Or maybe it's because of pollen.
The smell of rain and the smell of damp soil touched my nose. The sky at this time looked dull. I was sitting on a camping chair inside the room, staring out at the wide balcony. The cold wind came in to touch my body. The sound of the car was running busy on the street in front of the alley. The sound was so loud that it came as far as the fourth floor on this building.
I lay on my feet in a small chair, and my legs were small, modest, weight-bearing field tables, and there were two young cats lying comfortably next to me, and the conversation of the day came into my head.
"What is the flower in the picture?" asked the senior at the end of the line in an excited tone.
"That flower? I don't know. I can't remember the name of it. I just know that I passed out in the first place. All of a sudden, it was beautiful to me. I saw it a long time ago. At that time, I just looked, but didn't stop admiring it and stopped looking at it as well as I am now," I finished.
"I know this flower. It doesn't look so beautiful to me that I have to collect it, but I'm just shocked why it's the same flower as your picture. I think it's probably the other flower in that beautiful garden that I've seen."
I laughed at the seniors at the end of the line, where the image of the flower was out of his imagination, and I secretly smiled softly.
"And I don't think you like and keep this picture, or maybe it's because it's like a clutch, like the one you liked, and it's like or similar."
I smile again.
"No, actually, the first time I saw it was also very eye-catching, but I didn't mean to keep it as it is now."
The tone of the seniors sounds puzzling, but knowing that it is the flower that exceeds the expectations of the garden, it is not strange that the other person is shocked, and I can only be kind ^ ^
"Brother... I really don't know if this flower will be beautiful to anyone who looks at it, but to me it is a strange but beautiful flower, so I kept it as a photo because I didn't even dare to touch it or approach it because I was afraid it would be bruised and die. I just wanted to have it for a long time, so I just kept the picture of the flower."
Sunbae was quiet and listened and replied with a sigh.
"I also insist that it is not so beautiful."
I can only smile through the line and say before I leave...
"Or maybe it's because I'm allergic to pollen."
Our conversation is over.
And leave only my smile...
.
.
.
.
ครั้งหนึ่งที่ฉันได้ไปเดินเล่นในสวนหลังฝนตกใหม่ ๆ กลิ่นชื้นของดินและกลิ่นเกสรดอกไม้ลอยเข้าจมูกอย่างสดชื่น ดอกไม้เหล่านั้นไม่ได้โดดเด่นด้วยความงดงามแบบตะกาลตา แต่กลับมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ทำให้ฉันต้องหยุดมองและถ่ายภาพเก็บไว้ แม้ไม่รู้ชื่อดอกไม้เหล่านั้นก็ตาม หลายครั้งที่เราเจอดอกไม้เพียงผ่านตา แต่ไม่เคยให้ความสำคัญพอที่จะจำชื่อหรือราวมชมมันอย่างลึกซึ้ง แต่บางครั้งก็มีดอกไม้ที่แม้จะดูธรรมดา กลับสามารถกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในใจเรา เหมือนตอนที่ฉันเก็บภาพดอกไม้นี้ไว้ในความทรงจำโดยไม่ได้ตั้งใจ การพูดคุยกับรุ่นพี่ถึงความแตกต่างในการมองเห็นความงดงามของดอกไม้ดอกเดียวกัน สะท้อนให้เห็นว่าความสวยงามในสายตาของแต่ละคนต่างกันไป บางคนอาจไม่ได้เห็นความพิเศษที่ฉันรู้สึก และบางครั้งก็อาจเป็นเพราะสิ่งที่เราไม่สามารถเห็นได้ด้วยตา อย่างเช่นกลิ่นเกสรของดอกไม้ที่ชวนให้ใจฉันรู้สึกอบอุ่นและหลงใหลจนเผลอรัก ประสบการณ์ครั้งนี้สอนให้รู้ว่า ความงามและความผูกพันที่เกิดขึ้นกับธรรมชาติไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบหรือถูกต้องตามมาตรฐานใด ๆ แต่มันขึ้นอยู่กับความรู้สึกที่เรามอบให้กับสิ่งนั้น และบางทีความรู้สึกแพ้เกสรของฉันอาจเป็นสัญญาณเล็ก ๆ ที่บอกว่าดอกไม้นี้มีค่าจากใจจริง ๆ เมื่อเราได้เปิดใจให้กับธรรมชาติและความรู้สึกภายใน เราก็จะพบความสุขแบบเรียบง่ายที่ค่อย ๆ ซึมซับเข้ามา เป็นเรื่องเล่าที่ฉันอยากแบ่งปันให้คนอื่นได้รู้ว่าบางครั้งความงามที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบเสมอไป แต่เป็นความทรงจำและความรู้สึกที่เรามีต่อมันต่างหากที่สำคัญที่สุด
