🌟 #สู่เพศสมณะ ตอนที่ 1 โดย ธมฺมชโย ภิกฺขุ l หนังสือ #เดินไปสู่
🌟 #สู่เพศสมณะ ตอนที่ 1 โดย ธมฺมชโย ภิกฺขุ l หนังสือ #เดินไปสู่ความสุข พ.ศ.2514🌟
“จอดรถ พ่อจะลง” คำสั่งระคนสะอื้นไห้ของโยมพ่อทำให้อาตมาตื่นจากภวังค์จินตนาการที่ล่องลอยไปพลันชะงัก อาตมากำลังคิดถึงสิ่งที่อาตมาใฝ่ฝันและปรารถนามาตั้งแต่เด็ก ซึ่งในอีก ๒-๓ วันข้างหน้านี ้จะกลายเป็นความจริงอยู่แล้ว หากว่าโยมพ่อยอมพาอาตมา ซึ่งขณะนั้นยังครองฆราวาสวิสัยไปฝากฝังต่อท่านเจ้าคุณองค์อุปัชฌาย์ตามประเพณีเมื่อใด เมื่อนั้นก็จะได้หลุดพ้นจากภาวะของการครองเรือนเข้าสู่เพศบรรพชิต อุทิศทั้งชีวิตนี้เป็นพุทธบูชาเพื่อกระทำให้ถึงที่สุดแห่งกองทุกข์
ทำไมท่านต้อง หลั่งน้ำตา ต่อการอุปสมบทของอาตมาด้วยเล่า - - - ท่านปีติหรือ ? เปล่า - - โยมพ่อไม่ยินดีด้วยเลย เพราะท่านยังเห็นว่า ประการแรก อาตมายังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าวัด ทั้งที่อาตมาก็บรรลุนิติภาวะแล้ว และประการหลังก็คือท่านเกรงว่าอาตมาจะบวชไม่สึก สำหรับประการแรก อาตมาเห็นว่า ถ้าหากเราคอยให้มีอายุล่วงเข้าวัยกลางคน แล้วจึงค่อยปฏิบัติธรรม ก็นับได้ว่าเป็นผู้ตกอยู่ในความประมาท เพราะไม่ทราบว่า ความตายจะมาเยือนตัวเราเมื่อไร จะได้แก่ตา ยเหมือนคนอื่นเขาหรือเปล่าก็ไม่แน่ ถ้าไม่รีบสร้างบุญบารมีไว้เสียแต่เนิ่น ๆ แล้ว
หากสิ้นชีวิตลงก็คงไม่มีอะไรเป็นสมบัติติดตัวต่อไปในภพหน้า เป็นการใช้ชีวิตให้เสียไปชาติหนึ่งอย่างไร้ประโยชน์ด้วยความหลงผิดคิดห่วงใยอยู่กับปริญญาและทรัพย์สมบัติอื่น ๆ นอกกาย สมบัติทางโลกจะใช้ได้ก็เพียงในฐานะที่เป็นสื่อกลางสำหรับการดำรงชีวิตในปัจจุบันเท่านั้น ยามเกิดเรามามือเปล่าพร้อมกับกำมือแน่น แสดงให้โลกเห็นว่าเราเกิดมาเพื่อยึดถือ แต่ยามตายกลับแบมือหรา แสดงให้คนข้างหลังรู้ว่าเราเอาอะไรติดตัวไปไม่ได้เลย จะมีติดตัวไปโดยไม่ต้องแบกหามก็แต่เฉพาะบุญกับบาปเท่านั้น บาปอาตมาไม่พึงปรารถนาจะพกติดตัวไป แต่บุญอันเป็นอริยทรัพย์
ซึ่งสามารถจะใช้เป็นเสบียงในการเดินทางไปสู่พระนิพพาน หรือถึงซึ่งความห ลุดพ้นอาสวกิเลสโดยสิ้นเชิง นั้นต่างหากเป็นสิ่งที่อาตมาพึงประสงค์ และต้องเร่งบำเพ็ญ สำหรับเหตุผลประการหลังนี้เองที่โยมพ่อของอาตมาสังหรณ์ใจให้ถูกและเกรงว่า อาตมาจะบวชไม่สึก จึงคอยกีดกันอยู่เสมอมา
