ตามพุทธบัญญัติ พระภิกษุสงฆ์ห้ามรับเงินทองโดยตรง หากรับจะต้องอาบัติ (เป็นความผิดตามพระวินัย) การรับเงินทองเป็นสิ่งที่ไม่ควรสำหรับพระภิกษุ เพราะขัดต่อการดำรงชีวิตแบบบรรพชิตที่ต้องสละแล้วซึ่งทรัพย์สิน และอาจนำไปสู่ความยุ่งยาก หรือเป็นเหตุให้เกิดกิเลสได้ อย่างไรก็ตาม มีการแต่งตั้งไวยาวัจกร (ผู้ดูแลทรัพย์สิน) เพื่อจัดการเรื่องเงินทองแทนพระภิกษุในบางกรณี

รายละเอียดเพิ่มเติม:

พระวินัยบัญญัติ:

พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติห้ามพระภิกษุรับเงินทองไว้ในพระวินัยปิฎก

อาบัติ:

การรับเงินทองโดยตรง หรือการยินดีในเงินทองที่ผู้อื่นเก็บไว้ให้ ถือเป็น "นิสสัคคิยปาจิตตีย์" ซึ่งเป็นอาบัติชนิดหนึ่ง

การดำรงชีวิตของพระภิกษุ:

พระภิกษุควรดำรงชีวิตด้วย "ปัจจัย 4" คือ อาหาร, เครื่องนุ่งห่ม, ที่อยู่อาศัย, และยารักษาโรค ซึ่งได้มาจากการศรัทธาของญาติโยม

ไวยาวัจกร:

ในกรณีที่จำเป็นต้องใช้เงินทองในการดำเนินกิจการทางศาสนา หรือเพื่อประโยชน์ส่วนรวม พระภิกษุสามารถแต่งตั้งไวยาวัจกร ซึ่งเป็นผู้ดูแลทรัพย์สินแทนได้

ความเชื่อที่คลาดเคลื่อน:

บางครั้งมีความเชื่อที่คลาดเคลื่อนว่าพระภิกษุสามารถรับเงินทองได้หากนำไปใช้ในทางสาธารณประโยชน์ ซึ่งไม่ถูกต้องตามพระวินัย

การช่วยเหลือสังคม:

พระภิกษุสามารถช่วยเหลือสังคมในรูปแบบอื่นได้ เช่น การแสดงธรรม ซึ่งเป็นการช่วยเหลือที่สูงสุดและสอดคล้องกับเพศบรรพชิต