ลามไม่หยุด! กระแสการคุกคามและล่วงละเมิดทางเพศของนักกิจกรรมเพื่อประชาธิปไตย เริ่มลามหนักขึ้น และอาจไม่จบแค่ที่ สมยศ พฤกษาเกษมสุข อดีตแกนนำม็อบสามนิ้วและนักโทษคดี ม.112 เท่านั้น
ล่าสุด พรนภา เอี่ยมสำอางค์ อดีตนักกิจกรรมการเมืองและนักเขียน ได้ออกมาเล่าถึงเหตุการณ์ในอดีต สมัยที่เธอทำกิจกรรมต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ในปี 2549
ก่อนจะโดนนักเคลื่อนไหวชื่อดังที่ "มีมูลนิธิอยู่ย่านซอยรางน้ำ" หลอกใช้งานฟรีและ หลอกพาเธอในวัย 20 ปีเข้าโรงแรมก่อนล่วงละเมิดทางเพศ
และเอาอุดมการณ์มาบังหน้าเพื่อตักตวงผลประโยชน์ทาง "กาม" ให้ตัวเอง โดยเธอขนานนามนักกิจกรรมการเมือง เจ้าของมูลนิธิดัง คนนี้ว่าเป็น "แมงดาประชาธิปไตย"
---
ข้อความของ พรนภาฯ
---
[เรื่องเล่าจากอดีต: เมื่ออุดมการณ์ถูกใช้เป็นเครื่องมือหลอกใช้คน]
เรื่องราวของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ออกมาเล่าถึงบาดแผลจากการถูกล่วงละเมิดโดย "นักอุดมการณ์" มันทำให้อดีตของฉันฉายภาพซ้ำทับซ้อนขึ้นมา แทบจะเป็นภาพคัดลอกเดียวกัน... ต่างกันแค่ช่วงเวลา และผู้กระทำที่เป็น "คนดัง" อีกคน
ย้อนกลับไปในปี 2549 ตอนนั้นฉันเป็นเพียงเด็กผู้หญิง วัย 20 ที่หอบหัวใจเปี่ยมอุดมการณ์ ลงจากดอยนางนอน เชียงราย มาร่วมประท้วงการยึดอำนาจที่สนามหลวงเพียงลำพัง ฉันไม่รู้จักใครเลยบนพื้นที่แห่งนั้น นอกจากคนดังคนหนึ่งที่เคยพูดคุยกันผ่านเว็บบอร์ด coup19.org(ถ้าจำไม่ผิดนะ)
ด้วยความปลาบปลื้มในตัวเขา เราติดต่อกันผ่าน MSN จนเริ่มคุ้นเคย และไม่นาน... เหตุการณ์ที่เปลี่ยนมุมมองของฉันไปตลอดกาลก็เกิดขึ้น...
วันนั้น ฉันเข้าไปช่วยงานที่สำนักงานมูลนิธิแถวซอยรางน้ำแบบฟรีๆ ด้วยใจที่อยากขับเคลื่อนขบวนการ เมื่อเสร็จงาน ชายคนนั้นชวนออกไปข้างนอกและอาสาจะไปส่งที่พัก เขาพาฉันเดินขึ้นสถานี BTS แต่ปลายทางกลับไม่ใช่การนั่งรถไฟกลับ... เขาพาฉันเลี้ยวเข้าโรงแรมข้างสถานีแทน
ด้วยความเด็กและไม่ประสีประสา ฉันเก้ๆ กังๆ ทำอะไรไม่ถูก แม้นั่นจะไม่ใช่ครั้งแรกในชีวิ ต แต่มันคือความช็อกที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น จากคนที่หลอกล่อเรามาด้วยความ "ไว้เนื้อเชื่อใจ"
สิ่งที่ทำให้รู้สึกถูกลดทอนคุณค่าที่สุด คือก่อนกลับ... เขายื่นเงินให้ฉัน ประหนึ่งว่าเศษเงินนั้นจะสามารถปิดปาก หรือเปลี่ยนสิ่งที่เขาทำเป็นการซื้อขายได้ แน่นอนว่าฉันปฏิเสธ...
ตอนนั้นยอมรับว่าแอบมีความรู้สึกดีๆ ให้เขา แต่สิ่งที่ฉันไม่เคยรู้เลยก็คือ เขามีภรรยาอยู่แล้ว เป็นเรื่องที่คนในสำนักงานรู้กันหมด แต่เขาแค่ไม่แสดงตัว... มีเพียงฉันคนเดียวที่หน้ามืดตามัวและไม่รู้เรื่องอะไรเลย...
สรุปคือ ฉันโดนหลอกเต็มๆ โดนหลอกให้ไปช่วยงานฟรี โดนหลอกฟันฟรี และสูญเสียความเคารพศรัทธาที่มีต่อคนดังคนนี้ไปจนหมดสิ้น...