ชีวิตครองเรือนมีความสุขน้อย ทุกข์มาก ไม่มีอิสระ ไม่ผิดอะไรกับช้างสารถูกตกปลอก คือต้องดิ้นรนเพื่อ กิน กาม เกียรติ และกลัว ยิ่งกว่านั้นความทุกข์ระทมที่ซ่อนอยู่ทุก ๆ ครัวเรือน เป็นต้นว่า พ่อแม่เพียงสองคนสามารถเลี้ยงลูกจนเติบใหญ่พร้อมทั้งให้การศึกษาได้หลายคน แต่ทว่าลูกหลายคนจะเลี้ยงพ่อหรือแม่เพียงคนเดียวก็ยังยาก เหล่านี้คือมรดกที่ตกทอดกันมาหลายชั่วคนแล้ว เป็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ซึ่งเกิดขึ้นพร้อม ๆ กับการกำเนิดของโลก
#หลวงพ่อธัมมชโย #ประวัติหลวงพ่อธัมมชโย #ตะวันธรรม #วัดพระธรรมกาย
การเลือกเข้าสู่เพศสมณะเป็นการตัดสินใจที่ใหญ่และสำคัญยิ่งในชีวิตของบุคคลที่ต้องการแสวงหาความหลุดพ้นและสันติสุขทางใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมไทยที่ครอบครัวและวัฒนธรรมยังคงมีบทบาทอย่างมากในการกำหนดแนวทางชีวิต จากประสบการณ์ที่ได้อ่านในบทความ หลวงพ่อธัมมชโยเล่าให้เห็นภาพของความตึงเครียดทั้งทางความรู้สึกกับพ่อแม่ที่ไม่เห็นด้วยในตอนแรกว่าเขายังเด็กเกินไป และความกลัวว่าจะบวชแล้วไม่สึก กลัวว่าเส้นทางนี้อาจไม่ใช้เส้นทางที่เหมาะสมสำหรับชีวิตฆราวาส การหลั่งน้ำตาของโยมพ่อจึงไม่ใช่น้ำตาของปีติที่ยินดี แต่เป็นน้ำตาที่ผสมความกังวลและความรักต่อลูก สำหรับผู้ที่กำลังพิจารณาจะเข้าสู่เพศสมณะ คำสอนเรื่องความไม่แน่นอนของชีวิตและความเร่งรีบในการสร้างบุญบารมีตั้งแต่เนิ่น ๆ เป็นข้อคิดที่ลึกซึ้งและน่าสะท้อนใจมาก หลวงพ่อธัมมชโยเปรียบเทียบได้ชัดเจนว่าในภพนี้เราเกิดมาโดยมือเปล่าถือกำมือแน่น และจากไปโดยมือเปล่าเหมือนกัน สิ่งที่เราสามารถพกติดตัวไปได้มีเพียงบุญและบาปเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีการท้าทายความเชื่อเดิมที่ว่า ชีวิตครองเรือนคือสิ่งที่มีความสุข เพราะในความเป็นจริง ชีวิตนี้เต็มไปด้วยความทุกข์และความกังวลเรื่องการเลี้ยงดูครอบครัว การดิ้นรนเพื่อกิน กาม เกียรติ และความกลัวต่าง ๆ ตลอดจนปัญหาที่ตกทอดมากว่าหลายชั่วคน ทำให้การเลือกเข้าสู่เพศสมณะจึงเป็นทางเลือกสำหรับบางคนที่ต้องการจะตัดออกจากสิ่งเหล่านั้นเพื่อแสวงหาความสงบและความจริงแท้ จากประสบการณ์ของหลายคนที่เคยบวชแล้ว ทำให้เห็นว่าเส้นทางนี้อาจไม่ใช่การละทิ้งทุกอย่างอย่างถาวร แต่เป็นการสร้างพื้นที่สำหรับการฝึกฝนจิตใจ เรียนรู้ที่จะปล่อยวาง และสร้างบุญบารมีอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น มีความสุขที่แท้จริงเกิดขึ้นเมื่อใจไม่ผูกพันกับสิ่งภายนอกมากเกินไป สุดท้าย การบวชไม่ใช่เพียงการตัดสินใจส่วนตัวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความเข้าใจและการสนับสนุนจากครอบครัวและชุมชน การเปิดใจรับฟังและความเห็นใจจากทุกฝ่ายจะช่วยให้การเดินทางสู่เพศสมณะเป็นไปอย่างราบรื่นและมีความหมายมากขึ้น
