ผู้ติดตาม 1184 คน

ติดตาม

1/2

0 คนบันทึกแล้ว

สิ่งที่สนามวิ่ง 100 กิโล สอนผม

มันไม่ใช่มีแค่ร่างกายที่แข็งแรงถึงจะผ่านมันไปได้ แต่รวมถึงจิตใจที่ต้องถูกฝึกมา

การวิ่ง 100 กิโล มันเป็นเกมส์ยาวที่ต้องมีการวางแผนและเตรียมพร้อมร่างกาย ซึ่งจริง ๆ เราสามารถเตรียมตัวมาได้ก่อนแข่งขัน

แต่เรื่องของจิตใจ มันเป็นเรื่องของตัวตน และประสบการณ์ของแต่ละคน ตลอด 28 ชั่วโมงในสนาม ผมได้คุยกับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน และนี่คือสิ่งที่ช่วยให้ผมไปต่อจนถึงเส้นชัย

1. ทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้ดีที่สุดก่อน

ในสนามจะมี Cut-off Time ทุกสถานี หากไปไม่ทันเวลา

ซึ่งหลายครั้งเรามักคิดข้ามขั้นว่า หากไปแล้วเหลือเวลาน้อย 5-10 นาที ตลอด คงวิ่งไม่จบได้ แต่มันบั่นทอนกำลังใจเรา และมีผลต่อจิตใจและความสามารถในการวิ่งของเราได้

ค่อย ๆ วิ่งเก็บไปทีละระยะ 5 กิโล 10 กิโล เดี๋ยวมันก็ครบ 100 กิโล

อย่าปล่อยให้ระยะทางทั้งหมด มาทำลายก้าวที่อยู่ตรงหน้า

2. เชื่อมั่นในตัวเอง

ในจุดนี้ไม่ได้หมายถึงการมีอีโก้ แต่หมายถึงหากเราเตรียมตัวมาอย่างดีที่สุดแล้ว และมีแผนการ จงเชื่อมั่นในตนเอง

หลายครั้งเราอาจจะไขว้เขวได้ จากการเป็นคนที่อยู่ลำดับสุดท้าย เห็นเพื่อน ๆ หลายคนที่มาก่อนเราอาจจะออกจากการแข่งขันไป

แต่ให้ตอบตัวเองให้ได้ว่า

เราจะออกเพราะอะไร?

เพราะตามคนอื่น?

หรือเพราะเราประเมินด้วยตัวเองแล้วจริง ๆ

ถ้ายังไปต่อได้ ก็ไปต่อ

3. ทำให้เต็มที่ ก่อนคิดจะยอมแพ้

ก่อนจะออกจากการแข่งขัน ซึ่งมันมีความคิดนี้อยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว

ด้วยสภาพร่างกายที่ล้ามาก แดดที่ร้อน เวลาที่เหลือน้อย

ผมถามตัวเองตลอดว่า

“นี่เราทำเต็มที่แล้วใช่ไหม”

คำตอบมันทำให้ผมต้องไปต่ออยู่เสมอ เพราะจิตใจที่จะยอมแพ้มักมาทดสอบเราในตอนที่เราอ่อนแอ และมันมีพลังมากเหลือเกิน

ผมเลยต้องมีคำถามเตือนใจตัวเองเสมอว่า

“นี่เราทำเต็มที่แล้วใช่ไหม”

4. ความหวังคือสิ่งที่พาเราไปต่อ

ผมมีความหวังเสมอ

ถ้าคิดในเชิงเหตุผล ผมวิ่งผ่านไปครึ่งหนึ่ง 50K และเหลือเวลาน้อยมาก

มันไม่มีทางจบแน่นอน

แต่ผมมองว่า เราผ่านมาครึ่งหนึ่งแล้ว

ข้างหน้าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด

เราไม่มีทางรู้อนาคตได้ จนกว่าจะได้ลองทำ

สิ่งที่เกิดขึ้น มันจะเป็นตัวตัดสิน

บางครั้ง สิ่งที่ดูเป็นไปไม่ได้ ก็เกิดขึ้นได้ เพราะเราไม่หยุดเดิน

5. ร่าเริงเข้าไว้

100 กิโลเมตร คือเวลามากกว่า 28 ชั่วโมง

ถึงจะมีทัศนคติที่ดี แต่อาจจะทำให้ความล้าจากสมอง และร่างกายมีผลต่อการตัดสินใจหลาย ๆ อย่างได้

