การหมดเวรหมดกรรมกันไม่ได้หมายความว่าจะต้องลืมหรือเพิกเฉยต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต แต่เป็นการปล่อยวางความโกรธและความเจ็บปวดที่ผูกใจไว้ การให้อภัยในความหมายที่แท้จริงจึงไม่ใช่การยอมแพ้หรือการทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เป็นการปลดปล่อยโซ่ตรวนที่ผูกมัดใจเราไว้กับเรื่องราวเหล่านั้น ในประสบการณ์ส่วนตัว เมื่อเราเริ่มฝึกใจให้นึกถึงคนที่เคยทำร้ายเราโดยไม่โกรธหรือคิดผิดมากขึ้น เราเริ่มเห็นความเป็นมนุษย์และเหตุผลเบื้องหลังการกระทำของเขา สิ่งนี้ช่วยลดความเจ็บปวดและทำให้เราไม่ติดอยู่ในความเครียดเดิมๆ การนึกถึงเขาด้วยใจที่สงบช่วยให้เวรกรรมเหล่านั้นคลี่คลายไปเอง และหัวใจของเราก็จะสบายขึ้น ผมจึงมองว่าการสวดมนต์หรือการทำสมาธิเป็นเครื่องมือที่ดีในการช่วยให้ใจสงบและเปิดพื้นที่ให้การให้อภัยเกิดขึ้นอย่างยั่งยืน นอกจากนี้ การตระหนักว่าการเอาคืนหรือเก็บความแค้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำร้ายตัวเราเองมากกว่าใคร จะช่วยจุดประกายแรงบันดาลใจในการเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางบวก สุดท้ายแล้ว เวรกรรมก็เป็นเรื่องของการเรียนรู้และเติบโตทางจิตใจ เมื่อเราไม่ดิ้นรนหรือพยายาม 'เอาคืน' อีกต่อไป เราจะเข้าถึงความหมายลึกซึ้งของการปล่อยวางและทุกข์น้อยลง ชีวิตก็จะเริ่มเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นอย่างชัดเจน