ภายนอกฉันอาจดูเหมือนคนมูฟออนไว เรื่องน ี้เหมือนจะไม่ได้สร้างบาดแผลทางใจไปมากกว่าความรู้สึกสมเพชตัวเอง แต่เหตุผลที่แท้จริงที่ฉัน "เลือกที่จะเงียบ" เป็นเพราะฉันกลัวว่าขบวนการประชาธิปไตยที่ทุกคนร่วมกันสร้างมาจะพังทลายลง อีกทั้งในโครงสร้างสังคมแบบนี้ พูดไปเหยื่อก็คงไม่พ้นถูกตราหน้าว่า "สมยอม"
เรื่องเล่าที่ว่ามีนักอุดมการณ์หลอกกินฟรี มันมีเสียงลือเสียงเล่าอ้างมาตลอด... แต่ไม่เคยมีใครกล้าออกมายอมรับตรงๆ ว่าตัวเองคือหนึ่งในเหยื่อ
วันนี้... ฉันนี่แหละคือ "ใบเสร็จ" ที่เขาตามหากัน
ที่ตัดสินใจออกมาพูด เพราะไม่อยากให้ใครต้องตกเป็นเหยื่อของการใช้อุดมการณ์อันบริสุทธิ์มาเป็นเครื่องมือหลอกลวงอีก
คนที่พร่ำเพ้อเรียกร้องหาความยุติธรรมและความเท่าเทียมให้สังคม กลับเอาอุดมการณ์มาบังหน้าเพื่อตักตวงผลประโยชน์ทาง "กาม" ให้ตัวเอง...
ทุกครั้งที่ฉันเห็นคนคนนี้ในทีวี หรือบนเวทีเสวนา นั่งพูดจาสวยหรูเรื่องความบริสุทธิ์ยุติธรรม... มันทำให้ฉันสะอิดสะเอียนจนแทบอยากจะอาเจียน
"แมงดาแห่งประชาธิปไตย" ที่เล่นกับไฟอุดมการณ์ของผู้คน ไม่ควรมีที่ยืนอีกต่อไป
ไม่ว่าเรื่องในวันนั้นจะดำเนินคดีได้หรือไม่ แต่วันนี้ฉันขอเป็นส่วนหนึ่งที่กระชากหน้ากากคนจอมปลอมพวกนี้ออกมา เพื่อเป็นเกราะป้องกันไม่ให้ใครต้องมาแตกสลายเพราะคนแบบนี้อีกต่อไป...
การพูดถึงประเด็นการคุกคามและล่วงละเมิดทางเพศในกลุ่มนักกิจกรรมเพื่อประชาธิปไตย ถือเป็นเรื่องที่สำคัญและต้องได้รับการรับฟังอย่างจริงจัง จากประสบการณ์ที่พรนภาเล่าไว้ ทำให้เห็นว่าการใช้อุดมการณ์มาเป็นเครื่องมือหลอกลวง ไม่ได้เกิดขึ้นกับแค่คนใดคนหนึ่งเท่านั้น แต่มันอาจเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในขบวนการทางสังคมที่มีความเปราะบางสูง การหลอกลวงและการล่วงละเมิดเหล่านี้เป็นการทำร้ายเหยื่อในระดับลึก ทั้งทางจิตใจและความเชื่อมั่นในอุดมการณ์เดียวกัน ในฐานะผู้ที่เคยอยู่ในพื้นที่เดียวกัน เข้าใจความหวังและความมุ่งมั่นของนักกิจกรรมรุ่นใหม่ การต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดนี้ ถือเป็นบทเรียนสำคัญที่เราทุกคนควรตระหนัก สิ่งที่สำคัญคือการสร้างพื้นที่ปลอดภัย ในการเปิดเผยและพูดคุยเรื่องความรุนแรงทางเพศ โดยเฉพาะในขบวนการประชาธิปไตยที่ต้องการความเป็นธรรมและเสรีภาพ เราควรส่งเสริมให้เหยื่อมีพลังและเสียง ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกตราหน้าเหมือนที่พรนภากล่าว นอกจากนี้ การเฝ้าระวังและตรวจสอบพฤติกรรมของผู้มีอิทธิพลในองค์กร หรือมูลนิธิต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับนักกิจกรรม เป็นเรื่องจำเป็น เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย การสร้างความรับผิดชอบร่วมกันในชุมชนจะช่วยให้เกิดความเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืน ประเด็นนี้ยังสะท้อนให้เห็นความอ่อนแอของโครงสร้างสังคมไทยในเรื่องของการปกป้องเหยื่อและการได้ยินเสียงของผู้ถูกกระทำอย่างแท้จริง หากไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมและกฎหมายที่เข้มแข็ง เหตุการณ์แบบนี้ก็อาจเกิดขึ้นซ้ำอีก สุดท้าย การแบ่งปันเรื่องราวอย่างเปิดเผยเหมือนที่พรนภาทำ ถือเป็นก้าวสำคัญที่ช่วยยุติวงจรความเงียบและอำนาจที่ถูกใช้ในทางที่ผิด และเป็นกำลังใจให้กับใครก็ตามที่เคยเจ็บปวดจากการล่วงละเมิด ให้ลุกขึ้นมาเรียกร้องความยุติธรรมอย่างเข้มแข็งมากขึ้น
ดูความคิดเห็นเพิ่มเติม