書籍タイトル: One Hundred Flowers Book Review 🎆
100本の花の💫
日本の小説の原作（写真の本書は英訳です）
💬、その本はシングルマザーのユリコと彼の30代の息子イズミの物語になります。イズミが若かった頃のカップルの1歳の失踪物語のため、彼らの関係は近いように見えますが、遠いようです。
ユリコの記憶が認知症で消え始めた日、無自覚なイズミの記憶が行ったり来たりしながら、明るいフレアのように空に輝き始めた。
この本は、これらの2人の母親の「百の花」の意味を見つけるために私たちを連れて行きます。
➿読み終わると、涙がこぼれました。日本のフィクション言語によると、私は歌うことを考えていませんでしたが、とにかく章の最後に歌いました。😢🥹(しかし、実際に は、言葉が広がるだけで物語を知ることができます。。。)
➿英訳は読みやすいですが、認知症を患っているお母さん百合子の思いを描いた瞬間もあるでしょう。この部分は少し読みづらいかもしれません。
💯Booksから購入しました。
💯485バーツ
เผื่อใครกำลังหารีวิว A Hundred Flowers / One Hundred Flowers แบบช่วยตัดสินใจก่อนซื้อ เราขอสรุปประสบการณ์อ่านเพิ่มเติมจากมุมคนอ่านฉบับภาษาอังกฤษนะคะ (เล่มของ Genki Kawamura ปกสวยมาก เป็นวิวกลางคืนเหมือนมองผ่านหน้าต่าง มีพลุสะท้อนผิวน้ำกับดอกไม้ในแจกัน—เห็นแล้วอยากหยิบมาอ่านเลย) สิ่งที่เราชอบที่สุดคือ “โทนเรื่อง” ที่ค่อยๆ เฉลยความสัมพันธ์แม่ลูกแบบละมุนแต่บาดลึก เรื่องจะพาไปสำรวจช่องว่าง 1 ปีในวัยเด็กของอิซึมิ ซึ่งเป็นเหมือนปมที่ทำให้ความสนิทของสองคนนี้ดูใกล้แต่ไกล อ่านไปเรื่อยๆ จะรู้สึกเหมือนผู้เขียนตั้งใจให้เราเก็บรายละเอียดเล็กๆ จากบทสนทนาและความทรงจำที่ขาดๆ หายๆ แล้วค่อยเอามาประกอบเป็นภาพเดียวกันตอนท้าย อีกอย่างที่ทำให้เล่มนี้ “เจ็บจริง” คือการเล่าภาวะสมองเสื่อมของยูริโกะ ไม่ได้มาแบบดราม่าตรงๆ แต่เป็นความพร่าเลือนของความคิด การหลุดออกจากช่วงเวลาปัจจุบัน และความรู้สึกสับสนที่ค่อยๆ กลืนกิน ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าโรคนี้กระทบคนรอบตัวแค่ไหนด้วย ถ้าคุณเคยมีคนในครอบครัวเริ่มหลงลืม อาจอินเป็นพิเศษ แนะนำให้เตรียมใจและเผื่อเวลาอ่านตอนท้าย เพราะอารมณ์มันค่อยๆ สะสมจนระเบิดเอาช่วงจบจริงๆ ด้านภาษาอังกฤษ เรารู้สึกว่าอ่านลื่นและ “ภาพชัด” โดยรวม แต่จะมีบางย่อหน้าที่เป็นมุมมองของคุณแม่ซึ่งความคิดอาจวกวนตามอาการ ทำให้ต้องอ่านช้าลงนิดนึง วิธีที่ช่วยเราได้คือค่อยๆ อ่านทีละย่อหน้า ไม่ต้องรีบ และใช้การคั่นพักเป็นช่วงๆ เหมือนดูหนังที่หนักอารมณ์หน่อย ถ้าถามว่าเหมาะกับใคร: เหมาะกับคนที่ชอบนิยายญี่ปุ่นแนวครอบครัว/ความทรงจำ/ความสัมพันธ์ที่พูดน้อยแต่กระแทกใจ และคนที่อยากได้หนังสือที่อ่านแล้วคิดถึง “บ้าน” กับ “แม่” แบบเงียบๆ ส่วนคนที่อยากได้พล็อตเร็วๆ หักมุมจัดๆ อาจรู้สึกว่าเล่มนี้ค่อยเป็นค่อยไป สุดท้าย ถ้าคุณกำลังลังเลว่าจะอ่าน A Hundred Flowers ดีไหม เราว่าเป็นเล่มที่สมกับคำว่า must read สำหรับสายดราม่าครอบครัวค่ะ อ่านจบแล้วเหมือนโดนพลุสว่างๆ ในความทรงจำยิงขึ้นมาเต็มท้องฟ้า—สวยมาก และเศร้ามากพร้อมกัน
