ความโกรธทึ่คุมไม่อยู่ สร้างความสูญเสียเท่าทวี
ข่าวชายวัย 63 ปี ใช้อาวุธปืน ยิงสามี
และใช้มีด ฟันภรรยาสาหัส ของบ้าน
หลังใกล้เคียงกัน ที่ลำปาง
เป็นเรื่องที่น่าเห็นใจอย่างมากกับเหยื่อ
และสามี ผู้ที่เสียชีวิตกระทันหัน
ชายสูงอายุผู้ก่อเหตุคนนี้ เคยเป็น
ผู้ใหญ่บ้านในละแวกนั้นมาก่อน
แต่ก็ บันดาลโทสะ คุมอารมณ์ไม่อยู่
ความโกรธ เป็นพลัง ที่น่ากลัวมากๆ
ถ้าเรา ไม่รู้จัก ไม่เท่าทัน ไม่ดูแลดีพอ
ถ้าจะมาทำความเข้าใจในเรื่องนี้
ก็จะช่วยให้เรา สร้างนิเวศน์ปลอดภัย
ให้ไม่ไปเบียดเบียนใครๆได้เช่นกัน
" ความโกรธ ทุกชนิด มีวงจรของมัน "
แรกสุด : เมื่อผัสสะถูกกระทบด้วยเสียง
คลื่นเสียงจะส่งต่อมายัง
สำนึกรู้
ต่อมา : สำนึกรู้ จะตีความเสียง
โดยผ่านสัญญาเก่า แต่เดิม
แล้วแสดงออกเพื่อตอบสอง
** จุดนี้สำคัญอย่างยิ่ง เพราะสัญญาเก่า
จะเก็บทั้งภาพ ความรู้สึก ความคิด
ที่เป็นทั้งบวก ลบ ชอบ ไม่ชอบไว้ **
ต่อมา : หากสัญญาเก่า ประมวลว่า
เราไม่ชอบ เกลียด ผลักไส
ตัวปรุงแต่งปัจจุบัน จะเริ่มทำงาน
ป รุงแต่งเพิ่มทวี โหมโรงใส่ไข่
จนกลายเป็น ความขุ่นมัว
ต่อมา : ความขุ่นมัว จะค่อยๆขยายพลัง
ไต่ความรู้สึกให้มันผุดขึ้นมา
จากบริเวณท้องน้อย ขึ้นมาจนถึง
ใบหน้า อาการกาย เปลี่ยนจนร้อน
ร้อนแบบผ่าวๆ ไล่ขึ้นมาถึงใบหู
ใจเต้นเเรง และเริ่มออกอาการ
โกรธ แบบดีกรีร้อนปริ๊ดไปเรื่อยๆ
ต่อมา : เมื่อถึงจุดที่เราคุมไม่อยู่ สติหลุด
ความโกรธ จะปะทุเป็นคำพูดแรง
และดังมากขึ้นๆๆ
หากมีข้าวของใกล้ตัว ก็จะหยิบ
ออกมาเพื่อเขวี้ยงใส่ ระบายออก
และหากมีอาวุธร้ายแรง เช่น ปืน
มีด ระเบิด คราวนี้คือ คุมไม่อยู่
จนสร้างเหตุฆ่ากันได้อย่างโหด
ชนิดที่ไม่มีใครห้ามอะไรได้อีก
ต่อมา : เมื่อกระทำสิ่งร้ายแรงลงไป แล้ว
พอความโกรธค่อยๆลดกำลังลง
จะเริ่มกลัว ถอยหนี ดิ้นรน
เพื่อออกจากสถานการณ์นั้นๆ
จนกว่าจะได้สติ ถามตนเองว่า
" ฉันกำลังทำอะไรลงไป ? "
สุดท้าย : ทุกๆความโกรธ ที่ระบายออก
ด้วยความรุนแรง จะจบที่การ
สูญเสีย และเสียงร่ำไห้จาก
ครอบครัวอันเป็นที่รักของเหยื่อ
ซึ่งเรียกอะไรกลับคืนมาไม่ได้แล้ว
ร่องรอยความเศร้ากัดกินใจผู้ที่
อยู่เบื้องหลังนานนับปี จนเป็น
บาดแผลใจเรื้อรังที่รักษาได้ยาก
....................................................
