อิจฉา...เขาเนอะไม่เห็นต้อง..พยายามอะไรเลยเขาก็ได้.

การเผชิญหน้ากับความรู้สึกอิจฉาเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ ทุกคนล้วนมีช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความยุติธรรมหรือไม่ได้รับการตอบแทนเท่าที่ควรโดยเฉพาะเรื่องความรัก เมื่อเรามองเห็นว่าคนที่เราหลงรักหรือต้องการความสนใจจากเขาดูเหมือนไม่ต้องพยายามอะไรเลยก็ได้รับใจเขาไปครอง มันอาจทำให้รู้สึกท้อแท้และสงสัยในคุณค่าของตัวเอง แต่ในความเป็นจริง การเปรียบเทียบและวัดค่าคนจากความพยายามเพียงอย่างเดียวไม่ใช่เรื่องสมบูรณ์แบบ สิ่งสำคัญคือต้องหันกลับมามองตัวเองว่าการทำดีหรือความพยายามนั้น เพื่อใครและเพื่ออะไร ถ้าเราไม่ได้ทำเพื่อตัวเองก่อน ความพยายามนั้นอาจทำให้ใจเราเจ็บปวดโดยเปล่าประโยชน์ นอกจากนี้ คนที่ดูเหมือนไม่ต้องพยายามแต่ได้รับความรัก อาจมีความรักที่แตกต่างหรือเข้าใจกันดีในระดับอื่นๆ ที่เราไม่เห็น จากประสบการณ์ส่วนตัว การผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกอิจฉาเหมือนแบบนี้ทำให้ตระหนักว่า การรักษาความสุขและความสงบในใจเองเป็นสิ่งสำคัญกว่าการแย่งชิงหรือพยายามควบคุมคนอื่น การยอมรับว่าทุกคนต่างมีวิธีรักและเป็นที่รักที่แตกต่างกัน จะช่วยให้เราปรับใจได้ง่ายขึ้น และเริ่มหันมารักตัวเองให้มากขึ้น ถ้ารู้สึกว่าความพยายามที่ให้ไปไม่มีค่า การหาทางพูดคุยหรือแบ่งปันความรู้สึกกับคนใกล้ชิดจะช่วยลดภาระทางใจลงได้ อีกทั้งยังเปิดโอกาสให้เราได้เข้าใจมุมมองใหม่ๆ ที่อาจทำให้เราเปิดใจและเห็นว่าคุณค่าของตัวเราไม่ได้อยู่ที่ใครเป็นคนรับรู้ แต่เป็นที่ตัวเราเองยอมรับและรักตัวเองจริงๆ