ပြည်လမ်း က ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ထဲက မီးချောင်းတွေက တုန်ခါပြီး စက်သံတိုးတိုးလေး ထွက်နေတယ် ]။ သဉ္ဇာ မှန်ထဲက မိမိကိုယ်မိမိ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေက ခြောက်သွေ့ပြီး အဖျားတွေ နှစ်ခွဖြစ်နေတာ... ကွက်တိပဲ၊ သူမရဲ့ အခုလက်ရှိ ဘဝအခြေအနေအတိုင်းပဲလို့ တွေးနေမိတယ်။ ဆံပင်အရောင်ဆိုးဖို့ ဆိုင်က ကျပ်တစ်သိန်းခွဲ တေ

ရက်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ သဉ္ဇာ့ရဲ့ ရှောင်ဖယ်မှုတွေက ပိုပြီးတော့ သိသာလာခဲ့တယ်။ ကိုမင်းမင်းဆီကနေ လစဉ်ထောက်ပံ့ပေးနေကျ ငွေကြေးတွေ နည်းပါးသွားတဲ့အပေါ် သဉ္ဇာက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဘာမှမပြောပေမဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခြင်းနဲ့ပဲ ဆန္ဒပြခဲ့တယ် ။တစ်ရက်မှာတော့ ကိုမင်းမင်းက သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူတက်ဖို့ စာရင်းပေးထ

မြန်အောင်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းလေထုက အေးစက်စက်နိုင်လှတယ် ။ ကိုမင်းမင်း တစ်ယောက် လုံခြုံရေးယူနီဖောင်းအသစ်ကို ဝတ်ဆင်ရင်း မှန်ထဲကမိမိကိုယ်မိမိ ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကအထိ သူဟာ လေအေးပေးစက်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး အမိန့်ပေးနေရတဲ့ ကော်ပိုရိတ်မန်နေဂျာတစ်ယောက်ပါ။ အခုတော့ လစာထက်ဝက်ကျော် လျော

မြန်အောင်မြို့ က ခေတ်မှီကော်ဖီဆိုင်လေးထဲက စားပွဲဝိုင်းပေါ်မှာ အအေးခွက်တွေက ရေငွေ့ပျံပြီး ကွင်းလိုက်လေးတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သောက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားကြဘူး ။ ဆိုင်ထဲက လေထုက တစ်မျိုး ထူးခြားပြီး တင်းမာနေတယ်—အမျိုးသမီးတွေကြားထဲမှာ ကိုယ့်ဘဝကို ပိုက်ဆံနဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်ပြီး မသိမသာ ပြိုင်ဆိုင်နေကြတဲ့ ပွတ်တိုက

မြို့တော်ခန်းမမှာ အဖေ့အတွက် အလှူလုပ်ဖို့ မုန့်လာဝယ်တဲ့နေ့က ပြန်မတွေ့ခဲ့ရင် ဇတ်လမ်းက တမျိုးဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ လုံလောက်သွားပြီလေ နှစ်နှစ်ကျော်က တစ်နိုင်ငံတည်း စာတလုံးတောင် လာမဆက်သွယ်တာ မေပြတ်သားရမယ့်အချိန်လေ အဲ့အချိန်တွေက မေဘယ်လိုဖြတိသန်းခဲ့လဲ မသိချင်ခဲ့ဘူးမလား။ စိတ်ဓါတ်အကျလွန်ပြီး ဘယ်ပွဲဘယ်ရု

“မင်းနဲ့ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက်မှာ ငါပျော်နေပါတယ်” နေမင်းအိမ်ရဲ့ သီချင်းလေးထဲက အတိုင်းပဲ ကျွန်မကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားခဲ့တဲ့ ကိုကို့ကိုလည်း စွဲလမ်းမက်မော ခဲ့ရပါတယ်။ “ကိုကို ရုံးဆင်းရင် ဟိုဟိုဒီဒီ သယ်ချင်းတွေနဲ့ သဝေထိုးမနေနဲ့နော် အိမ်ကိုတန်းပြန်ခဲ့ သိလား” “အေးပါ ကလေးရယ် ဒီအဆင်နဲ့ ဒီအဆင် စိတ်မချရဘူးဆိ