การฝึกฝน ให้เชื้อโทสะไม่ก่อตัวตั้งแต่
แรกเริ่ม จึงโคตรสำคัญที่สุด !!!
ฝึกบ่อยๆ ด้วยกำลังสติ รู้สึกตัวต่อเนื่อง
และหมั่นคลายพลังงานลบร้ายๆ
คล้ายคลายเกลียว ปล่อยลมออก
จากลูกโป่งอารมณ์ในทุกๆวัน
เชื่อเถอะว่า ไม่มีใครเอาชนะความโกรธ
ด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปวันๆ
แล้วคิดง่ายๆว่า เราไม่โกรธหรอก
เพราะเชื้อความขุ่นมัว เป็นตะกอนสะสม
ที่เราเอง ผลิตและให้มัน คงอยู่ในใจ
โดยที่เรา ก็ไม่รู้ตัวเลยในแต่ละวัน
ตราบใด ที่เราไม่ได้ฝึกสติเป็นสลักนิรภัย
เพื่อมิให้ระเบิดลูกในใจ นี้ออกมา....
จากประสบการณ์ส่วนตัวและเรื่องราวที่น่าสลดใจเช่นข่าวชายสูงวัยในลำปางที่บันดาลโทสะจนก่อเหตุระบายโกรธในรูปแบบสุดโต่ง เราจึงตระหนักถึงความสำคัญของการรู้เท่าทันอารมณ์โกรธที่ค่อยๆสะสมและลุกลามอย่างช้าๆ แต่ทรงพลังมาก หากละเลยไปอาจนำไปสู่เหตุการณ์ร้ายแรงได้ ช่วงหนึ่ง ผมได้เรียนรู้ว่าความโกรธไม่ได้เกิดขึ้นเฉียบพลันทันที แต่มีวงจรซับซ้อนที่เชื่อมโยงกับความทรงจำเก่า ๆ หรือ "สัญญาเก่า" ที่ฝังลึกในใจ เมื่อได้รับสิ่งเร้ามองเห็นหรือได้ยินเสียงบางอย่าง สำนึกรู้นำข้อมูลเหล่านั้นมาแปลความหมายและเปรียบเทียบกับประสบการณ์ในอดีต ถ้าความทรงจำเก่ามีอคติหรือลบลบ ปรุงแต่งสภาพอารมณ์ปัจจุบันให้ขุ่นมัวขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเป็นความโกรธรุนแรง ในชีวิตประจำวัน ผมพบว่าการฝึกรู้ตัวต่อเนื่องเป็นกุญแจสำคัญ การตรวจสอบความรู้สึกของตนเองอย่างสม่ำเสมอ ช่วยคลายเกลียวความตึงเครียด เปรียบได้กับการปล่อยลมหายใจออกจากลูกโป่งอารมณ์ ซึ่งช่วยป้องกันไม่ให้ความโกรธระเบิดออกมาโดยไม่ควบคุม นอกจากนี้ การมีวิธีการรับมือ เช่น การนั่งสมาธิ ฝึกสติ หรือแม้แต่การพูดคุยอย่างเปิดใจระบายความรู้สึกกับผู้ใกล้ชิดหรือผู้เชี่ยวชาญ ก็ช่วยลดความขุ่นมัวในใจลงได้มาก การทำความเข้าใจว่าความโกรธเป็นพลังที่น่ากลัวแต่เราสามารถเรียนรู้ที่จะจัดการกับมันได้ จะช่วยให้เราสร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น ลดความรุนแรง และรักษานิเวศน์ของสังคมให้ปลอดภัย เหตุการณ์จริงเช่นนี้คือบทเรียนสำคัญสำหรับทุกคนที่ต้องการสังคมปลอดภัยและมีสุขภาพจิตดี การฝึกฝนอย่างต่อเนื่องจะเปลี่ยนเชื้อโทสะที่ก่อตัวอยู่ภายในเป็นพลังที่สามารถควบคุมและใช้เพื่อความสงบสุขในชีวิตประจำวันได้
