#ความรู้สึก # จะปฏิบัติจนกว่าชีวิตจะไร้ซึ่งวัฏสงสาร หากยังพอมีบุญวาสนาคงมีสักวันจะปฏิบัติพระธรรมจนหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด (สังสารวัฏ) สู่พระนิพพาน ดับกิเลสและกองทุกข์ทั้งปวง #ชีวิตฉันดับแล้วซึ่งความสุข ดับแล้วซึ่งการวิ่งตาม#ดับแล้วซึ่งความเจ็บปวด#หากยังคงดับความทุกข ์นั้นไม่ได้#คงต้องดับสิ้น....สังขาร..
การดำเนินชีวิตตามหลักธรรมเพื่อละเว้นวัฏสงสารหรือสังสารวัฏนั้น เป็นสิ่งที่ต้องใช้ความพากเพียรและความตั้งใจแน่วแน่ สิ่งที่ช่วยให้เราก้าวผ่านความทุกข์เหล่านั้นคือการเข้าใจในธรรมชาติของชีวิตและความจริงของการเกิดแก่เจ็บตาย เมื่อเราละทิ้งกิเลสภายในจิตใจและลดละความยึดติดกับสิ่งภายนอก เราจะสามารถเข้าถึงสภาพจิตที่สงบและแจ่มใสได้อย่างแท้จริง ประสบการณ์ของผู้ปฏิบัติบางท่านชี้ให้เห็นว่า การปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการเจริญสมาธิภาวนา หรือการฟังและศึกษาพระธรรมคำสอน จะช่วยเสริมสร้างความเข้มแข็งทางจิตใจ ก่อให้เกิดปัญญาที่จะเข้าใจอริยสัจสี่ และความไม่เที่ยงของสิ่งทั้งปวง ทำให้เรารู้จักยอมรับและปล่อยวางได้ในที่สุด อย่างไรก็ดี การปฏิบัติธรรมไม่มีสูตรสำเร็จเดียวสำหรับทุกคน เพราะแต่ละบุคคลมีพื้นฐานและเงื่อนไขชีวิตที่แตกต่างกัน แต่สิ่งสำคัญคือการมีเจตจำนงจริงใจและความอดทนที่จะเดินไปบนเส้นทางนี้ การเชื่อมโยงกับชุมชนธรรมะ หรือการแบ่งปันประสบการณ์ก็ช่วยเติมเต็มพลังใจและเป็นแรงกระตุ้นให้ดำเนินไปอย่างไม่หยุดยั้ง สิ่งที่น่าประทับใจคือการที่หลายคนเมื่อประสบความสำเร็จในการหลุดพ้นจากวัฏสงสารแล้ว มักบอกว่าความสุขที่แท้จริงนั้นอยู่ที่การดับทุกข์ในจิตใจ ไม่ใช่การตามล่าหาสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้ ทั้งนี้เพราะทุกข์และความเจ็บปวดเกิดจากการยึดติด หากดับได้แล้วก็จะเป็นสภาพของความสงบและอิสระสูงสุดที่หลายคนเฝ้าปรารถนา ดังนั้น การเดินทางในเส้นทางธรรมนี้จึงเปรียบเสมือนการเดินทางเพื่อล้างกิเลสและสังขารที่เป็นสาเหตุของทุกข์ เพื่อให้จิตใจได้เป็นอิสระและสัมผัสกับพระนิพพานจริง ๆ นั่นเอง
