ยิ่งโตขึ้นยิ่งต้องพูดให้น้อยลงไม่ใช่เพราะไม่รู้สึก

พอโตขึ้นเราจะเริ่มเข้าใจคำว่า “พูดให้น้อยลง” มากขึ้นจริงๆ ไม่ใช่เพราะไม่รู้สึกนะ แต่เพราะเรารู้ว่าไม่ใช่ทุกคนจะเข้าใจสิ่งที่เราเจอ และบางครั้งยิ่งอธิบายยิ่งเหนื่อยกว่าเดิมอีก สำหรับเรา “พูดให้น้อยลง” คือการเลือกพูดในสิ่งที่จำเป็น และเลือกเงียบในสิ่งที่พูดไปก็ไม่เกิดประโยชน์ เช่น ตอนที่เจอความเห็นต่างในที่ทำงาน เมื่อก่อนจะรีบเถียงเพื่อให้คนเข้าใจเรา แต่หลังๆ เริ่มถามตัวเองก่อนว่า 1) เรื่องนี้สำคัญกับผลลัพธ์จริงไหม 2) คนตรงหน้าพร้อมฟังไหม 3) พูดไปแล้วช่วยแก้ปัญหาหรือแค่ระบายอารมณ์ ถ้าคำตอบคือ “ไม่” เราจะหยุดไว้แค่นั้น การเงียบไม่ได้แปลว่าแพ้ แปลว่าเราเลือกพลังงานของตัวเอง และไม่เปิดพื้นที่ให้คำพูดกลายเป็นบาดแผลใหม่ วิธีฝึก “พูดให้น้อยลง” แบบที่ยังสื่อสารชัด (อันนี้ใช้แล้วเวิร์ก): 1) พูดเป็นประโยคสั้นๆ แต่ตรงประเด็น ลองเปลี่ยนจากการอธิบายยาวๆ เป็น “สรุป 1 ประโยค + เหตุผล 1 ข้อ” เช่น “เราขอทำแบบ A เพราะลดเวลางานได้” แค่นี้พอ 2) ใช้การเว้นจังหวะก่อนตอบ เวลามีอะไรสะเทือนใจ ให้หยุด 3 วินาที หายใจลึกๆ ก่อนตอบ จะช่วยให้ไม่พูดด้วยอารมณ์ และไม่เผลอหลุดคำที่ย้อนกลับมาแก้ยาก 3) เลือกคนที่จะเล่า ไม่ใช่ทุกคนต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเรา เราเริ่มแยก “คนคุยเล่น” กับ “คนที่ไว้ใจได้” ออกจากกัน แล้วจะรู้สึกปลอดภัยขึ้นเยอะ 4) ถ้าต้องพูด ให้พูดเพื่อขอบเขต (boundary) คำพูดที่จำเป็นจริงๆ คือคำพูดที่ปกป้องตัวเอง เช่น “เรื่องนี้เรายังไม่สะดวกเล่า” หรือ “ขอเวลาคิดก่อน” เป็นการพูดให้น้อยลง แต่ชัดเจนมาก บางวันที่ท้องฟ้าดูโล่งๆ เหมือนมีเมฆขาวลอยผ่าน เราก็ชอบคิดว่าอารมณ์เราก็เหมือนกัน เดี๋ยวมันก็ผ่านไป ถ้าเราไม่รีบปะทุด้วยคำพูดทุกครั้ง สุดท้าย “ยิ่งโตยิ่งพูดให้น้อยลง” สำหรับเราไม่ใช่การปิดกั้นความรู้สึก แต่คือการเคารพความรู้สึกตัวเองให้มากพอที่จะเลือกพูดในเวลาที่ใช่ และกับคนที่พร้อมเข้าใจจริงๆ