หลายคนมักเข้าใจผิดเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรม โดยมองว่าการเดินจงกรมหรือการฟังธรรมเป็นการปฏิบัติธรรมทั้งหมด แต่นั่นเป็นเพียงเปลือกภายนอกของการปฏิบัติเท่านั้น การปฏิบัติธรรมที่แท้จริงเกิดขึ้นเมื่อตอนที่เราเผชิญกับอารมณ์ – ไม่ว่าจะเป็นสุขหรือทุกข์ในชีวิตประจำวัน เช่น เมื่อมีคนพูดไม่ถูกใจและทำให้ใจเราเป็นทุกข์ หรือตอนที่ได้รับคำชมและรู้สึกมีความสุข ในช่วงเวลาที่เราเผชิญกับอารมณ์เหล่านี้แหละคือโอกาสที่จะได้ปฏิบัติธรรมอย่างแท้จริง การปฏิบัติธรรมจึงไม่ใช่การหนีหรือหลีกเลี่ยงความรู้สึกเหล่านี้ แต่เป็นการตระหนักรู้และไม่ยึดติดหรือวิ่งตามสุขและทุกข์อย่างไม่รู้จบ หากเราเผลอวิ่งตามสุขหรือทุกข์เพียงอย่างเดียว จะไม่สามารถพบความสงบและธรรมะที่ลึกซึ้งได้เลย เพราะสุขและทุกข์เป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา สิ่งสำคัญคือการมีสติรู้เท่าทันและเข้าใจธรรมชาติของสุขทุกข์นั้น เมื่อรู้จักและยอมรับอารมณ์ทั้งสองนี้อย่างมีสติ เราจะแก้ไขปัญหาชีวิตด้วยธรรมะอย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งนี่คือตัวอย่างวิถีปฏิบัติธรรมของหลวงปู่ชา สุภัทโทที่ช่วยให้ชีวิตมีความสมดุลและนิ่งสงบมากขึ้น ในชีวิตประจำวัน เราสามารถฝึกสติในทุกขณะจิต เช่น ฝึกสังเกตความคิด ความรู้สึก และอารมณ์อย่างไม่ตัดสิน ในเวลาเดียวกันให้มีความเมตตาต่อตัวเองและผู้อื่น นี่คือการสร้างบรรยากาศและพื้นฐานอันดีสำหรับการปฏิบัติธรรมที่แท้จริง เพื่อให้ก้าวข้ามทุกข์และสัมผัสกับธรรมะที่อยู่ในใจของเราเองได้อย่างแท้จริง