจินตนาการที่เขาสร้างไว้จะพังทลายลง ตรงนี้ผมว่ามันเป็นกับดักของคำว่าพรสวรรค์ครับ หลายคนเคยถูกชมว่าเก่งมาตั้งแต่เด็ก จนลึกๆ กลัวการเป็นคนธรรมดา กลัวการเริ่มต้นจากศูนย์ การไม่ออกไปลงมือทำอะไรเลยจึงกลายเป็นวิธีป้องกันตัวเองที่ดีที่สุด เพราะศักยภาพที่ยังไม่ถูกใช้คือสิ่งเดียวที่ไม่มีวันล้มเหลว
แต่ความจริงมันโหดร้ายกว่านั้นครับ เพราะการเติบโตคือการเลือกเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งแล้วยอมทิ้งอีกทางไป แต่คนกลุ่มนี้มักพยายามเก็บทุกทางเลือกไว้ให้ตัวเอง สุดท้ายเลยกลายเป็นว่าชีวิตไม่เคยเดินไปถึงไหนเลยจริงๆ แล้วยิ่งไปกว่านั้นคือการที่เขามักใช้ความไม่ยุติธรรมของระบบเศรษฐกิจมาเป็นข้ออ้าง เพื่อจะได้ไม่ต้องเลือกทำอะไรเลย ซึ่งสุดท้ายแล้วมันก็คือการปล่อยให้ความกลัวขโมยเวลาชีวิตของตัวเองไปอย่างน่าเสียดาย
ทีนี้พอเป็นเรื่องความสัมพันธ์ มันก็จบลงอีหรอบเดิมครับ ช่วงแรกๆ เขาอาจจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจมาก แต่พอชีวิตคู่ต้องเจอกับความรับผิ ดชอบ หรือกิจวัตรน่าเบื่อๆ เขาก็เริ่มอึดอัดเพราะรู้สึกว่าขอบเขตของความรักกำลังรัดตัว เขาเลยเลือกที่จะหายไปหรือ Ghosting เพื่อไปเริ่มความสัมพันธ์ใหม่ในแอปหาคู่เรื่อยๆ เพื่อเลี่ยงการเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเป็นจริง
ส่วนตัวผมว่าการออกจากวงจรนี้มันน่าสนใจมากครับ เพราะมันไม่ใช่การฆ่าเด็กในตัวให้ตายไปหรอก แต่คือการนำวินัยของผู้ใหญ่มาจับมือกับความช่างฝันของเด็กคนนั้นต่างหาก มันคือความกล้าที่จะยอมรับว่าเราอาจจะห่วยในวันนี้ เราอาจจะไม่มีอะไรพิเศษเลย แต่เราจะลงมือทำมันซ้ำๆ เหมือนคนธรรมดาที่ขยันขันแข็งคนหนึ่ง ไม่ต้องรอเวอร์ชันที่ดีที่สุดหรอกครับ เพราะสุดท้ายแล้วศักยภาพที่สวยงามในจินตนาการ ก็เทียบไม่ได้เลยกับผลงานที่อาจจะมีรอยขีดข่วนบ้าง แต่เป็นสิ่งที่เราได้ลงมือสร้างมันขึ้นมาจริงๆ ในโลกใบน ี้
จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยพบเจอคนในลักษณะ Man Child นี้หลายคน ซึ่งแม้พวกเขาจะเต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์และความฝันที่น่าตื่นเต้น แต่สิ่งที่ขาดกลับเป็นการลงมือทำจริงอย่างต่อเนื่อง ในฐานะที่ได้ทำงานร่วมกับคนกลุ่มนี้มา ผมสังเกตว่าเขามักจะกลัวความล้มเหลวและคำวิจารณ์มากที่สุด ส่งผลให้ไม่กล้าเริ่มต้นลงมือทำงานที่จริงจัง การซ้อมใหญ่แบบไม่มีวันจบที่คาร์ล จุงพูดถึงนั้นสะท้อนถึงความกลัวที่ลึกซึ้งในใจของพวกเขา อีกเรื่องที่สำคัญคือ การยอมรับในตัวเองว่าอาจจะไม่ได้เก่งที่สุดหรือสมบูรณ์แบบตั้งแต่เริ่มต้น แต่อย่างน้อยการลงมือทำซ้ำๆ เป็นการสร้างประสบการณ์และพัฒนาตัวเอง ซึ่งเป็นหนทางที่ช่วยเปลี่ยนความฝันให้กลายเป็นผลงานจริงๆ ในเรื่องความสัมพันธ์ผมก็เคยเห็นว่าคนกลุ่มนี้มักเลี่ยงการเผชิญหน้ากับความรับผิดชอบ และเลือกทางออกง่ายๆ อย่างการ Ghosting ซึ่งในระยะยาวจะส่งผลลบต่อทั้งคู่และตัวเอง สุดท้ายผมเชื่อว่า Man Child ไม่ใช่คำตัดสินที่ลบ แต่เป็นโอกาสให้เราเข้าใจและช่วยเหลือกันผ่านการสนับสนุนให้เขาหรือเธอเรียนรู้การผสมผสานความฝันไว้กับการสร้างวินัยที่ดีในชีวิตประจำวัน เพราะนั่นคือหนทางสู่ความสำเร็จและความสุขที่แท้จริง
