ในฐานะแม่ที่เคยผ่านช่วงเวลาที่ลูกเริ่มมีพฤติกรรมวีนหรือว้ากเหมือนในบทความนี้ ฉันเข้าใจดีว่ามันเป็นเรื่องท้าทายมากจริงๆ เมื่อลูกเอานิสัยที่เขาเห็นจากเราไปใช้กับเราเอง ยิ่งถ้าเป็นสายดาร์ก สายว้าก หรือวีนฉ่ำแบบที่เล่ามา บรรยากาศในบ้านอาจแปรเปลี่ยนจากความสงบเป็นความวุ่นวายได้ง่ายๆ สำหรับเราหนึ่งวิธีที่ช่วยได้ดีคือต้องทำความเข้าใจและอดทน ฟังเหตุผลเบื้องหลังพฤติกรรมนั้นของลูก พร้อมช่วยให้เขาได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่เขาอัดอั้นอยู่ โดยไม่ตัดสินหรือโกรธกลับทันที นอกจากนี้ การตั้งกฏเกณฑ์ที่ชัดเจน แต่ยืดหยุ่นในบางเรื่อง เช่น การแสดงอารมณ์หรือขอความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ ได้ช่วยลดความตึงเครียดในครอบครัวได้ดีมากขึ้น ลูกรู้ว่าความรู้สึกของเขาถูกยอมรับ แต่ต้องเรียนรู้วิธีแสดงออกที่เหมาะสม บางครั้งความเครียดจากหน้าที่แม่ที่ต้องรับบทว๊ากอย่างหนักก็สะสมเป็นพลังลบได้มาก ฉันจึงแนะนำให้แม่ทุกคนหาช่วงเวลาพักผ่อนให้ตัวเองบ้าง เพื่อให้พร้อมรับสถานการณ์ต่างๆ โดยเฉพาะเมื่อลูกกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านที่มีการแสดงอารมณ์รุนแรง สุดท้ายนี้ อยากให้ทุกครอบครัวรู้ว่า แม้ว่าจะรู้สึกแทบสิ้นพระชนม์บ้างในบางครั้ง แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ลูกกำลังเรียนรู้การจัดการตัวเอง ซึ่งเราสามารถเป็นคนช่วยนำทางให้เขาได้ผ่านพ้นไปอย่างเข้าใจและมีความรัก