..ดอกขจรหรือดอกผักขิก"สวยงามแบบบ้านๆ

บ้านเราจะเรียก “ดอกขจร” แต่บางพื้นที่ก็เรียก “ดอกผักขิก” หรือ “ดอกขิก” เหมือนกันค่ะ เป็นผักพื้นบ้านที่เก็บได้ทั้งยอด ใบ และดอก รสออกหวานนิดๆ กินง่าย เอาไปลวกจิ้มน้ำพริกหรือทำแกงก็อร่อยมาก โดยเฉพาะดอกที่เพิ่งเก็บใหม่ๆ จะกรอบหอม ไม่ขม ถ้าใครสงสัยชื่อเรียกแบบต่างๆ จากที่เคยถามคนเฒ่าคนแก่แถวบ้าน “ภาษาเหนือ” หลายคนก็เรียกดอกขจรเหมือนกัน หรือบางหมู่บ้านจะใช้ชื่อดอกผักขิก/ผักขิกปนๆ กันไป (สำเนียงท้องถิ่นต่างกันนิดหน่อย) เวลาไปตลาดทางเหนือ ลองถามแม่ค้าว่า “มีดอกขจรไหม” ส่วนใหญ่เข้าใจค่ะ ส่วน “ดอกขจร ภาษาอังกฤษ” ที่มักเจอในหนังสือ/ป้ายขายต้นไม้ จะเขียนว่า Rangoon creeper (ชื่อวิทยาศาสตร์ Quisqualis indica) บางที่เรียก Chinese honeysuckle ด้วย แต่ถ้าพูดให้คนทั่วไปเข้าใจง่าย แค่บอกว่าเป็นดอกของเถา Rangoon creeper ที่เอามากินเป็นผักได้ก็พอค่ะ ใครพื้นที่น้อย แนะนำ “วิธีปลูกดอกขจรในกระถาง” แบบที่ทำเองได้เลย: เลือกกระถางใหญ่หน่อย (อย่างน้อย 16–20 นิ้ว) ใส่ดินร่วนผสมปุ๋ยคอก/ปุ๋ยหมักให้โปร่ง ระบายน้ำดี แล้วปักชำกิ่งหรือซื้อต้นพันธุ์มาลงปลูก ตั้งให้โดนแดดครึ่งวันถึงแดดจัด พอเถาเริ่มยาวต้องมีค้างหรือรั้วให้เลื้อย รดน้ำให้ชุ่มแต่ไม่แฉะ ช่วงแตกยอดใส่ปุ๋ยคอกบางๆ เดือนละครั้ง จะช่วยให้ดอกออกเรื่อยๆ เก็บดอกได้ถี่ขึ้นค่ะ ดอกขจรจัดเป็น “ผักริมรั้ว” ที่ปลูกคู่กับอย่างอื่นได้ดีมาก ถ้าถามว่าผักริมรั้วมีอะไรบ้างที่กินง่ายๆ บ้านๆ ก็เช่น ชะอม ตำลึง มะระขี้นก ถั่วฝักยาว โหระพา กะเพรา พริก มะเขือ และใบยอ พวกนี้ปลูกไว้ติดบ้าน เวลาอยากทำกับข้าวไม่ต้องออกไปซื้อไกล ทริคตอนเก็บดอกขจร: เลือกดอกตูมกับดอกที่กำลังบาน สีเขียวอมเหลืองจะกรอบกำลังดี เก็บใส่ภาชนะสะอาด (บ้านเราใช้กะละมัง/ถังสีฟ้าก็สะดวก) แล้วล้างน้ำเบาๆ เด็ดเกสรแข็งตรงกลางออกนิดหน่อย จะช่วยให้กินนุ่มขึ้น เมนูที่ทำบ่อยคือ “ดอกขจรผัดไข่” กับ “ดอกขจรลวกจิ้มน้ำพริก” ง่ายๆ แต่หมดจานเร็วทุกทีค่ะ