✨ถ้าวันหนึ่งโลกของเรามืดสนิท?

ระหว่างทางกลับห้อง…มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เรากลับมามองชีวิตใหม่อีกครั้ง

คือวันที่ 18 มี.ค 2569 ที่ผ่านมา เราไปทำบุญอาบน้ำมนต์ที่วัดบางชัน ตอนประมาณ 7 โมง จนทุกอย่างเสร็จก็ประมาณ 10 โมง ...

จริงๆมันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมาก ก็วันธรรมดาวันหนึ่ง เราก็นั่ง bts สายสีชมพูจากสถานีวัดบางชันมาลงที่ สถานี่หลักสี่เป็นปกติ...

บนรถไฟฟ้าสายสีชมพูส่วนมากคนที่ต่อรถไฟไปลงที่วัดพนะศรีมหาธาตุฯซะส่วนใหญ่ เพราะเป็นจุดต่อไปยัง BTS สายสีเขียว

คนก็เยอะบ้าง น้อยบ้าง

เสียงประกาศดังเป็นระยะ

ทุกอย่างมันก็…ปกตินะ

แต่...มีอยู่ช่วงหนึ่ง

ที่สายตาเราไปหยุดอยู่ที่ “ผู้ชายสองคน”

คุณลุงทั้ง 2 (ในภาพ) เป็นคนตาบอด

คนนึงเป็นลุง อีกคนเหมือนจะเป็นเพื่อนหรือคนรู้จัก

เขากำลังคุยกันพรางหัวเราะเบาๆไปด้วย (ไม่รู้ว่าลุงคุยอะไรกันนะ แต่ดูเขามีความสุขกันมาก..)

พูดไปสลับหัวเราะเบาๆ

เขาคุยกัน เหมือนโลกตรงนั้นมันมีแค่เขาสองคน

เราเงียบไปเลยเพราะว่า...

ไม่รู้ทำไมคือพอได้มองภาพนั้นแล้ว…มันสะเทือนเข้ามาข้างในใจแบบอธิบายไม่ถูก

เราที่นั่งอยู่ตรงข้ามลุงทั้ง2

ดวงตาเรามองเห็นทุกอย่าง

แต่ในหัวเรากลับมีคำถามขึ้นมาว่า..

“ถ้าวันหนึ่ง…โลกของเรามืดลงแบบเขา

เราจะยังหัวเราะแบบนั้นได้ไหมวะ?”

"เราจะยังคุยกับใครสักคน

โดยไม่ต้องสนใจสายตาคนอื่นได้ไหม"

"เราจะยังรู้สึก “โอเคกับชีวิต” ได้หรือเปล่า

ถ้าเราไม่มีสิ่งที่เราคิดว่า ‘จำเป็น’ ในวันนี้

หรือว่าบางที…เราอาจใช้ชีวิตยากเกินไปรึป่าว?

- เราบ่นเรื่องงาน

- บ่นเรื่องเงิน

- บ่นเรื่องคน

- บ่นแม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ ที่แทบไม่มีผลอะไรกับชีวิตจริงๆ

✓ ทั้งที่ความจริงแล้ว

เรา “มองเห็น” ทุกอย่าง

เรา “เลือกได้” หลายอย่าง

เรายังมีโอกาสอีกเยอะมาก

"แต่เรากลับไม่มีความสุข…เท่าคนที่มองไม่เห็นอะไรเลย"

ภาพของลุงคนนั้นสอนเราแบบไม่ต้องพูดอะไร

เอ่อเนาะ จริงๆความสุขมันไม่ได้มาจาก ว่าโลกให้เราครบแค่ไหน

แต่มันมาจากว่า…

“เรายอมรับโลกที่เราอยู่ได้แค่ไหน”

เขาไม่ได้เลือกให้ตัวเองมองไม่เห็น

แต่เขาเลือกได้ว่า…จะใช้ชีวิตแบบไหนกับสิ่งที่มี

เราลองถามตัวเองดูเงียบๆ ก็ได้นะ

ถ้าวันหนึ่งเราต้องเสียบางอย่างไปจริงๆ

- เราจะยังรักชีวิตอยู่ไหม

- เราจะยังหัวเราะได้ไหม

โดยไม่ต้องรอให้ทุกอย่างมันพร้อมก่อน

หรือจริงๆ แล้ว

ตอนนี้เรามีครบแล้ว…แต่แค่ยังไม่เคย “พอ”กันนะ

บางทีคำตอบมันอาจจะไม่ต้องยิ่งใหญ่

แค่อยู่กับวันนี้ให้มากขึ้น

เลิกกังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิด

แล้วค่อยๆ ยอมรับสิ่งที่มันเป็น

ชีวิตมันอาจไม่ได้ง่ายขึ้นทันที

แต่หัวใจเราจะ “เบา” ลงแบบรู้สึกได้

พอถึง BTS ถึงสถานีที่เราต้องลง

เราก็เดินลงมาเหมือนเดิม

แต่แปลกดีแฮะ

โลกมันเหมือนเดิมทุกอย่าง

มีแค่เรานี่แหละ

ที่มองมัน…ไม่เหมือนเดิมแล้ว..

#sirinx1997 #mindset #growthmindest #เรื่องเล่าในชีวิตข้อคิดไว้เตือนใจ