โตขึ้นจึงรู้ว่า ยิ่งแก่ยิ่งยม
อ่านเจอข้อความในกระทู้นึง "ยิ่งแก่ยิ่งยม..." มานั่งคิด อืม..เห็นจะจริง
คิดถึงพฤติกรรมตัวเองหลายอย่าง ที่พอทำแล้วรู้สึกฟื้นตัวยาก แม้ในช่วงเวลานั้นจะได้ออกกำลังกายสม่ำเสมอแค่ไหนก็ตาม อย่าง :
การเดินเยอะๆ
นอนหลับดึกๆ
ดื่มแอลกอฮอล์(แม้เพียงนิดหน่อยก็ตาม)
เวลาไปเที่ยว สิ่งที่ไม่ชอบที่สุดคือการนอนพักอยู่ในห้อง ไปไหนก็มีแต่อยากจะออกไปเดินไปสำรวจ ไปทะเลก็ดำน้ำ,พายเรือ,ปีนเขา เดินป่า หาอะไรทำตลอด
จำได้ว่าตอนอายุ 37 แค่นั่งเฉยๆริมทะเลกะว่านั่งพัก รู้สึกตัวอีกที เรากับสามีเผลอนอนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้🤣
หลังๆเวลาไปไหนพวกเรามักจะคุยกันอย่าง :
"ทำไมเหนื่อยจัง" ,"เมื่อก่อนทำได้เยอะกว่านี้" ,"สงสัยจะเริ่มแก่แล้วจริงๆ"
ตอนนี้เข้าใจเลยว่าทำไมหลายคนที่มาเที่ยว ชอบนอนอยู่เฉยๆไม่ออกไปไหนกัน เพราะการอยู่เฉยๆ มันก็คือการพักผ่อนที่ดีอีกอย่างหนึ่ง
เรื่องจริงเลยที่ว่า ตอนมีแรงให้รีบๆเที่ยว ทำอะไรที่อยากทำ เพราะถึงจะอายุมากแล้วยังเที่ยวได้ก็จริง แต่ก็จะเป็นในรูปแบบที่เปลี่ยนไป
ดีใจนะ ที่เมื่อก่อนได้ทำอะไรตอนที่ยังมีแรงทำแรงเที่ยวที่เหมาะกับช่วงวัยข องเรา







































































ยมจริงค่ะยิ่ง3ปีสุดท้ายก่อนบ้ายบายเลข4..นี่เหลือเอนเนอร์จี้ไว้ให้ทำอะไรหนักๆได้แค่1อย่างของวันเองค่ะ..🥲