"ตอนรักกัน...สาบานว่าจะอยู่ด้วยกันจนแก่ตาย ตอนหย่ากัน...แทบจะกรวดน้ำคว่ำขันไม่ขอเจออีกชั่วกัปชั่วกัลป์ แต่ฟ้าดันผ่ากลางใจ ส่งอดีตสามีตัวดีมาเป็น 'หัวหน้างานคนใหม่' ในชนบทที่ห่างไกลความเจริญ... งานนี้ไม่ตกงาน ก็คงต้องตกหลุมรักรอบสอง!" บทนำ ใบหย่าแผ่นเดียวจบความสัมพันธ์มาราธอน 7 ป

สองสัปดาห์หลังงานแต่งล่ม พิมพ์ดาวยังคงมาทำงานตรงเวลา ประชุมตรงเวลา ส่งงานตรงเวลา และยิ้มตรงเวลาพอให้คนอื่นสบายใจ จนบางครั้งแม้แต่ตัวเธอเองยังสงสัย ว่าหัวใจตัวเองยังรู้สึกอยู่หรือเปล่า "พี่พิมพ์โอเคนะคะ" ลูกทีมถามขึ้นระหว่างประชุม พิมพ์ดาวยิ้มบาง ๆ "โอเคสิ ง

"พี่พิมพ์คะ สีของการ์ดเชิญชุดสุดท้ายมาถึงแล้วค่ะ" เสียงของพนักงานฝ่ายจัดงานดังขึ้นจากปลายสาย พิมพ์ดาวมองกล่องสีครีมบนโต๊ะทำงาน ก่อนยิ้มบาง ๆ อีกเพียงยี่สิบแปดวัน เธอกำลังจะเป็นเจ้าสาว งานแต่งถูกเตรียมไว้เกือบหมดแล้ว สถานที่จองเรียบร้อย ชุดแต่งงานสั่งตัดแล้ว ช่างภาพ ช

เธอเคยวางแผนคอนเทนต์จนยอดพุ่งหลักล้าน แต่ไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งจะต้องมาวางแผนรับมือกับหัวใจตัวเอง หลังงานแต่งล่มเพราะการนอกใจ "พิมพ์ดาว" หัวหน้าฝ่ายคอนเทนต์จึงปิดรับสมัครความรักอย่างถาวร จนกระทั่ง "คีตะ" เด็กใหม่ไฟแรงที่เป็นแฟนเก่าของผู้หญิงคนเดียวกับที่ทำให้ชีวิตเธอพัง ก้าว

ช่วงปลายเดือน ร้านขนมยุ่งกว่าปกติ น้ำฝนแทบไม่ได้หยุดพักตั้งแต่เช้า ทั้งรับออเดอร์ เคลียร์โต๊ะ อบเค้ก และยังต้องเตรียมขนมส่งคาเฟ่อีกสองร้าน “แม่ฮะ พักก่อนก็ได้” น้องภูเงยหน้ามองแม่ด้วยความเป็นห่วง “หนูชงน้ำให้มั้ย” น้ำฝนยิ้มอ่อนๆ ก่อนลูบหัวลูก “แม่ไหวครับ” แต่ความจริงคือ… เธอแ

ข่าวที่หมอกมีลูก ไปถึงกรุงเทพฯ เร็วกว่าที่น้ำฝนคิด และคนที่มาถึงลำปางในเช้าวันฝนพรำก็คือ— “แม่…” หมอกถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นหญิงวัยกลางคนในชุดเรียบหรูยืนอยู่หน้าคลินิก คุณหญิงพิมพ์ลดา แม่ของเขา “แม่โทรหาตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับ” “ผมยุ่งครับ” “ยุ่งเลี้ยงลูก?” น้ำเสียงนั้นไม่ได

