Procrastination can be done tomorrow (really?)

Gradually tomorrow (really?)

Reference from Mission to the moon ep 2590

When we often lose to the whip in our head, we often continue to procrastinate, and there is a self-contradiction between the brain and the brain that wants to evade change.

But why is the brain avoiding winning? 😵‍💫

Because our brains are designed to avoid pain.

So often we lose the voice in our head and go out and eat happiness from funny clips, or just lie down.

So what should we do?

1. Practice ignoring the voice in the head

2. Start training your muscles to build discipline.

3. Not waiting for readiness or perfection

4. Create an incentive system, starting with the environment we live in.

Although the hardest point is to start, and progress is often not the way we choose to walk, when we understand the processes and patterns of our brain's instructions, we understand how to walk.

And do it yourself a little and do it.

Change from Procrastinate to Do it now!

And then the change will gradually happen. Hey, 💖

Grab some coffee and read more:

# selfdevelopment # Procrastination

# justdoit

2/8 Edited to

ถ้าเจอโจทย์ว่า “นักศึกษาในปัจจุบันชอบผลัดวันประกันพรุ่งจนทำให้งานที่ได้รับมอบหมายนั้นไม่สำเร็จ เป็นภาระที่น่าเบื่อหน่าย” แล้วให้เลือกว่าสำนวนใดอธิบายได้ตรงที่สุด—คำตอบที่เข้าทางมากคือ “ดินพอกหางหมู” ค่ะ ความหมายของ “ดินพอกหางหมู” คือ งาน/ปัญหาที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ ไม่ยอมจัดการสักที จนค่อยๆ พอกพูนหนักขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายกลายเป็นภาระใหญ่ น่าเบื่อ และยากกว่าเดิม (เหมือนดินที่ค่อยๆ ติดหางหมูจนหนัก) ซึ่งตรงกับพฤติกรรม “ผลัดวันประกันพรุ่ง” แบบสุดๆ เพราะยิ่งเลื่อน งานยิ่งสะสม เดดไลน์ยิ่งบีบ แล้วความเครียดยิ่งทำให้เราอยากหนีไปเสพความสบาย เช่น ดูคลิปเพลินๆ นอนเฉยๆ หรือเลื่อนฟีดต่อไป ถ้าเทียบกับตัวเลือกอื่นๆ แบบสั้นๆ: - “ดีดลูกคิดรางแก้ว” จะออกแนวคนคิดคำนวณผลประโยชน์เก่ง/คิดละเอียดมากกว่า ไม่ได้เน้นเลื่อนงาน - “ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา” คือไม่ยอมเชื่อ/ไม่ยอมทำจนกว่าจะเจอเหตุร้ายกับตัวเองก่อน - “กงเกวียนกำเกวียน” คือเรื่องเวรกรรม/ทำอะไรไว้ก็ได้อย่างนั้นกลับมา ดังนั้นโจทย์เรื่องงานค้างสะสม = ดินพอกหางหมู แล้วถ้ารู้สึกว่า “เข้าใจนะ แต่ทำไมยังผัดวันอยู่ดี” อันนี้เป็นแพตเทิร์นที่หลายคนเจอเหมือนกัน เรามักแพ้เสียงในหัวเพราะสมองถูกออกแบบให้หลีกเลี่ยงความเจ็บปวดและหาความสุขทันที งานยากๆ/งานใหญ่ๆ ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ สมองเลยชวนเราไปทำสิ่งที่ให้รางวัลเร็วกว่า วิธีที่เราใช้แล้วช่วยลดการ “ดินพอกหางหมู” ได้จริง (ทำง่ายและเข้ากับชีวิตนักเรียน/นักศึกษา): 1) แยก “เริ่ม” ออกจาก “ทำเสร็จ” ตั้งเป้าแค่เปิดไฟล์/เปิดหนังสือ 2 นาทีพอ จุดที่ยากที่สุดคือการเริ่มต้น 2) ทำให้เล็กจนปฏิเสธไม่ลง เช่น “เขียนหัวข้อย่อย 3 บรรทัด” แทน “ทำรายงานให้เสร็จ” 3) ฝึกเพิกเฉยเสียงในหัวแบบสั้นๆ พอใจลอยให้พูดกับตัวเองว่า “ขอทำ 5 นาทีแล้วค่อยพัก” 4) สร้างสภาพแวดล้อมให้เริ่มง่าย เช่น วางหนังสือบนโต๊ะ ปิดแจ้งเตือนมือถือ หรือใช้เทคนิควางมือถือไกลมือ 5) ให้รางวัลหลังทำเสร็จเป็นช่วงๆ เช่น ทำ 25 นาที พัก 5 นาที (ช่วยให้สมองยอม “ทนไม่สบาย” ได้มากขึ้น) สรุปคือ โจทย์สำนวนตอบ “ดินพอกหางหมู” และถ้าเราเริ่มจัดการงานแบบทีละก้าว ไม่รอความพร้อมหรือความสมบูรณ์แบบ โอกาสผัดวันจะลดลง แล้วคำว่า Do it now จะเริ่มเกิดขึ้นได้จริงค่ะ

Procrastination can be done tomorrow (really?)

Related posts