หาจังหวะสนุกกับตัวเอง เปิดเพลงที่ชอบ ทำให้เหมือนเล่นเกมส์ผ่านด่าน

วิ่งเก็บแต้มไปเรื่อย ๆ ชมวิวสวย ๆ กินขนมอร่อยที่เตรียมมา

ยิ้มเข้าไว้

เจออะไรให้ยิ้มไว้ก่อน เดี๋ยวมันก็ดีเอง

บางครั้งรอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ช่วยให้ผ่านช่วงเวลาที่ยากที่สุดไปได้

______________________________________

สุดท้ายแล้ว…

การวิ่งสะท้อนวิธีคิดของเรา

เวลาที่เหนื่อย เวลาที่กดดัน เราจะเห็นตัวตนของเราชัดเจนที่สุด

สำหรับผม นี่คือสิ่งที่สนามวิ่ง 100 กิโล สอนผม

แล้วสำหรับเพื่อนๆ

การวิ่งสอนอะไรบ้าง? ลองมาแชร์กันได้ครับ

7/6 แก้ไขเป็น

จากประสบการณ์วิ่งเทรลมาระยะไกล พอได้ลองวิ่งระยะ 100 กิโลเมตรจริงๆ มันไม่ใช่แค่เรื่องของความแข็งแรงทางร่างกายอย่างเดียว แต่ความอึดของจิตใจและการวางแผนการวิ่งนั้นสำคัญมาก อย่างที่เล่ามาในโพสต์ การตั้งเป้าทำทีละก้าว ทีละระยะ ช่วยลดความกดดันและทำให้เราสามารถโฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ดีขึ้น ผมเองเคยรู้สึกท้อแท้ตอนวิ่งที่ระยะ 60-70 กิโลเมตร เพราะร่างกายเริ่มล้าและความร้อนก็มาเยือน แต่เมื่อผมเปลี่ยนมาสนุกกับบรรยากาศรอบตัว เปิดเพลงโปรดและคุยกับตัวเองให้กำลังใจซ้ำๆ ก็ช่วยเพิ่มพลังใจขึ้นมาได้ นอกจากนี้ การยิ้มและมองหาสิ่งดีเล็กๆรอบตัวช่วยลดความตึงเครียด และทำให้สมองพร้อมรับมือกับความเหนื่อย จุดสำคัญอีกอย่างคือการเชื่อมั่นในแผนและในตัวเอง หากเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแล้วก็ไม่ควรเสียกำลังใจเพราะลำดับที่วิ่งหรือเพื่อนที่ออกก่อนเราจะทำให้เราหมดแรงใจ การถามตัวเองเสมอว่า "นี่เราทำเต็มที่แล้วใช่ไหม" คือการย้ำเตือนให้เราไม่ยอมแพ้ก่อนจะถึงเส้นชัย สำหรับนักวิ่งเทรลที่คิดจะลองวิ่ง 100 โล แนะนำให้ฝึกซ้อมทั้งทางกายและทางใจอย่างสม่ำเสมอ วางแผนการพัก การเติมพลัง และเตรียมรับมือกับความเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้นในสนามจริง ทั้งนี้การมีทัศนคติที่ดีและความหวังจะเป็นแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้ผ่านความท้าทายนี้ไปได้ สุดท้าย การวิ่งระยะไกลไม่เพียงแต่เป็นการพิชิตระยะทางแต่ยังช่วยให้เราได้ค้นพบตัวเอง เข้าใจจิตใจของตัวเองมากขึ้น และสร้างความมั่นใจในศักยภาพของตนเอง ซึ่งถือเป็นของขวัญที่แท้จริงจากการวิ่ง 100 กิโลเมตร