ตั้งแต่วันที่ความจริงถูกเปิดเผย น้องภูก็มีความสุขผิดปกติ “แม่ฮะ วันนี้พ่อหมอกจะลงมากี่โมง” น้ำฝนที่กำลังตีครีมอยู่ชะงักทันที “…ใครสอนเรียกแบบนั้น” “หนูคิดเอง” เด็กชายตอบหน้าตาใสซื่อ ก่อนยิ้มกว้าง “หรือแม่ไม่ชอบ” “เปล่า…” เธอแค่ยังไม่ชินต่างหาก เพราะแม้หมอกจะรู้ความจริงแล

หลังจากวันนั้น ทุกอย่างระหว่างพวกเขาก็เปลี่ยนไป หมอกไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม แต่น้ำฝนรู้… เขารู้แล้ว รู้ว่าน้องภูคือลูกของตัวเอง และยิ่งเขาเงียบมากเท่าไร หัวใจของเธอก็ยิ่งอึดอัดมากขึ้นเท่านั้น “แม่ฮะ” น้องภูนั่งแกว่งขาอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ก่อนเงยหน้าถามอย่างสงสัย “ทำไมวันนี้คุณล

หลังจากวันนั้น บรรยากาศในร้านก็แปลกไป น้ำฝนเริ่มหลบสายตาหมอกบ่อยขึ้น ส่วนหมอกเองก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด มีหลายครั้งที่เธอเผลอหันไป แล้วพบว่าเขากำลังมองน้องภูอยู่เงียบๆ เหมือนกำลังพยายามหาคำตอบอะไรบางอย่าง “แม่ฮะ~” เสียงน้องภูดังขึ้นจากหลังร้าน “หนูหาดินสอไม่เจอ” “ลองเปิดลิ้นชั

ฝนตกตั้งแต่เช้า หยดน้ำเล็กๆ กระทบกระจกหน้าร้านเป็นจังหวะเบาๆ ขณะที่น้ำฝนกำลังนั่งแต่งหน้าเค้กอยู่เงียบๆ แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยเรื่องของ “หมอก” สายตาที่มองน้องภู คำพูดหลายอย่าง รวมถึงความเงียบของเขาเมื่อวาน มันทำให้หัวใจเธอเริ่มไม่สงบอีกครั้ง “แม่ฮะ” เสียงน้องภูดังขึ้นพร้อมร่างเล

ตั้งแต่ชั้นสองเริ่มรีโนเวต ร้าน “บ้านขนมของภู” ก็ไม่เคยเงียบอีกเลย เสียงเจาะผนังดังตั้งแต่เช้า ฝุ่นปลิวลงมาบ้างเป็นบางวัน แต่น้องภูกลับตื่นเต้นจนแทบจะขึ้นไปช่วยทำคลินิกเอง “แม่ฮะ วันนี้คุณลุงหมอกมาไหม” “มา” “เย้!” เด็กชายรีบวิ่งไปหยิบชูครีมในตู้ ก่อนหันมาถามเสียงใส “งั้นหนูเอาอันน

กลิ่นเนยสดหอมฟุ้งไปทั่วร้านตั้งแต่เช้า “แม่ฮะ หนูชิมได้ยัง” เสียงใสของ “น้องภู” ดังขึ้นจากหน้าเคาน์เตอร์ เด็กชายวัยห้าขวบกำลังจ้องชูครีมบนถาดตาเป็นประกาย “ยังครับ รอให้เย็นก่อน” “แต่หนูหิวแล้ว…” “เมื่อเช้ากินแพนเค้กไปสามชิ้นนะ” เด็กน้อยพองแก้ม ก่อนตอบเสียงจริงจัง “อันนั้นอาหารเ

“แม่ครับ…ถ้าหนูเลือกพ่อเองได้ หนูขอเลือกคุณลุงหมอกได้ไหม” บทนำ ในเมืองเล็กๆ อย่างลำปาง “บ้านขนมของภู” คือร้านขนมหวานเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นเนยสด เสียงหัวเราะ และรอยยิ้มของเด็กชายวัยห้าขวบอย่าง “น้องภู” น้ำฝน เจ้าของร้าน ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับลูกชายเพียงสองคนมาตลอด เธอไม่เคยพูดถึงพ่อของ

สี่เดือนหลังเรื่องทุกอย่างจบลง ผู้บริหารถูกสอบสวน supplier ถูกระงับสัญญา ข่าว defect ถูกเงียบหายไปจากหน้าสื่ออย่างรวดเร็ว เหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น แต่สำหรับลิน… มันยังไม่จบเลยสักวัน — “หัวหน้า ล็อตนี้ต้อง recheck ไหมครับ” เสียงโอเปอเรเตอร์ดังขึ้นจากหน้าไลน์ ลินสะดุ้งทั

“พีทกำลังโดนโยนความผิด” คำพูดของธีร์ทำให้ลินชะงักอยู่กลางโกดัง “อะไรนะ” “ผู้บริหารกำลังปิดเรื่อง” ธีร์คว้ามือเขาแน่นกว่าเดิม “ตอนนี้พีทถือ log system อยู่ ถ้าโดนจับได้…เขาจะกลายเป็นแพะทันที” ลินรีบสะบัดมือออก “แล้วพี่จะให้ผมเชื่อได้ยังไง ว่าพี่ไม่ได้เป็นคนทำ!” เสียงเขาดังลั่

ธีร์กำลังมองหน้าจอมือถือเขาอยู่เหมือนกัน บรรยากาศในห้อง control เงียบจนลินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจน ข้อความของพีทยังค้างอยู่บนหน้าจอ “ผมว่าผมรู้แล้วว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด” ลินรีบคว่ำมือถือทันที แต่ช้าเกินไปแล้ว “พีทนัดนาย?” เสียงของธีร์เรียบเกินไป ลินลุกขึ้นจาก

ตีสองสิบห้า โรงงานเงียบผิดปกติ เหลือเพียงเสียงเครื่องจักรบางไลน์ที่ยังเดินต่อเนื่อง กับแสงไฟสีขาวซีดบนพื้น production ลินกำลังไล่เช็ก log system รอบสุดท้าย หลังจากปัญหา sensor error รอบล่าสุด เขาเริ่มไม่ไว้ใจอะไรอีกแล้ว โดยเฉพาะหลังได้ยินประโยคนั้นจากธีร์ “อย่ายุ่งกับคนของผม” ม

หลังคืนปิดไลน์ ลินเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมองหน้าธีร์ไม่ติด ทุกครั้งที่นึกถึงประโยค «“นายหนีผมไม่พ้นแล้วจริง ๆ นะ”» หัวใจเขาจะเต้นแรงแบบควบคุมไม่ได้ทุกที มันไม่ใช่แค่ความกลัวอีกแล้ว และนั่นยิ่งอันตรายกว่าเดิม — “หัวหน้า ช่วงนี้ยิ้มบ่อยนะ” โอเปอเรเตอร์ในไลน์แซวขึ้นระหว่างเช็กง

หนึ่งทุ่มตรง ลินยืนอยู่หน้าโรงงานพร้อมกระเป๋าสะพายข้าง สีหน้าตึงจนเจ๊เดือนยังมองออก “จะกลับยังไง” “เอ่อ…มีธุระนิดหน่อยครับ” เจ๊เดือนเลิกคิ้ว “กับพี่ธีร์?” ลินชะงักทันที “ทำไมถึง—” “เห็นรถจอดรอตั้งแต่หกโมงครึ่งแล้ว” หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เจ๊เดือนถอนหายใจเบา ๆ

ฝนตกตั้งแต่ช่วงเย็น หยดน้ำกระทบกระจกหน้าต่างห้องทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่ลินยังนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ในออฟฟิศเล็กข้างไลน์ผลิต สองทุ่มสี่สิบแล้ว แต่เขายังกลับไม่ได้ เพราะธีร์ส่งข้อความมาเมื่อชั่วโมงก่อน ขึ้นมาหาผมก่อนกลับ สั้น ๆ ไม่มีคำอธิบาย และไม่มีทางปฏิเสธ ลิน